Dagelijkse rituelen

Heb ik een dagelijks heksenritueel?

Doorgaans heb ik te weinig discipline voor een dagelijks ritueel. Het lukt me niet eens om tijd vrij te maken om te ontbijten of te strijken. Laat staan voor dagelijkse rituelen.

Soms lukt het me echter wel om iedere ochtend mijn dag te beginnen met het trekken van een orakelkaartje. Deze week is absoluut zo'n week. En  ik merk dat het me goed doet om te lezen dat ik in mijn eigen kracht moet geloven, dat ik mijn zegeningen moet tellen, dat ik moedig moet zijn en wat er ook gebeurd, vooral mezelf moet blijven. Het lijkt alsof ik de kaarten bewust in deze volgorde neerlegde. Maar ze komen tot mij als een stripverhaal waarvan ik iedere dag een plaatje mag lezen.

Andere tijden kijk ik dagelijks in een kaarsvlam. Doe ik aan yoga of mediteer ik wat. Maar zoals het vaak gaat in tijden dat je er eigenlijk het meest behoefte aan hebt, dan voel je je zo druk in je hoofd dat het lijkt of je er geen tijd voor hebt. In zo'n periode zit ik nu. Echt, ik probeer mezelf netjes aan het mediteren te krijgen. Of aan magisch werk op wat voor een manier dan ook, maar het gewone dagelijks leven kost me al zoveel energie dat ik moe thuis kom na een 10 urige werkdag. Maar, als het goed ik komt daar binnenkort wat verandering in. En zal ik meer tijd voor mezelf en mijn magische  en huishoudelijke taken hebben.

Wel kom ik om de drie weken samen met mijn vrouwengroep. Waarin huiswerkopdrachten voorkomen waar ik in de tussenliggende periode aan de slag ga. Afgelopen keer bijvoorbeeld moesten we goede en slechte eigenschappen van onszelf noteren en die dan aan een element toekennen. Aan het einde zou je dan kunnen zien of je in balans bent. Dat is natuurlijk niet een oefening waar je in een avondje mee klaar bent. Overigens ben ik volgens mij wel redelijk in balans.

Ik heb periodes gehad waarin ik iedere ochtend en avond een soort gebedjes opzij. Daar ben ik mee gestopt. Misschien omdat ik het niet meer nodig heb. Maar misschien is ook dit gewoon een kwestie van discipline.

Waarom heks?

En er komt meteen een vraag binnen. Vraag 1 zelfs, dat suggereert dat er nog meer komen ;)

Heksen zijn toch oude vrouwtjes, met kromme neuzen en dito ruggen? Met pluizend haar en wratten op hun neus? Die altijd zwarte kleren dragen en de hele dag gemene plannetjes bedenken om iedereen het leven zuur te maken? Waarom zou een hippe stadse vrouw zich daar mee willen identificeren? Wat bezield zo iemand? Als je al van bezielen kunt spreken, misschien past bezeten beter.

Ik zal jullie alvast geruststellen, ik ben niet bezeten, en de appels in mijn fruitschaal zijn niet giftiger dan de jouwe. Tenzij die van jou van biologische afkomst zijn. Mijn neus is niet krom, en ook vrij wratloos. Mijn haar pluist wel, verschrikkelijk vind ik dat. En oké, toegegeven, ik hou wel van zwarte kleren.

Toveren kan ik niet, althans, niet op de Disney manier. Die special effects krijg ik maar niet onder de knie. En toch vind ik mezelf een heks en geloof ik in magie. Wil ik dan misschien mensen choqueren? Schop ik graag heilige huisjes omver? Hoewel ik me realiseer dat het woord heks een lichte schok te weeg kan brengen, iets dat soms overigens best handig is, is dat het ook niet.

Ik noem mezelf heks omdat ik geen beter woord ken. Ik zou Wiccan kunnen gebruiken, maar hun dogma's zijn niet de mijne. Sjamaan zou kunnen, maar dat is het toch ook niet helemaal. Pagan, of Paganist dan misschien? Ik heb vele woorden uitgeprobeerd, maar kom uiteindelijk steeds weer op heks uit.

Heks, omdat de term inmiddels bekend genoeg is, en eigenlijk iedereen wel weet dat er mensen zijn die zich zo noemen, die zichzelf helemaal niet met sprookjesheksen identificeren. Omdat televisieprogramma's als Buffy the vampire slayer en Charmed ervoor gezorgd hebben dat mensen ongeveer weten wat heks zijn inhoud. En nogmaals, ik word nooit achternagezeten door demonen met een lading aan special effects. De magie waarin ik in geloof is subtieler, meer innerlijk.

Heks, omdat de term oculist een beetje uit de mode is geraakt. Heks omdat ik geloof in de invloed van geuren, kleuren, kruiden en rituele handelingen. Wat die handelingen ook mogen zijn. Of dat nu bidden op je knietjes is tot een God hoog in de lucht, een moodboard knutselen waarmee je je wensen visualiseert of een heel ritueel in een cirkel. Als jij er in gelooft, als het voor jou werkt, dan is het goed. Heks omdat ik geloof dat alles bezield is. Heks, omdat ik niet zou weten hoe ik het anders zou moeten noemen.

Meer delen

Ik had me voorgenomen meer te delen over mijn spirituele beleving. Iets dat ik best wel eng vind. Want als mede heksen lezen wat ik beleef, ervaar, voel of doe hebben ze daar vast een mening over. Aangezien ik vaak maar wat doe, meer op gevoel dan op wat ik zou behoren te weten. En wat ik behoor te weten vergeet ik vaak. Ik weet niet waar de attributen op mijn altaar zouden behoren te liggen. Ze liggen her en der door mijn huis verspreid. Ik weet niet waar het oosten is als ik naar de zon kijk. Ik vergeet telkens weer wat ik bij welke windrichting moet zeggen, of welk attribuut ik daar aan moet koppelen, of welk element. En raak in paniek als mij gevraagd word dit te improviseren.

Dan gaat het ongeveer zo, Machten en krachten van het Oosten, element uhhhh shit, welk element is dit ook al weer? Lucht toch? Ik weet het bijna zeker, maar ik durft het niet hardop te zeggen, want wat als het toch anders is? Gedachten krachten, die horen toch bij lucht? En het zwaard of een athame (ritueelmes) die toch ook? Oh gelukkig, iemand anders zegt iets, oosten, lucht, denken. Ik had het goed! Yes! Wees Welkom.

Wil dat dan zeggen dat ik een waardeloze heks ben? Dat mijn "magie" niets waard zou zijn? Ik denk het niet. Het is alleen anders. Meer vanuit intuïtie, en ergens ook wel praktisch. Minder hoge magie, meer geaard. Maar ook lastiger om te delen want vaak heel erg persoonlijk. En hoe kan ik nu weten of dat wat voor mij persoonlijk geldt ook voor jou geldig is? Dat kan ik niet, en dat pretendeer ik dan ook niet te doen. Maar misschien kan ik wel inspireren. En daarom zal ik de komende periode in navolging van mijn goede vriend Romeo, die overigens wel heel erg goed is in correspondenties en dingen weten die je moet weten proberen om toch wat meer te delen. Ik heb daar jullie wel bij nodig. Zijn er dingen waarvan jullie weten hoe ze voor mij zijn? Of hoe ik daar mee om ga? Stel ze dan gerust. Het maakt niet uit of je gewoon nieuwsgierig bent naar hoe ik dingen doe, het maakt niet uit of je zelf heks bent, of dat je mij gewoon aan het denken wilt zetten. Delen heeft pas zin als er iemand op zit te wachtten, op wat voor een manier dan ook.

Samhain

In de nacht van 31 oktober op 1 November was het Samhain, het keltisch nieuwjaar.
Halloween, allerheiligen, allerzielen en Dia de los Muertos (de Mexicaanse dag van de doden) worden ook rond deze periode gevierd. 

Feesten die allemaal hetzelfde thema hebben, de dood. Dat is niet zo gek. In deze periode is de sluier tussen deze wereld en de wereld van de doden namelijk het dunst. En daarmee kun je op deze dag makkelijk contact maken met de doden. Traditoneel wordt dit gedaan door een extra bord op tafel te zetten, zodat je overleden dierbaren weten dat ze welkom zijn om aan te schuiven. Je kunt natuurlijk ook iets te eten of te drinken aanbieden op een altaar of zoals ze in Mexico gewend zijn op de graven van je dierbaren.

In 2008 heb ik de rite in Mexico Mogen mee maken. Een ervaring waar ik nog steeds erg dankbaar voor ben. Als je daar bent tussen al die mensen die hun doden eren met bloemen, voedsel en de nodige alcohol kun je bijna niet anders dan geloven dat er contact mogelijk is.

Mijn schmink geinspireerd op de dag van de doden

 

Ook is dit een  periode van oogsten en slachten.

Een periode van loslaten wat je niet meer nodig hebt. Het dumpen van je ballast. Zodat je mee kunt nemen wat je nodig hebt om te groeien.

Ik realiseerde me nooit dat mensen niet alleen loslaten maar ook losgelaten kunnen worden.

Zwevend tussen iets en niets.

Volgend jaar weet ik vast wat ik moest leren





Maar eerst heb ik een feestje te vieren. De juf van de Godinnencursus organiseerd namelijk ook vieringen van dit soort jaarfeesten. Ze begint positief, al was ze wel de helft van haar spullen vergeten. Omdat we de juf al langer kennen is niemand echt verbaasd. Ze is een chaoot. Maar dat maakt haar juist zo leuk. Iemand uit de groep merkt op dat haar partner er niet bij is. En ze verteld een verhaal over een file. Uiteindelijk kan ze het niet meer voor zich houden. De file was een leugen. Ze zijn uit elkaar. Hoewel ik niet van plan was er tegen iemand over te beginnen kan ik niet anders dan ook maar vertellen dat mijn lief en ik wat afstand van elkaar hebben genomen. Als we elkaar aankijken weten we dat wij als geen ander weten wat loslaten is. Onze situatie is verglijkbaar. We houden van onze liefdes. Gitaristen, allebei. We weten dat we ze zullen blijven zien. Dat we heus nog wel naar
optredens zullen gaan. Maar dat het soms voor allebei beter is om los te laten, tijdelijk of voor altijd.

De rest van de viering is vooral heel mooi. We mogen trommelen op de powwow. We lopen een driesprong, krijgen advies voor de rest van het jaar door middel van orakelkaarten. En geven en krijgen heel veel liefde. Er zitten mensen tussen die elkaar al een eeuwigheid kennen. We zalven ons aan hun vriendschap. Maar ook ontstaan er nieuwe verbintenissen. Voor mij persoonlijk gebeurde dit nogal heftig toen ik samen met een nieuw vriendinnetje op de powwow aan het trommelen was. We hadden er zoveel plezier in alsof we iets deden dat eigenlijk niet mocht. Een moment van verbondenheid dat niet in woorden te vangen is.

Je laten adviseren door een orakel is ook iets dat in deze periode veel gebeurd. Op Facebook heb ik voor een aantal mensen een jaarkaart getrokken. Voor mezelf heb ik  natuurlijk ook een kaartje getrokken. Mijn kaart gaf verandering aan, ook op spiritueel gebied. Een verandering die reeds is begonnen. Ik moet mezelf serieuzer nemen. Op tal van gebieden, maar zeker ook op spiritueel gebied.

De huiswerkopdracht die ik 3 weken geleden al op kreeg, maar waar ik maar niet aan toe leek te komen vind vanavond spontaan doorgang. Hoe kan het ook anders? Is er een betere periode om een orakel te maken dan de periode van Samhain? Ik kon er eerder niet aan beginnen omdat de tijd er niet rijp voor was. Later zal ik meer over mijn schelpenorakel vertellen.  

Voor nu wil ik afsluiten en aanbieden een jaarkaartje te trekken voor mensen die daar behoefte aan hebben. Niet iedereen die dit blog leest is immers op Facebook te vinden. Ik wil jullie, trouwe en minder trouwe lezers graag bedanken voor jullie reacties en natuurlijk ook een heel gelukkig nieuwjaar toe wensen. En hoe kan dat nu beter dan door te doen waar ik goed in ben, door te orakelen! (ik begin maar meteen met mezelf wat serieuzer te nemen) 

Jullie kunnen hieronder een reactie geven of een mailtje sturen naar mis.laura.artemis[at]gmail.com

(ook voor mensen die het aandurven een schelpje te laten trekken uit mijn eigen orakel :)



Oh Oh

Oh, oh.

De handlezeres, die we hadden uitgenodigd op het vrijgezellenfeest van mijn zusje, die zag ze dus wel. Die kinderen. In ieder geval eentje, maar misschien zelfs wel twee.

Hoewel ze voor de rest precies zag wat ik ook zag. (en stiekem best het een en ander herkende).
Zie ik dit zo niet zo, 1,2,3 gebeuren. Niet zoals mijn leven nu ingericht is tenminste.

En dat, zag ze dan ook weer wel.

Oh, oh, dus!

Sleutel naar geluk

Als ik in de metro stap zie ik een wat ouder stelletje, allebei slapend een beetje tegen elkaar aan hangen. Even sla ik ze vertederd gade. Maar dan ga ik over tot de orde van de dag. Er zit nog een boek in mijn tas dat heel graag uitgelezen wil worden. Het bevat tenslotte de 7 sleutels naar geluk. En zeg nu zelf, wie wil die nu niet hebben?

Na een paar bladzijdes, en dus ook een paar haltes schrikken ze wakker.
Verbaasd kijken ze om zich heen. Hier kwamen ze normaal nooit, dat wisten ze zeker. Het kwam vast en zeker door de metro die op een ander spoor was gaan rijden. Want was er niet iets omgeroepen over omleidingen?

Na het gesprekje even aangehoord te hebben vertel ik ze dat de metro precies rijd waar hij hoort te rijden en dat er niet op magische wijze een anders spoor is gekomen. Verward kijken ze mij aan. Ze noemen de halte waar ze eruit gemoeten hadden, wat toevallig de halte was waar ik instapte.

"Dan bent u te ver doorgereden", zeg ik.
"Oh, zijn we een halte blijven zitten?", vraagt de mevrouw.
Snel tel ik in mijn hoofd het aantal gepasseerde stations, "nee mevrouw, u moet zeker 5 halter terug".
Wantrouwend kijkt ze me aan, 5 haltes? weet ik het zeker? Als een andere passagier zich in het gesprek mengt en bevestigd wat ik zojuist beweerde besluit ze me toch maar te geloven. Met een hoop gegiechel tot gevolg. Want oh hemeltje dit was haar nog nooit overkomen. Ik leg nog even uit hoe ze aan de andere kant van het perron kunnen komen, en dan zijn ze weg.

De passagier die zich in het gesprek mengde en ik kletsen nog even na over oude mensen en dingen die voorbij gaan. Toch mooi die oudjes die het allemaal nog zo zelfstandig doen, en dat er dan weleens iets mis gaat, ach dat heeft dan wel weer zijn charme.

Tot wij uiteindelijk ook afscheid van elkaar moeten nemen. Maar een ding weet ik zeker, we hadden ons geen mooier begin van de dag voor kunnen stellen. Alle vermoeidheid en chagrijn verdwijnt als sneeuw voor de zon bij zoveel vertedering.

Als ik de metro uitstap en naar mijn werk loop voel ik me een stukje meer verlicht en zeker heel erg gelukkig. En dat terwijl ik bijna niet meer in mijn boek gelezen had. Misschien heb ik de sleutel naar geluk al gewoon in mezelf zitten.  

Volle maan WOT

Nu het WOT (write on thursday) woord volle maan is lijkt dat me de uitgelezen kans om weer een heksenblogje te schrijven. Van het weinige dat er over moderne hekserij bekend is, is het feit dat heksen iets speciaals met volle maan hebben er een. In de meest wilde fantasieën van mensen pakken we dan massaal onze bezems, vliegen we naar een open plek in het bos om daar gezellig in ons nakie te gaan dansen en hier en daar een baby te offeren, of een man, als dat zo uitkomt.

Ten eerste, als we al konden vliegen waren we heus niet zo dom om dat met volle maan te gaan doen, de kans dat we dan gezien worden is veel te groot. Vliegen is meer iets voor nieuwe maan.

Ten tweede, we gaan echt niet eerst 9 maanden een baby dragen om die vervolgens te offeren, en de bijbehorende man is wel zo praktisch als oppas mochten we een volle maanviering hebben, dus ook die laten we in leven.

Wat blijft er dan nog over? Oh ja, naakt dansen in het bos. Ik ben er nog nooit bij geweest, dat wil zeggen ik heb weleens een maanviering gedaan, en ook weleens in het bos, en ik heb ook gedanst, maar nog nooit naakt. Toch weet ik dat er covens zijn (zo wordt een groep heksen die samen rituelen en vieringen doen genoemd, de leden van een coven hebben doorgaans een geheimhoudingsplicht en geven elkaar informatie door die je alleen kunt weten als je onderdeel van die coven bent, meestal wordt een coven voor gezeten door een hoge priester en een hoge priesteres) die wel naakt dansen/rituelen uitvoeren. Maar ik ben geen coven heks, dus geen idee hoe dat precies in zijn werk gaat. Vragen kan ik het ook niet, want geheimhoudingsplicht. *zucht*

Eerder schreef ik al eens over dansende heksen
Hoewel de volle maan op mij altijd al een bijzondere uitwerking heeft gehad en ik op de een of andere manier het gevoel heb dat ik me weer helemaal op kan laden met maanenergie alleen al door te wandelen in die volle maan, niets meer en niets minder dan dat kreeg de volle maan tijdens een van die danssessies nog een extra betekenis. Iedere maan heeft namelijk ook nog een thema, waar je in aanloop naar de volle maan toe al mee bezig kunt zijn, leerde ik tijdens zo'n bijeenkomst. Het thema van deze maan is ontwaken, ofwel wedergeboorte. In de natuur is dat goed waarneembaar. De bomen hebben weer knoppen, bloemen steken hun kopjes weer boven de grond uit en je hoort weer vogeltjes fluiten. Al lijkt het weer nog niet echt mee te werken, je voelt, ziet en ruikt de lente al wel om je heen.

Ook voor ons gaat die groei, dat ontwaken op, misschien heb je de afgelopen maanden dingen los moeten laten, misschien ben je daar nog mee bezig. Sta daar vanavond eens bij stil. Wat wil je bereiken? Wat moet je doen om daar te komen? Wat moet je loslaten, heb je niet meer nodig?

Daarnaast is het vandaag ook nog een maansverduistering, die gedeeltelijk in Nederland en België te zien zal zijn vanaf 20.02. Dus is het bij uitstek de gelegenheid om na te denken over wat er bij jou in de schaduw staat. Waarom staat het daar? Moet het daar blijven? Of is het tijd om te gaan stralen?

Ik ga mezelf hier vanavond eens mee bezig houden. Ik hoop dat ik jullie ook een klein beetje heb kunnen inspireren. Want heks of geen heks, nadenken over je doelen en wat je tegenhoud die doelen te bereiken kan nooit kwaad! 

Dansende heksen

Heksje, valt er te lezen in mijn bio, maar wat ik dan zoal heks, daar blog ik eigenlijk nooit over. Vaak voelt dat te persoonlijk, alsof je je stilste gebeden maar even met de wereld deelt. Nu weet ik uit ervaring dat delen soms tot wonderen kan leiden. Toen ik blogde dat ik graag een website wilde maken, was er niet lang daarna een vriendinnetje die dat las en dat werk graag voor mij uit handen nam, en Sprookjesjuf was een feit. Om maar eens een voorbeeld te noemen. Dus delen moet, zodat het universum het kan horen en je te hulp kan schieten. Schreeuw je wensen luid en duidelijk!!!!  Maar soms maakt delen ook een beetje kwetsbaar. Ik denk dat iedere blogger het wel herkent dat je soms ergens niet over schrijft omdat het nog zo vers is, zo nog bezig is, je er nog niet met genoeg afstand naar kunt kijken. Zo is dat ook met hekserij.

Maar toen ik vandaag in een kaarsvlam zat te staren en wat probeerde te schrijven, voor mij is magie onlosmakelijk verbonden met kaarsen en met schrijven, zag ik ineens heel duidelijk visioenen van dansende vrouwen. Ik herkende die beelden direct. Ik volgde een godinnen workshop bij Tara Anka en vorig jaar ook al eens bij Lucia Maanvrouwe. Godinnenworkshops zijn alleen toegankelijk voor vrouwen. Hoewel ik daar altijd iets tegen heb gehad moet ik zeggen dat deze workshops toch heel bijzonder en krachtig zijn geweest. Want het is echt anders als er geen mannen bij zijn. Zodra de muziek aan gaat komen de lijven in beweging, eerst in zichzelf gekeerd, voorzichtig, verlegen, maar al snel hebben we in de gaten dat hier niemand is die een oordeel over ons heeft en worden de bewegingen heftiger en grootser. Hier is niemand om te verleiden, of om indruk op te maken, niemand waar we gevat of grappig tegen hoeven te doen, ons mooier voor te hoeven maken dan we zijn, we zijn immers onder elkaar. Dus dansen we, en luisteren we naar de opdrachten die ons worden gegeven. We dansen en denken, en lachen en denken en dansen ons vrij.We laten ons opzwepen door de muziek, high van de klanken die ergens anders zo anders zouden klinken, die ergens anders zo veel andere betekenissen zouden kunnen hebben. Maar hier is dat niet nodig.

Al dansend kom je soms tot mooie inzichten over wie je bent, wie je zou willen of kunnen zijn. Je omhelst je eigen vrouwelijkheid die onder vrouwen (die voor zover jij weet niet op vrouwen vallen) echt anders is dan in een discotheek waar iedere beweging begeerlijk of afstotelijk bevonden kan worden. En je voelt dat de magie er vanaf spat.

Maar zodra je de ruimte uit loopt en aan iemand probeert te vertellen wat je net heb mee gemaakt, wat je net hebt gevoeld, dan schieten woorden te kort. Dan kom je niet verder dan, nu ja we danste, en het voelde zo goed, zo mooi, en ik kreeg inzichten waarvan ik niet wist dat ik ze in me had. Je ziet de ander, die waaraan je dit verhaal verteld dan weg kijken, en je weet dat het niet over komt. Want magie is niet iets waar je over kunt praten, het is iets dat je moet mee maken, ervaren, voelen. En als je toch probeert er woorden aan te geven voelt het alsof het als zand door je vinger glipt. Misschien schrijf ik er daarom wel nooit over. Ik weet ook niet of ik er goed aan doe dit te plaatsen. Aan de andere kant, het ergste dat me kan overkomen is dat u niet begrijpend weg kijkt. Ben ik even blij dat ik veilig in mijn eigen kamer zit, waar ik dat lekker niet kan zien!

Appelboom

Ik heb een appelboom
Vol verboden vruchten
Om te testen of ik
De verleiding kan weerstaan
Gisteren zag ik in haar takken
Een slang vriendelijk lachen
Nu weet ik zeker
Wat ik altijd al wist
Ik hou van appels
En ben niet bang voor slangen

Spiriview # Bidden

Spiriview is een initiatief van Miss Artemis en Haagje. Elke eerste en derde woensdag van de maand geven zij je een view in hun spirituele wereld door middel van een creatief werkje. De opdracht van deze keer is de bidden.

Bidden op je knietjes voor het bed, "Here houd ook deze nacht....", handjes netjes gevouwen, of is bidden in stilte zijn? Je aandacht focussen, tot (innerlijke) inzichten komen? En kan iedereen (ongeacht of je in die heer ergens op zijn wolkje ver weg geloofd)bidden?

Iedereen mag mee doen met Spiriview, wil je mee doen en heb je zelf geen blog? stuur mij even een mailtje en ik zet hem hier nier als gastblog. Het volgende Thema is "Ostara" (of pasen als je daar meer mee hebt) en dient geplaatst te worden op 21 maart.

De God - Spiriview #1

Spiriview is een initiatief van Miss Artemis en Florine Fleur. Elke  eerste en derde woensdag van de maand geven zij je een view in hun spirituele wereld door middel van een creatief werkje. De opdracht van deze eerste keer is de god.

Op verzoek toch nog een aanpassing aan dit blog. De tekst van de foto is niet te lezen en zal ik hieronder uittikken. 

Oh God, 

Een hufter moet je zijn.
Groot, sterk, robuust, veel kracht, weinig emotie.
Je kunt het je niet veroorloven dat je kinderen je zien huilen. Want jij bent het die hen beschermen moet. Voor zwakte is geen plek. Je moet een voorbeeld stellen.Dus donder je en tier je en overschreeuw je jezelf. En emoties? je zult ze wel hebben, als niemand kijkt, als je helemaal alleen bent, als je zeker weet dat niemand je betrappen kan.
Maar niet in het openbaar, want vrouwen willen geen mietjes, vrouwen willen beschermd worden. De wereld rust op jouw schouders.
Een hufter moet je zijn.

Ook meedoen? De opdracht voor de volgende keer (woensdag 7 maart) is 'bidden'. Meedoen terwijl jezelf geen blog hebt? Mail je inzending naar Miss Artemis dan wordt je inzending als gastblog geplaatst. Wanneer je meedoet dan kan je de link naar jouw inzending onder dit bericht plakken.

Nieuw WOT#1

Met-K.com heeft een oud initiatief in een nieuw jasje gestoken. En dus zal ze ons iedere donderdag op een woord trakteren waar wij bloggers ons over mogen verbazen, verwonderen, bedenken en uiteindelijk bloggen.
Het eerste woord van dit nieuwe jaar is nieuw.

Nieuw is zo'n woord dat mij een jubbel gevoel kan geven maar ook een woord dat mij kan vervullen met afschuw. Nieuw, nieuw, nieuw, ik word er gek van, ik kan geen tarotkaart, geen runen, geen numerologie of welk ander orakel dan ook aanraken of het nieuw slaat me om de oren. Kennelijk gaat 2012 een jaar vol veranderingen worden. Als ik diep in mijn hart kijk ben ik daar ook wel aan toe. Ik wil graag verhuizen, een andere baan zou helemaal geen slecht idee zijn, ik voel me niet meer op mijn plek, het het idee dat mijn kwaliteiten niet voldoende worden gezien en erkend. Ik sta stil. Dus ben ik druk bezig met het (laten) bouwen van een website. De workshops die ik geef zijn niet nieuw, maar ik hoop wel nieuwe klanten te vinden. (fantasie) festivals die een kinderhoek willen, scholen die een brede school activiteit nodig hebben, particulieren die op zoek zijn naar een leuk kinderfeestje, ik hoop dat ze mij als sprookjesjuf weten te vinden.

Soms dan benauwd zoveel nieuw me wel een beetje. Want nieuw komt bij mij nooit alleen. Het is altijd en een relatie die uit gaat en een nieuwe baan en een nieuw huis. Het is altijd hollen of stil staan. Van vorige keren weet ik hoe hectisch dat kan zijn. Dan word het me allemaal een beetje te veel en zou ik het liefst onder de dekens blijven liggen en alles bij het oude laten. Maar ik weet dat de onrust op een dag toch weer toe zal slaan. Nieuw, nieuw, nieuw, zal het schreeuwen. Want ergens in dit universum is een kracht die niet zal rustten tot elk lego steentje waar ik uit opgebouwd ben vernieuwd is, opgepoetst, onderzocht, bekeken en opnieuw terug geplaatst.

Dus steek ik me met enig schuldgevoel in het nieuw. Loop ik in mijn nieuwe kleertjes op mijn nieuwe schoentjes rond te stampen en vraag ik me af of ik dit nu echt nodig had. En wat de impact op het milieu zal zijn van mijn nieuwe aankopen. Om uiteindelijk te concluderen dat je niet opnieuw kunt beginnen in je ouwe kloffie. Nieuw, ik ben er klaar voor!

Leven in de werkelijkheid

De tweede stap om een Boeddha in vijf weken te kunnen worden is, leven in de werkelijkheid. Iets dat klinkt alsof het net zo makkelijk is als adem halen. Maar tjongejongejonge, wat heb ik me daarin vergist. Want het observeren van mijn omgeving is heus niet zo moeilijk, ik zie de vogeltjes in de bomen wel, of dat konijntje dat een paar meter voor mijn fiets rondspringt. Alleen dwalen mijn gedachten daarna al snel af naar strakjes, of naar zo net, misschien zelfs wel naar gisteren of naar morgen.

Misschien dat ik meer succes behaal bij het doen van gewone acties. Zoals afwassen, of stofzuigen. Maar onder het afwassen denk ik al snel aan dat vriendinnetje van vroeger die me pas op Facebook heeft toegevoegd, en hoe zij altijd eerst de glazen afwaste alvorens de rest van de vaat het afwaswater mocht bevuilen. Of aan die keer dat er te veel afwasmiddel in het water had gezeten en wat een pret ik met het schuim had gehad. Ik doe mijn best mijn aandacht te houden bij het bordje en de afwasborstel die ik in mijn hand heb. Maar dat doet me weer denken aan de verjaardag waarvoor ik dit bordje kocht, en mijn tripje naar Ikea laatst waar ik nieuwe afwasborstels kocht. Natuurlijk zijn dit onderdelen van mijn werkelijkheid, maar ik vrees dat er met leven in de werkelijkheid meer leven in het nu bedoeld word. Dat ik dan heel bewust op mijn boterhammetje kauw en de structuur van het brood voel en opmerk dat de kaas een andere structuur heeft dan het brood, en dat alles zompig word als ik dan ook nog een slokje thee neem. Dat soort dingen.

Heel even zag ik mijn hele project niet meer zitten. Interesseerde het me geen ene biet wat ik in de komende drie weken nog zou gaan leren. Tot ik in mijn meditatie boekje een zelfde soort oefening tegen kwam. Alleen dan zo opgeschreven dat ik er wel mee uit de voeten kan. Oh ja dat had ik nog niet verteld, ik ben vorige week begonnen met mediteren, omdat ik dacht dat dat van pas zou komen bij het bewuster ademhalen. Natuurlijk had ik niet gedacht dat het me eigenlijk nog veel meer van pas zou komen bij het leven in het nu.

Dus nu neem ik ’s avonds voor ik ga slapen mijn dag door, en probeer ik zo precies mogelijk te herinneren wat ik heb gedaan. Daar waar grote gaten zitten leefde ik kennelijk niet genoeg in het nu. Dat geeft niet, morgen is een weer een dag, een dag waarvan ik me nog meer ga proberen te herinneren dan vandaag. Kijk, dat is nog eens een duidelijke opdracht! Daar kan ik wat mee, ineens ben ik weer vol energie, en vraag ik me af wat de boeddhisten de komende drie weken voor mij in petto hebben. 

Dit is trouwens dat oh zo fijne meditatie boekje! 

Teleurstellingen

Mijn dagkaart voor vandaag was bokalen 5. Teleurstelling zou op mijn pad komen. Maar ik heb vandaag helemaal geen zin in teleurstellingen, ik heb zin in gewoon een beetje leuk, gewoon een beetje gezellig. De overwinning die gisteren mijn deel was volgens de kaarten vond ik al weer heftig genoeg. Want om te kunnen overwinnen moet je eerst de nodige hobbels nemen.

Dus besloot ik na te denken over teleurstellingen in mijn leven, en wie mij teleurgesteld hebben de afgelopen periode. Al tekenend kwam ik op het volgende gedichtje. (hoe dat precies werkt weet ik ook niet, maar als ik de laatste tijd mijn schetsboek pak lijkt het wel alsof er woorden aan te pas moeten komen, en beelden niet genoeg zijn). Zo zie je maar weer, zelfs vanuit teleurstelling kan iets moois ontstaan.

Haar glas 
Is altijd leeg
En water bij de wijn
Vind ze niet te zuipen
Haar bitter 
Is niet zoet
En haar koekjes
Zijn altijd van eigen deeg

En nu maar hopen dat ik de rest van mijn dag zonder teleurstellingen kan doorbrengen. 

Harde lessen

Daar sta ik dan met mijn goede gedrag heerlijk mijn ademhalingsoefeningen te doen om vooral maar controle over mijn geest te krijgen. Eigenlijk heb ik een beetje vals gespeeld en ben ik al een week met deze oefening bezig. Maar toen was ik ook nog bezig met de No impact week en was ik bang dat dingen te veel door elkaar gingen lopen als ik mijn ervaringen van mijn vervolgproject namelijk Boeddha in vijf weken ook zou delen.

De eerste dagen gingen me gemakkelijk af. Ik was ziek en alleen thuis, ik sprak geen mensen, ik zag geen mensen, ja hoor ik had volledige controle over mijn geest. Een negatieve gedachten? Geen probleem, ik reguleerde mijn ademhaling en hoefde er dan eigenlijk al niet eens meer moeite voor te doen om er als vanzelf een positieve gedachten tegenover te zetten. Maar toen gebeurde het, de buitenwereld drong langzaam weer mijn woonkamer in. Mijn moeder bleek ziek, en niet zo’n beetje ook, het ziekenhuis wilde haar meteen houden. Ik ademde en voelde hoe deze ademhaling me hielp om niet in paniek te raken. Want wat had mijn moeder er aan als ik nu beelden zag van hoe ze half dood lag te gaan? Bovendien was dat nog helemaal niet aan de orde, dat half dood gaan. Kon ik niet beter gewoon rustig blijven en uitslagen van onderzoeken afwachten? Maar zou ik wel een goede dochter zijn, als ik me niet druk maakte en rustig af zou wachtten? Ik ademde in, ik ademde uit, en ik voelde hoe ik rustiger werd. Maak je maar geen zorgen over dingen die nooit gebeuren, dacht ik. Mama gaat echt niet zomaar dood. Ziek en dood zijn niet twee dezelfde dingen. En weer ademde ik in en ademde ik uit en voelde ik hoe dit werkte.

Ook later deze week kwam ik in situaties terecht waarin ik heel even vergat dat ik deze week controle over mijn geest zou gaan hebben en merkte ik dat mijn hoofd sneller reageerde dan ik. Maar dan ademde ik weer even in en uit en kwam ik dichter bij mezelf. Heel fijn dat het werkt hoor. Maar mogen de lessen in het vervolg graag wat milder zijn? En willen jullie de gezondheid van mijn moeder daar buiten laten lief universum? Alvast bedankt! 

Boeddha in vijf weken

De nieuwe editie van het tijdschrift Yoga kun je kopen met het boekje Boeddha in 5 weken erbij voor een paar euro extra. Ook al was het No impact week en had ik met mezelf afgesproken dat ik alleen dingen die ik echt nodig had mocht kopen, kon ik het niet laten liggen. Ineens voelde het heel urgent dat ik een Boeddha zou worden in vijf weken.  Niet dat ik ervan overtuigd ben dat er zoiets bestaat als een spoedcursusje Boeddha worden. En het is niet bepaald zo dat ik heftig op zoek ben naar zingeving in mijn leven. Zingeving haal ik genoeg uit het heksen, maar het kan nooit kwaad om jezelf te ontwikkelen en waar je je kennis vandaan haalt is voor mij altijd minder belangrijk geweest dan dat je ergens kennis opdoet. Ik vind het niet zo erg om een eclectische levensvisie te hebben. Eigenlijk is dat de enige visie die bij mij past omdat die niet star is. Bovendien zijn er zat heksen die zich laten beïnvloeden door Sjamanisme of andere magische stromingen, dus waarom dan niet door het Boeddhisme?

Daarnaast was er een periode, ik was erg jong nog toen en had van hekserij als serieuze levensovertuiging nog nooit gehoord, dat ik boeken over Boeddhisme verslond. Ik kon het alleen niet in mijn leven inpassen zoals ik hekserij in mijn leven kan inpassen. Misschien omdat mijn roots er niet liggen, omdat het allemaal net even iets te oosters is, omdat de verhalen niet geschreven zijn voor mijn cultuur, zoals de verhalen van bijvoorbeeld Asatru dat wel zijn, simpelweg omdat ze mijn cultureel erfgoed zijn. Omdat het hier vandaan komt. Het Boeddhisme verdween naar de achtergrond op het moment dat ik besloot de hekserij in mijn leven toe te laten. Een keuze die mij veel verrijking heeft gebracht en nog steeds brengt.

En toch sta ik nu zoveel jaar later weer wel met een boekje over Boeddhisme in mijn handen en heb ik de overtuiging dat ik hier de komende vijf weken mee aan de slag ga. Ik ben sceptisch, en het eerste deel van het boek, het deel waarin de auteur vertelt hoe hij op dit pad is gekomen en hoe hij denkt dat het ook toepasbaar is voor een westerse samenleving irriteert mij met enige regelmaat mateloos. Maar ik las door en kwam dingen tegen die voor mij vroeger even vertrouwd klonken als de wet van drie en de wiccan rede dat nu doen. Ik lees over het  Het achtvoudige paden de vier edele waarheden. Het klinkt me allemaal een beetje als intellectueel geneuzel in de oren. De teksten zijn erg moeilijk om te begrijpen, maar misschien gaat het ook niet om begrijpen, misschien gaat het gewoon om doen. Ongeduldig lees ik verder. Als ik bij hoofdstuk 14 ben aangekomen gaat het eindelijk niet meer over kennis, niet meer over de auteur maar mag ik aan de slag gaan, mag ik gaan ervaren.

De eerste oefening is “controle over de geest krijgen” want denken is de oorzaak van emotie en emotie de oorzaak van lijden. Om niet meer te lijden moet je negatieve gedachten dus omvormen naar positieve gedachten. En dat kunnen we doen door onze ademhaling te kalmeren en daarmee ook onze lichamen want die zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Als we ons dan nog even beseffen dat gedachten worden geproduceerd door ons onbewuste zijn we klaar voor de eerste week. Allemaal leuk en aardig, maar hoe doen we dat dan? Het antwoord lijkt simpel, gewoon een paar keer per dag een moment nemen om 8 keer diep adem te halen en bewust bezig te zijn met deze ademhaling. Hoe vaker je dit herhaalt hoe sneller je de staat van verlichting waar we kennelijk naar streven bereikt.

Dat klinkt niet al te moeilijk! Ik ga dus een weekje oefenen in iets dat ik al heel goed kan, ademhalen!