Ik heb een appelboom
Vol verboden vruchten
Om te testen of ik
De verleiding kan weerstaan
Gisteren zag ik in haar takken
Een slang vriendelijk lachen
Nu weet ik zeker
Wat ik altijd al wist
Ik hou van appels
En ben niet bang voor slangen
woensdag 13 juni 2012
dinsdag 12 juni 2012
Stralend in het nieuw
"Wat zie jij er goed uit, zit je goed in je vel", vraagt mijn collega als ze op me af komt lopen.
Ik kan haar geen ongelijk geven, ik zie er goed uit. In tegenstelling tot wat ik me had voorgenomen deze maand ben ik mezelf eens lekker te buiten gegaan en heb ik me in het nieuw gestoken. Eigenlijk had ik een maand niets willen kopen dat ik niet direct nodig heb. Maar toen shopvriendin belde dat de tango opruimingsuitverkoop had kon ik de verleiding niet weerstaan. Ik moest die laarsjes gewoon hebben. En dat andere paar was nu maar 15 euro, volgende maand kan ik ook heus wel consuminderen. Als ik nu de rest van de maand braaf doe!
En echt ik heb mijn best gedaan om het daar bij te laten, maar toen ik bij Desigual eindelijk de perfecte jeans vond, zo een waar ik al jaren naar op zoek ben, niet een saaie, niet een met glitters overgoten, maar gewoon een leuke met bloemetjes erop, helemaal mij, kon ik ook die niet laten liggen. En ja ik geef het toe, dat shirtje dat ik erbij propte was niet echt nodig. Hoewel het wel degelijker is dan alles wat ik voor de rest bezit. En mijn nieuwe locatie manager hecht nogal waarde aan degelijk en bedekt. Helemaal overbodig was het dus niet!
Ik kan nog wel 100 redenen verzinnen over waarom het best een goed idee was dat ik gefaald ben in mijn consuminder maand.
Maar eigenlijk is dat helemaal niet nodig. Want soms mag je gewoon iets kopen omdat je denkt er gelukkiger van te worden. En geloof me, het werkt, zo vaak wordt me nu ook weer niet gevraagd of ik goed in mijn vel zit ;)
maandag 11 juni 2012
31,26 of Ladiesrun Rotterdam 2012 |
Ik heb helemaal niets met getallen. Sterker nog, ik heb er eerder iets tegen. zodra ik een reeks getallen zie breekt het zweet me uit. Want stel je voor dat iemand verwacht dat ik iets met die getallen doe. HELP!
Ik had dan ook heel lang geen lievelingsgetal. Wat is er nu leuk aan een getal? Je kunt een lievelingskleur hebben, of een lievelingsdier, een lievelingszanger of zangeres van mijn part een lievelingsgerecht, kunstenaar of architect, maar een getal? Toen ik 8 was vond mijn buurmeisje dat het zo niet langer kon. Ik had een lievelingsgetal nodig dat meteen dienst kon doen als geluksgetal. Ik weet nog hoe ik haar niet begrijpend aan keek. "Dan doe je je leeftijd maar", besloot mijn buurmeisje. En dat deed ik. Zodoende is 8 nog steeds mijn lievelingsgetal, of 88, nog beter! Ondertussen geloof ik echt dat 8 een mooier getal is dan bijvoorbeeld 3of 6,6. Ik roem de vorm en de oneindigheid (in vorm) van het getal en verdedig het zelfs tegen malle mensen die bijvoorbeeld PI of zoiets onzinnigs als lievelingsgetal hebben.
Toch kreeg 8 zondag een klein beetje concurrentie. En wel van het getal 31,26. Ik proef het bijna op mijn tong, kan ervan in extase raken, 31,26. Mooier nog dan 32.31 (2009) of 33,29 (2010). Want 31,26 zit alweer een klein beetje dichter bij 30. En hoewel 30 worden met angst aan jaagt is de 5 km in 30 minuten uitlopen mijn streven. Zondag, tijdens de Ladiesrun deed ik er 31,26 minuten over, mijn persoonlijk record, mijn trots!
Ladiesrun Rotterdam 2012 | Uitslag Laura Renes
Ik had dan ook heel lang geen lievelingsgetal. Wat is er nu leuk aan een getal? Je kunt een lievelingskleur hebben, of een lievelingsdier, een lievelingszanger of zangeres van mijn part een lievelingsgerecht, kunstenaar of architect, maar een getal? Toen ik 8 was vond mijn buurmeisje dat het zo niet langer kon. Ik had een lievelingsgetal nodig dat meteen dienst kon doen als geluksgetal. Ik weet nog hoe ik haar niet begrijpend aan keek. "Dan doe je je leeftijd maar", besloot mijn buurmeisje. En dat deed ik. Zodoende is 8 nog steeds mijn lievelingsgetal, of 88, nog beter! Ondertussen geloof ik echt dat 8 een mooier getal is dan bijvoorbeeld 3of 6,6. Ik roem de vorm en de oneindigheid (in vorm) van het getal en verdedig het zelfs tegen malle mensen die bijvoorbeeld PI of zoiets onzinnigs als lievelingsgetal hebben.
Toch kreeg 8 zondag een klein beetje concurrentie. En wel van het getal 31,26. Ik proef het bijna op mijn tong, kan ervan in extase raken, 31,26. Mooier nog dan 32.31 (2009) of 33,29 (2010). Want 31,26 zit alweer een klein beetje dichter bij 30. En hoewel 30 worden met angst aan jaagt is de 5 km in 30 minuten uitlopen mijn streven. Zondag, tijdens de Ladiesrun deed ik er 31,26 minuten over, mijn persoonlijk record, mijn trots!
Ladiesrun Rotterdam 2012 | Uitslag Laura Renes
donderdag 7 juni 2012
Toetsen WOT #23
Vorig jaar was ik het gelukkigste meisje op aarde.
Soms zijn er van die mensen die je bewonderd, om wat ze kunnen, of om de manier waarop ze je weten te raken. Diamanda Galas is voor mij zo'n vrouw. Ik snap het als de meeste van jullie nog nooit van haar gehoord hebben en als je wel van haar gehoord hebt dat het je totaal niet aanspreekt.Maar mij wist deze mevrouw vanaf de eerste noot die uit haar keel kwam te raken.. Misschien moet ik erbij vermelden dat het niet de meest gelukkige periode van mijn leven was, ook niet direct de meest ongelukkige, maar periodes van groot ongeluk lagen nog voor de deur. Mijn grootste problemen waren dat ik puber was (en dus om onverklaarbare redenen soms ineens diep ongelukkig) en dat ik verliefd werd op meisjes (niet perse iets om ongelukkig van te worden, maar dit afwijken van de norm maakte me af en toe wat zwaar op de hand).
Muzikaal gezien was ik net aan het ontdekken dat er meer was dan Gloria Estefan. Ik zette mijn wankele eerste stapjes in de wondere wereld van singer songwriters, en dan het liefst meisjes met piano's. Geen idee waar deze liefde voor de piano ineens vandaan kwam, doet er ook niet toe. Hij was er, en ik kreeg de naam Diamanda Galas door als iets dat ik echt eens moest luisteren. Ik zou het zeker weten geweldig vinden. Die vrouw wat niet zomaar een zangers maar een stemkunstenares, en als zij de toetsen van haar piano indrukte kon je eigenlijk niets anders dan betoverd zijn. Natuurlijk bedacht ik me dat deze omschrijving iewat overdreven was. Maar het prikkelde me wel. Dus ging ik naar de cd winkel, dat deed je toen nog, om haar te beluisteren.
Wow, dit was, nu ja, anders dan alles dat ik daarvoor gehoord had. Dit was emotie die zo duister en zwaar was dat ik meteen mijn eigen kleine probleempjes vergat. Ik werd er zelfs een beetje vrolijk van. Want wat er ook nog met me gebeuren zou, het zou nooit zo alles overweldigend zijn als dit. Ik liet me meevoeren door de klanken die ze uit haar pianotoetsen en haar keel wist te krijgen. Klanken waarvan ik daarvoor het bestaan niet eens vermoed had. En ja, ik was betoverd.
Vorig jaar besloot ik dat het tijd was haar eens live te gaan zien, maar op haar website waren niet echt speeldata in de buurt. Londen was geloof ik het dichtstbijzijnd. En hoewel ik ervan overtuigd was dat niemand met me mee zou willen gaan en ik een hekel aan alleen reizen heb had ik besloten dat ik er heen moest. Tot mijn moeder belde. Er waren nieuwe namen toegevoegd aan de lijst van optredende artiesten van een festival waar we heen gingen, en DIAMANDA GALAS stond erbij.
Ze zou optreden in het opera gebouw, een perfecte plek voor haar als je het mij vraagt, maar met als nadeel dat er maar een beperkt aantal plekken beschikbaar zouden zijn. Ruim een uur van te voren stonden we klaar om een kaartje te regelen. Toen ik het kaartje eindelij vast had voelde ik me een pubermeisje, maar wel een heel gelukkig pubermeisje. Mijn stiefvader en mijn moeder hebben het concert voor mij uitgezeten, wat ongetwijfeld een beproeving voor ze is geweest. Maar ik ben ze eeuwig dankbaar, want na een hele rij vrij ontoegankelijke nummers sloot ze af met dit.
En kon ik het eindelijk live zien, horen en beleven! Dank jullie wel!
Soms zijn er van die mensen die je bewonderd, om wat ze kunnen, of om de manier waarop ze je weten te raken. Diamanda Galas is voor mij zo'n vrouw. Ik snap het als de meeste van jullie nog nooit van haar gehoord hebben en als je wel van haar gehoord hebt dat het je totaal niet aanspreekt.Maar mij wist deze mevrouw vanaf de eerste noot die uit haar keel kwam te raken.. Misschien moet ik erbij vermelden dat het niet de meest gelukkige periode van mijn leven was, ook niet direct de meest ongelukkige, maar periodes van groot ongeluk lagen nog voor de deur. Mijn grootste problemen waren dat ik puber was (en dus om onverklaarbare redenen soms ineens diep ongelukkig) en dat ik verliefd werd op meisjes (niet perse iets om ongelukkig van te worden, maar dit afwijken van de norm maakte me af en toe wat zwaar op de hand).
Muzikaal gezien was ik net aan het ontdekken dat er meer was dan Gloria Estefan. Ik zette mijn wankele eerste stapjes in de wondere wereld van singer songwriters, en dan het liefst meisjes met piano's. Geen idee waar deze liefde voor de piano ineens vandaan kwam, doet er ook niet toe. Hij was er, en ik kreeg de naam Diamanda Galas door als iets dat ik echt eens moest luisteren. Ik zou het zeker weten geweldig vinden. Die vrouw wat niet zomaar een zangers maar een stemkunstenares, en als zij de toetsen van haar piano indrukte kon je eigenlijk niets anders dan betoverd zijn. Natuurlijk bedacht ik me dat deze omschrijving iewat overdreven was. Maar het prikkelde me wel. Dus ging ik naar de cd winkel, dat deed je toen nog, om haar te beluisteren.
Wow, dit was, nu ja, anders dan alles dat ik daarvoor gehoord had. Dit was emotie die zo duister en zwaar was dat ik meteen mijn eigen kleine probleempjes vergat. Ik werd er zelfs een beetje vrolijk van. Want wat er ook nog met me gebeuren zou, het zou nooit zo alles overweldigend zijn als dit. Ik liet me meevoeren door de klanken die ze uit haar pianotoetsen en haar keel wist te krijgen. Klanken waarvan ik daarvoor het bestaan niet eens vermoed had. En ja, ik was betoverd.
Vorig jaar besloot ik dat het tijd was haar eens live te gaan zien, maar op haar website waren niet echt speeldata in de buurt. Londen was geloof ik het dichtstbijzijnd. En hoewel ik ervan overtuigd was dat niemand met me mee zou willen gaan en ik een hekel aan alleen reizen heb had ik besloten dat ik er heen moest. Tot mijn moeder belde. Er waren nieuwe namen toegevoegd aan de lijst van optredende artiesten van een festival waar we heen gingen, en DIAMANDA GALAS stond erbij.
Ze zou optreden in het opera gebouw, een perfecte plek voor haar als je het mij vraagt, maar met als nadeel dat er maar een beperkt aantal plekken beschikbaar zouden zijn. Ruim een uur van te voren stonden we klaar om een kaartje te regelen. Toen ik het kaartje eindelij vast had voelde ik me een pubermeisje, maar wel een heel gelukkig pubermeisje. Mijn stiefvader en mijn moeder hebben het concert voor mij uitgezeten, wat ongetwijfeld een beproeving voor ze is geweest. Maar ik ben ze eeuwig dankbaar, want na een hele rij vrij ontoegankelijke nummers sloot ze af met dit.
En kon ik het eindelijk live zien, horen en beleven! Dank jullie wel!
woensdag 6 juni 2012
Feestje
"Ik ga jou blogs echt niet meer lezen", klaagt Visje, "je maakt me iedere keer bijna aan het huilen".
Dus sorry lieve lezers dat ik de afgelopen 2 blogs frustraties en verdriet van me af heb geschreven, het was even nodig. Maar vandaag zal ik dat niet doen, want vandaag is er een feestje te vieren. Dit is alweer mijn 100e blog op Miss Artemis. Leg de rode loper maar uit, hang de ballonnen maar op, ik zorg wel voor de hapjes en de drankjes.
Bij mijn vorige blog (www.laurarenes.weblog.nl) vond ik het een heel ding, dat honderdste blog. Mede omdat ik zo ongeveer iedere week wilde ophouden met bloggen. Ik voelde me zo onzeker over mijn kunnen, zorgvuldig had ik voor mijn vrienden en familie weggehouden dat ik aan het bloggen was geslagen. Dood eng vond ik het, om iets van mezelf te laten lezen. Bovendien was ik uber kritisch en vond ik voornamelijk dat ik heel slecht schreef. Visje was meer dan eens mijn eenmans publiek, die de stukjes die ik publiceerde las voor publicatie. Hij zag er altijd wel iets in en stimuleerde me om door te gaan. "Als je nu eerst eens 100 stukjes schrijft, en daar de beste 50 uithaalt", moedigde hij me aan, "dan heb je toch al een bundel. Hoe denk je dat echte schrijvers dat doen"? Om eerlijk te zijn had ik geen idee hoe echte schrijvers dat deden, maar het klonk me aannemelijk in de oren. Dus ik ging door tot ik 100 blogjes had geschreven, en vroeg mijn lezers om hun favorieten door te geven, zodat ik een top 50 kon samenstellen. Die top 50 is er nooit gekomen. Maar na die eerste 100 had ik mezelf en mijn angsten overwonnen. Natuurlijk voel ik me nog weleens onzeker, of kwetsbaar. Natuurlijk denk ik niet ineens dat ik de beste schrijfster van de wereld ben. Maar ik heb mijn eigen stem gevonden. En merk nog iedere dag dat ik groei.
Ik weet inmiddels dat goed genoeg soms echt goed genoeg is. En dat je niet iedere dag een perfect stukje kunt schrijven. Niet getreurd, morgen weer een kans. Toch gaat die onzekerheid nooit helemaal weg. Als ik een weekje niet geschreven heb kan het nog steeds voelen alsof ik alleen maar bagger uitkraam. Alsof ik het niet verdien gelezen te worden. Maar aan de andere kant, je kiest er vrijwillig voor om mij te lezen, als het je niet bevalt zul je daar vast mee ophouden. Dus ook hier blijf ik nog even doorgaan, tot ik er minstens 500 heb, zoals de eindstand was op mijn vorige blog voordat ik hierheen verhuisde. En uhhhh oh ja, als cadeautje voor mijn eerste 100 op Miss Artemis zou ik toch graag horen als je een favoriet blog hebt, sommige dingen veranderen nooit.
Dus sorry lieve lezers dat ik de afgelopen 2 blogs frustraties en verdriet van me af heb geschreven, het was even nodig. Maar vandaag zal ik dat niet doen, want vandaag is er een feestje te vieren. Dit is alweer mijn 100e blog op Miss Artemis. Leg de rode loper maar uit, hang de ballonnen maar op, ik zorg wel voor de hapjes en de drankjes.
Bij mijn vorige blog (www.laurarenes.weblog.nl) vond ik het een heel ding, dat honderdste blog. Mede omdat ik zo ongeveer iedere week wilde ophouden met bloggen. Ik voelde me zo onzeker over mijn kunnen, zorgvuldig had ik voor mijn vrienden en familie weggehouden dat ik aan het bloggen was geslagen. Dood eng vond ik het, om iets van mezelf te laten lezen. Bovendien was ik uber kritisch en vond ik voornamelijk dat ik heel slecht schreef. Visje was meer dan eens mijn eenmans publiek, die de stukjes die ik publiceerde las voor publicatie. Hij zag er altijd wel iets in en stimuleerde me om door te gaan. "Als je nu eerst eens 100 stukjes schrijft, en daar de beste 50 uithaalt", moedigde hij me aan, "dan heb je toch al een bundel. Hoe denk je dat echte schrijvers dat doen"? Om eerlijk te zijn had ik geen idee hoe echte schrijvers dat deden, maar het klonk me aannemelijk in de oren. Dus ik ging door tot ik 100 blogjes had geschreven, en vroeg mijn lezers om hun favorieten door te geven, zodat ik een top 50 kon samenstellen. Die top 50 is er nooit gekomen. Maar na die eerste 100 had ik mezelf en mijn angsten overwonnen. Natuurlijk voel ik me nog weleens onzeker, of kwetsbaar. Natuurlijk denk ik niet ineens dat ik de beste schrijfster van de wereld ben. Maar ik heb mijn eigen stem gevonden. En merk nog iedere dag dat ik groei.
Ik weet inmiddels dat goed genoeg soms echt goed genoeg is. En dat je niet iedere dag een perfect stukje kunt schrijven. Niet getreurd, morgen weer een kans. Toch gaat die onzekerheid nooit helemaal weg. Als ik een weekje niet geschreven heb kan het nog steeds voelen alsof ik alleen maar bagger uitkraam. Alsof ik het niet verdien gelezen te worden. Maar aan de andere kant, je kiest er vrijwillig voor om mij te lezen, als het je niet bevalt zul je daar vast mee ophouden. Dus ook hier blijf ik nog even doorgaan, tot ik er minstens 500 heb, zoals de eindstand was op mijn vorige blog voordat ik hierheen verhuisde. En uhhhh oh ja, als cadeautje voor mijn eerste 100 op Miss Artemis zou ik toch graag horen als je een favoriet blog hebt, sommige dingen veranderen nooit.
dinsdag 5 juni 2012
Loslaten
Afscheid nemen, loslaten, het hoort bij mijn werk en ik heb het al ontelbare keren gedaan, moeten doen. Kinderen worden te groot voor de peuterspeelzaal of BSO, hebben geen overblijf meer nodig, mogen voortaan zelf thuis blijven, verhuizen, ouders verliezen banen of gaan minder werken. Het is zelfs een keer voorgekomen dat ik zelf wegging om mijn geluk elders te beproeven. Je zou dus zeggen dat ik een expert ben geworden in dit afscheid nemen, dit loslaten. En ik moet zeggen meestal gaat het me ook wel goed af.
Nu de zomervakantie voor de deur staat komt ook die periode van afscheid nemen er weer aan. Bij bijna alle kinderen gaat dat me goed af. Maar bij haar niet. Zij is een meisje dat altijd enorm veel aandacht vraagt, dat woest kan worden als ik even geen tijd heb om te kijken naar haar koprol, haar zandtaartje of haar kunstjes op de fiets. Een meisje dat ook al is ze het grootste gedeelte van de tijd best wel groot en stoer nog zo vaak even op schoot komt kruipen om een knuffel te halen. Een meisje dat al jaren lang 5 dagen per week onder mijn hoede is. En nu hebben haar ouders van de een op de andere dag besloten dat het genoeg is geweest, dat ze er aan toe is om alleen naar huis te gaan, om lekker buiten te spelen met vriendjes en vriendinnetjes.
En echt ik gun haar dit meer dan wie dan ook. Maar er knaagt iets. Ergens is er zo'n onbehagelijk gevoel dat zich hier tegen wil verzetten. Dat haar nog niet los kan laten. Dan zie ik haar weer met ketchup op haar knie onder het klimrek liggend, zogenaamd huilend, om uit te testen of wij hier wel op reageren. En o wee als ik dan een keertje niet reageer, omdat ik weet dat het ketchup is en de andere kinderen net zo goed mijn aandacht verdienen. Dan kwamen de echte tranen, omdat ik niet genoeg om haar zou geven, omdat het mij niet zou interesseren dat ze bloed had, dat het slecht met haar ging. De gesprekjes die ik daarna met haar had, dat ik heus wel om haar geef, dat ze heus wel belangrijk is, maar dat ik liever heb dat ze op een positieve manier aandacht vraagt, want als er straks een keer echt iets aan de hand is, hoe moet ik haar dan nog geloven? Had ik de vorige keer niet al over Peter en de Wolf verteld?
Nee, een meisje dat nog zoveel aandacht en begeleiding vraagt, kan ik niet loslaten zonder dat dit mijn hart breekt. Ik weet dat het mij professioneel gezien niet zo zou mogen raken. Dat ik dit niet mee naar huis hoor te nemen. Maar ik kan niet anders. Het raakt mij te diep.
Lief meisje, straatmadelief er vrolijk op los, en kom af en toe nog langs voor een kopje thee. Weet dat niet iedereen die je aandacht geeft per definitie goede bedoelingen heeft. Ik ga je vreselijk missen. maar vertrouw erop dat je me weet te vinden als dat nodig mocht zijn. Ik heb nog twee maanden om je dat te vertellen, om je dat duidelijk te maken. Maar woorden lijken steeds weer te kort te schieten voor levenslessen in een notendop. Ik moet erop vertrouwen dat je het vanaf nu zelf kunt. (met hulp van je papa en mama natuurlijk) En ja mensen, dat vind ik vreselijk moeilijk!
Nu de zomervakantie voor de deur staat komt ook die periode van afscheid nemen er weer aan. Bij bijna alle kinderen gaat dat me goed af. Maar bij haar niet. Zij is een meisje dat altijd enorm veel aandacht vraagt, dat woest kan worden als ik even geen tijd heb om te kijken naar haar koprol, haar zandtaartje of haar kunstjes op de fiets. Een meisje dat ook al is ze het grootste gedeelte van de tijd best wel groot en stoer nog zo vaak even op schoot komt kruipen om een knuffel te halen. Een meisje dat al jaren lang 5 dagen per week onder mijn hoede is. En nu hebben haar ouders van de een op de andere dag besloten dat het genoeg is geweest, dat ze er aan toe is om alleen naar huis te gaan, om lekker buiten te spelen met vriendjes en vriendinnetjes.
En echt ik gun haar dit meer dan wie dan ook. Maar er knaagt iets. Ergens is er zo'n onbehagelijk gevoel dat zich hier tegen wil verzetten. Dat haar nog niet los kan laten. Dan zie ik haar weer met ketchup op haar knie onder het klimrek liggend, zogenaamd huilend, om uit te testen of wij hier wel op reageren. En o wee als ik dan een keertje niet reageer, omdat ik weet dat het ketchup is en de andere kinderen net zo goed mijn aandacht verdienen. Dan kwamen de echte tranen, omdat ik niet genoeg om haar zou geven, omdat het mij niet zou interesseren dat ze bloed had, dat het slecht met haar ging. De gesprekjes die ik daarna met haar had, dat ik heus wel om haar geef, dat ze heus wel belangrijk is, maar dat ik liever heb dat ze op een positieve manier aandacht vraagt, want als er straks een keer echt iets aan de hand is, hoe moet ik haar dan nog geloven? Had ik de vorige keer niet al over Peter en de Wolf verteld?
Nee, een meisje dat nog zoveel aandacht en begeleiding vraagt, kan ik niet loslaten zonder dat dit mijn hart breekt. Ik weet dat het mij professioneel gezien niet zo zou mogen raken. Dat ik dit niet mee naar huis hoor te nemen. Maar ik kan niet anders. Het raakt mij te diep.
Lief meisje, straatmadelief er vrolijk op los, en kom af en toe nog langs voor een kopje thee. Weet dat niet iedereen die je aandacht geeft per definitie goede bedoelingen heeft. Ik ga je vreselijk missen. maar vertrouw erop dat je me weet te vinden als dat nodig mocht zijn. Ik heb nog twee maanden om je dat te vertellen, om je dat duidelijk te maken. Maar woorden lijken steeds weer te kort te schieten voor levenslessen in een notendop. Ik moet erop vertrouwen dat je het vanaf nu zelf kunt. (met hulp van je papa en mama natuurlijk) En ja mensen, dat vind ik vreselijk moeilijk!
maandag 4 juni 2012
Zondag
"Wat doe je zondagochtend" vraagt ze. Ik aarzel alsof dit een strikvraag is. Wat doe ik zondagochtend. Mogelijkheden passeren de revu, slapen, brak zijn, kotsend boven de wc hangen nog dronken van een feestje. Weet ik veel wat ik zondagochtend doe, niets waarscheinlijk, slapen hoop ik.
"Ga je mee naar de kerk?", ik kijk haar met grote ogen aan, "ga je mee naar de kerk" prevel ik zachtjes. Nee natuurlijk ga ik niet mee naar de kerk, waarom zou ik naar de kerk gaan, wat heb ik daar te zoeken. En dat op zondag ochtend!!! Wie heeft er in hemelsnaam uitgevonden dat God het best bereikbaar is op zondagochtend. Denk ik, maar ik zeg het niet, ik zeg niets, ik kijk alleen maar.
"Ik ga ze vertellen dat ik me geen vrouw voel zegt ze, en ik wil graag dat je daar bij bent".
"Hoe laat was het ook alweer", hoor ik mijn eigen onvaste stem zeggen. Want ook al verlies ik een van mijn beste vriendinnetjes en heb ik nog geen idee wat ik ervoor terug krijg. Behalve dan vragen, stel dat we elkaar niet meer aardig vinden straks. Kunnen we nog wel praten zoals we dat gewend zijn? Ga ik straks dingen ineens niet meer bespreken omdat zij een hij aan het worden is? Verander ik in mijn benadering en gedrag naar hem toe? Veranderd hij in gedrag en benadering naar mij toe? Ook al maakt dit me bang en verdrietig, ik kan en wil hem niet laten vallen.
Dus zit ikop zondagochtend in de kerk. En hoor ik haar aan het eind van de dienst vertellen over haar worstelingen het afgelopen jaar. Hoe het beeld in haar hoofd niet klopte met het beeld in de spiegel. Want in haar hoofd is ze een man en in de spiegel kijkt een vrouw haar aan. Ik hoor haar aan de gemeenschap vragen of ze haar voortaan hem willen noemen, en hij. Of ze haar bij haar nieuwe mannelijke naam willen noemen. Ik probeer me te focussen op de andere mensen in de zaal, op hun reacties. Maar dat lukt me bijna niet, want er rollen tranen over mijn wangen. De zaal reageert bijna niet. Totdat iemand achter me roept dat het zo dapper is. En eigenlijk word ik een beetje boos. Voor deze mensen is het om het even of mijn vriendinnetje een man of een vrouw is, ze staan zover bij haar vandaan dat ze met gemak, nu al over gaan op haar mannelijke naam. Ze vinden het alleen maar dapper. Ze zijn niet bang om haar te verliezen. Ze denken er niet over na dat er van alles gaat veranderen, dat niets meer hetzelfde is. Daarna word ik boos op mezelf. Want maakt het mij verdomme wel uit of het een hij of een zij is? Gaat zijn/haar geluk niet boven alles?
Nu de wereld het ook weet, nu het niet meer een geheimpje is, nu het zo echt word, nu ik er niet meer kan denken dat het misschien maar een gril is die weer over kan gaan komt de klap ineens dubbel aan.
Rust zacht lief vriendinnetje, en welkom nieuwe vriend, van wie ik eigenlijk nog maar zo weinig weet maar die mij door en door lijkt te kennen. Alsof we elkaar altijd al kende. Uit een vorig leven ofzo.
"Ga je mee naar de kerk?", ik kijk haar met grote ogen aan, "ga je mee naar de kerk" prevel ik zachtjes. Nee natuurlijk ga ik niet mee naar de kerk, waarom zou ik naar de kerk gaan, wat heb ik daar te zoeken. En dat op zondag ochtend!!! Wie heeft er in hemelsnaam uitgevonden dat God het best bereikbaar is op zondagochtend. Denk ik, maar ik zeg het niet, ik zeg niets, ik kijk alleen maar.
"Ik ga ze vertellen dat ik me geen vrouw voel zegt ze, en ik wil graag dat je daar bij bent".
"Hoe laat was het ook alweer", hoor ik mijn eigen onvaste stem zeggen. Want ook al verlies ik een van mijn beste vriendinnetjes en heb ik nog geen idee wat ik ervoor terug krijg. Behalve dan vragen, stel dat we elkaar niet meer aardig vinden straks. Kunnen we nog wel praten zoals we dat gewend zijn? Ga ik straks dingen ineens niet meer bespreken omdat zij een hij aan het worden is? Verander ik in mijn benadering en gedrag naar hem toe? Veranderd hij in gedrag en benadering naar mij toe? Ook al maakt dit me bang en verdrietig, ik kan en wil hem niet laten vallen.
Dus zit ikop zondagochtend in de kerk. En hoor ik haar aan het eind van de dienst vertellen over haar worstelingen het afgelopen jaar. Hoe het beeld in haar hoofd niet klopte met het beeld in de spiegel. Want in haar hoofd is ze een man en in de spiegel kijkt een vrouw haar aan. Ik hoor haar aan de gemeenschap vragen of ze haar voortaan hem willen noemen, en hij. Of ze haar bij haar nieuwe mannelijke naam willen noemen. Ik probeer me te focussen op de andere mensen in de zaal, op hun reacties. Maar dat lukt me bijna niet, want er rollen tranen over mijn wangen. De zaal reageert bijna niet. Totdat iemand achter me roept dat het zo dapper is. En eigenlijk word ik een beetje boos. Voor deze mensen is het om het even of mijn vriendinnetje een man of een vrouw is, ze staan zover bij haar vandaan dat ze met gemak, nu al over gaan op haar mannelijke naam. Ze vinden het alleen maar dapper. Ze zijn niet bang om haar te verliezen. Ze denken er niet over na dat er van alles gaat veranderen, dat niets meer hetzelfde is. Daarna word ik boos op mezelf. Want maakt het mij verdomme wel uit of het een hij of een zij is? Gaat zijn/haar geluk niet boven alles?
Nu de wereld het ook weet, nu het niet meer een geheimpje is, nu het zo echt word, nu ik er niet meer kan denken dat het misschien maar een gril is die weer over kan gaan komt de klap ineens dubbel aan.
Rust zacht lief vriendinnetje, en welkom nieuwe vriend, van wie ik eigenlijk nog maar zo weinig weet maar die mij door en door lijkt te kennen. Alsof we elkaar altijd al kende. Uit een vorig leven ofzo.
Abonneren op:
Posts (Atom)