Fantasie

Het is toch vreemd dat fantasie altijd wordt gezien als kinderlijk, of een bezigheid die vooral kinderen hebben. Ik heb mijn fantasie altijd als een groot goed gezien. Als je me vroeg wat ik wilde worden was mijn antwoord steevast "kinderboekenschrijfster", dat leek me nuttig, van mijn fantasie mijn beroep maken.

Want mijn fantasie gebruikte ik vooral in spel of om verhalen te schrijven. Dat daarbuiten nog een wereld was die echt was, daar was ik me altijd terdege van bewust. En dat vond ik best wel eens een beetje jammer. Ik had namelijk gehoord van mensen, kinderen vooral, die een fantasievriendje hadden. Dat leek me wel wat. In mijn favoriete boek van dat moment, "Inka's reis naar de maan", had Inka een fantasievriendje die Puck hete en tussen een spleetje in de stoeprand woonde. Hij kwam te voorschijn als ze zich eenzaam voelde. Ik heb wat stoepranden af gezocht opzoek naar een Puck of ander wezen dat zich daar schuil zou houden. Maar mijn fantasie liet mij in de steek. Mijn vriendje kwam nooit zijn huisje uit.

Mijn nichtje is ook heel erg goed in fantaseren. Volgens mijn zusje komt dat door mij, en door haar vader. Want mijn zusje herinnert zich nog heel goed hoe ik haar altijd verhaaltjes voorlas of uit mijn hoofd vertelde. Ik liet haar dan haar ogen dicht doen en ging zelf met mijn ogen dicht naast haar liggen. Ik vertelde haar wat ik zag als ik mijn ogen sloot en probeerde voor haar zo'n zelfde wereld te schetsen. Mijn zusje is acht jaar jonger dan dat ik ben, en hoewel ze volgens mij wel genoten heeft van dat spelletje zag ze nooit iets, hoe ik ook mijn best deed. Dat vond ik best wel jammer.Ik spoorde haar aan beter haar best te doen. Ze kon toch op zijn minst net doen alsof ze iets zag? Ik vond die fantasie zo belangrijk en gunde haar hetzelfde.

Misschien had zij die fantasie niet zo nodig als ik. Op school was ik het domste meisje van de klas.Nu ja, misschien niet echt de domste, er waren nog twee meiden die qua domheid mijn gelijken waren. En juffen, meesters en klasgenoten schroomde zich er niet voor dat gevoel van domheid te versterken. Ik herinner me nog hoe een vriendinnetje aan haar moeder had gevraagd hoe het toch kwam dat ik zo dom was en de rest van de klas niet. Au!

Ik kon niet meekomen met rekenen en spelling. Hoe ik ook mijn best deed, of telkens op dezelfde opgave zat te zwoegen, ik zag het gewoon niet. Begrijpend lezen, daar was ik wel goed in. En in verhalen verzinnen. Zodra er een opdracht was waar iets meer fantasie of creativiteit bij nodig was hadden ze mij ineens nodig. De juffen van groep 8 maakte daar gebruik van om me nog iets van zelfvertrouwen mee te geven. Helaas hadden hun 7 voorgangers m/v al te veel kapot gemaakt. Nog steeds ben ik verbaasd als mensen mij als intelligent omschrijven.

Toen ik 17 was vond mijn fantasie zich vooral in slechte dichtregels. Zoals:

"What would i be, without my fantasy?
My life would be empty."

of

Vandaag was ik Tinkerbell
Ik leefde in een sprookjeswereld
In een wolk van glitters,
Toverde ik glimlachen

Maar al op de terugweg,
Ontwaakte ik
Zoals dat gaat bij sprookjes

Misschien is dat wel wat er gebeurd is. Ik werd wakker in een grote mensen wereld. Fantasie is ineens een vies woord. Behalve dan als het creativiteit genoemd wordt. Dan mag het er wel zijn. Vooral als je beschikt over een creatief oplossend vermogen. Maar je moet er niet in doorslaan, die creativiteit. Want dan val je buiten de boot en hoor je er niet bij. Dan ben je eigenlijk maar een beetje raar. En raar, dat is niet goed.

Ik denk dat ik net zo lang blijf slapen tot de wereld er anders uit ziet bij het ontwaken. Totdat iedereen zijn fantasie de vrije loop laat gaan. En creativiteit weer gewoon normaal is!

Dit blog schreef ik naar aanleiding van de #WOT. (write on thursday) een creatieve schrijfopdracht waarbij verschillende Twitterende bloggers de uitdaging aan gaan om over hetzelfde woord te bloggen. Hoe ze dat doen staat ze vrij. Mee doen kan altijd, hou dan iedere donderdag de hastag #WOT in de gaten! 

Een stadse boom

Voor de godinnencursus moest ik een stapje verder gaan met de medicijnwandeling. Dit keer was het niet alleen de bedoeling dat ik zou gaan wandelen, maar moest ik ook contact maken met een boom. Ik had weinig tijd, en het weer zat ook niet heel erg mee. Toch wil ik mijn opdracht doen. Dus ga ik iets vroeger de deur uit en probeer onderweg naar mijn werk contact te maken met een boom. Ik moet zeggen dat ik wel eventjes het gevoel had dat ik malende begon te worden toen ik de boom tot mij hoorde 'spreken'. Want zat ik me nu niet gewoon van alles in te beelden? Het leverde in ieder geval het volgende dichtsel op.

Een stadse boom
Staat daar, eenzaam
Tussen steen, blik en beton
Zonder vriendjes om mee te spelen

Je hoort hem niet klagen
Er valt genoeg te zien
Metro's razen voorbij, kinderen spelen
Mensen komen en gaan

Soms zou hij alleen, zo graag
Iets minder alleen willen zijn
Even willen kletsen
Met een andere boom

Terug gaan naar zijn roots
Naar wie hij hoort te zijn
Voordat er mensen kwamen
Met hun steen, en hun blik en hun beton

Hij heeft gehoord van bossen
Van beekjes en van meren
Van bladeren op je blote voeten
En wind door je takken

Van plekken zonder uitlaatgassen
Van bloemen en mossen
In plaats van plastic tassen
En verloren rommeltjes

Die stadse boom
Staat daar, krachtig en statig
Hij doet zijn ogen dicht
En droomt, eventjes weg

Sterrenstof

Vannacht
Lik ik de sterren
Uit de hemel

Verpulver ik ze
Tot sterrenstof

En blaas dat
Met een rietje
In je hart, je haar
Je neus, je mond

Totdat jij glinstert
En glittert
En straalt

Morgen
Zuig ik zonnestralen
op

Ik kots ze over je uit
En jij zult schijnen
Jij zult stralen

Regendruppels vang ik voor je op
Verzamel ik
Hou ik bij je weg

Want van de regen
Zou je nat worden
Of koud
Of ziek

Dat je nu nooit zult weten
Hoe een regenboog eruitziet
Nemen we dan maar
voor lief

Zon, zee, strand, water, zand, meeuw

Ik ga bijna nooit naar zee. Maar dit jaar was ik er toch maar mooi voor de tweede keer.
Eigenlijk ben ik als de chimpansee.

" De chimpansee doet niet mee
 Waarom doet de chimpansee niet mee?
 De chimpansee
 is
 ziek van de zee
 Er gaat zoveel water in de zee
 Meent de Chimpansee"

(Paul van Ostaijen)

Ik hou niet van zwemmen in open water. En al helemaal niet in zee water. Want zee kan een sterke onderstroom hebben leerde ik al jong, op vakantie in Portugal.

De Gitarist gaat ook bijna nooit naar de zee. Niet omdat hij is zoals de chimpansee. Oh nee.
Met al dat water heeft hij beslist geen moeite. Het is het zand. Zand in je haar, zand op je brood, zand op je handdoek, zand in je drinken, zand tussen je tenen, zand op je hand. Er gaat zoveel zand in het strand, meent de Gitarist.

Toch ging hij met mij mee, of ik met hem, het is maar hoe je het bekijkt. En waren wij samen op onze hoede voor water en zand. maar met een ding hadden we geen rekening gehouden. Meeuwen! Brutale meeuwen. Dus toen ik met een hand mijn handdoek recht wilde leggen, en met de andere mijn zak patat zandvrij probeerde te houden werd ik enigszins overvallen door een groepje meeuwen die de friet uit mijn handen wisten te slaan en in minder dan geen tijd alles op vraten.

Even voelde ik me drie, en alsof ik mijn laatste oortje versnoept zag worden.
Voorlopig zijn wij in ieder geval genezen. Voor ons geen zee, geen strand, geen water en geen zand, veel te gevaarlijk met al die meeuwen!

Twee hondjes

Als we aan het picknicken zijn en bijna omver gelopen worden door een kudde honden verzucht een van de kinderen. "Ik wou dat ik een hondje was, dan kon ik spelen."

Ik merk op dat hij een dichter lijkt. Want er is een gedichtje en dat gaat bijna precies zo. 

En ik citeer, uit mijn hoofd, want zo ben ik nu eenmaal:

"Ik zit mij voor het vensterglas
 Onnoemelijk te vervelen

 Ik wou dat ik twee hondjes was
 Dan konden we samen spelen" 

Het jongetje kijkt me vol ongeloof  aan en zegt, "maar juf, dat kan toch helemaal niet? Hoe kun je nu TWEE hondjes zijn?" Kennelijk houd de kinderlijke verbeelding op bij een hondje dat kan spelen. :) 

Herdenken #WOT

Herdenken

2 minuten stilte

Omdat er ooit

een oorlog was

Toen Opa en Oma nog leefde

Herdenken

Omdat we nooit mogen vergeten

Hoe erg het was

Dat er honger was

En kinderen niet spelen konden

Herdenken

Omdat de geschiedenis

Zich niet herhalen mag

Terwijl bijna niemand nog weet

Hoe bloembollen smaken

Timing

Een van mijn lievelingsgedichten van Marion Bloem uit de bundel "Liefde is soms lastig, liefste"

Gisteren vertelde ik Marion op Twitter dat ik dit zo'n mooi gedicht vond, en dat ik het bij mij thuis voorlees aan iedereen die het maar wil horen, op van die avonden dat je nu eenmaal niets anders kunt doen dan elkaar gedichten voorlezen. (mijn lieve Visje, ik hoop dat er nog veel van die avonden gaan volgen). De kwaliteit van mijn webcam zuigt, en het geluid is niet perfect. En Marion zelf leest het veel mooier hier veel mooier voor! Maar toch, nu Visje door omstandigheden even veel te ver van mij vandaan woont moet dit even de vervanging zijn. En jullie mijn publiek.

Ballon

Oke, ik geef het toe, soms dan blog ook ik voor mezelf. Ik denk namelijk niet dat ik echt kan dichten, maar kan het soms niet laten om een gedachten, een gevoel of zomaar wat zinnen om te buigen tot een dichtsel. Niet hoogstaand, en waarschijnlijk zit niemand er op te wachten, maar ik vind het leuk om te doen. Vaak zet ik deze gedachtekronkels op Facebook. Maar daar zijn dingen lastig terug te vinden. Dus blog ik ze.

Ballon

Ik ben mijn ballon verloren
Hij glipte zomaar uit mijn hand
en ik kon niets anders doen
Dan kijken
Hoe het een steeds kleiner stipje
Aan de horizon werd

Niets dan mist

Ik blaas bellen in de lucht
Of rook
Of wolkjes adem
Steeds dichter op elkaar
Tot er niets dan mist is

Picknicken op de maan

Wil je weten wat ik gisteren heb gedaan
ik ben wezen picknicken op de maan
Ik vloog er heen met mijn raket
en had ontzettend veel pret
de hapjes vlogen in het rond
en hoe ik ook kruimelde, niets viel op de grond

Ik dronk champagne met een rietje
En plukte een vergeet me nietje
Ik at een stukje chocoladetaart
En ging toen met grote vaart
Weer terug naar de aarde wat een pech
Want toen ik mijn ogen opende was alles weg

Appelboom

Ik heb een appelboom
Vol verboden vruchten
Om te testen of ik
De verleiding kan weerstaan
Gisteren zag ik in haar takken
Een slang vriendelijk lachen
Nu weet ik zeker
Wat ik altijd al wist
Ik hou van appels
En ben niet bang voor slangen

Onderhuids WOT #17

Ik kan niet zien wat er onder jouw huid zit, of onder de mijne. Onderhuids sluimeren verborgen gedachten, dromen, ideeën en angsten. Waren wij maar slangen, dan kregen we 6 keer per jaar een nieuwe huid. Konden we telkens opnieuw beginnen.

Cupcake

Cupcake

Do you wanna be my cup

Do you wanna be my cake

Do you wanna be my strawberry cupcake

Do you wanna be my rock

Do you wanna be my doll

Do you wanne be my rock 'n roll doll

But don't you run away on me

Don't you be my enemy

Don't you be my scared run away enemy

Vandaag maakte de Sprookjesjuf doornroosje cupcake's.



Stroom WOT #4

Write On Thursday is een initiatief van Karin Ramaker, iedere donderdag geeft ze ons een woord om ons over te verwonderen, verbazen, door te laten inspireren, kortom een woord om een blog over te schrijven. Het woord van vandaag is STROOM. Vandaag kregen we omdat het nationale gedichtendag is een extra uitdaging mee. Namelijk, probeer er een gedicht van te maken. Ja, sure, geen probleem.

Ik had een droom;

Iedereen aan de groene stroom

Over dwarrelende druppels en wintervachten

Druppels dwarrelen 
Als parels
Over mijn blote huid

Ik wil 
Vandaag niets
Anders dragen dan parels

Of misschien
Wat zwoel rood
Op de lippen

Intens zwart
voor die mysterieuze
oogopslag

Maar zeker niet de jeans
Zeker niet de trui
Zeker niet de dikke sokken

Die wintervacht
Ik ben hem nu al zat
Het zomert in mij

Teleurstellingen

Mijn dagkaart voor vandaag was bokalen 5. Teleurstelling zou op mijn pad komen. Maar ik heb vandaag helemaal geen zin in teleurstellingen, ik heb zin in gewoon een beetje leuk, gewoon een beetje gezellig. De overwinning die gisteren mijn deel was volgens de kaarten vond ik al weer heftig genoeg. Want om te kunnen overwinnen moet je eerst de nodige hobbels nemen.

Dus besloot ik na te denken over teleurstellingen in mijn leven, en wie mij teleurgesteld hebben de afgelopen periode. Al tekenend kwam ik op het volgende gedichtje. (hoe dat precies werkt weet ik ook niet, maar als ik de laatste tijd mijn schetsboek pak lijkt het wel alsof er woorden aan te pas moeten komen, en beelden niet genoeg zijn). Zo zie je maar weer, zelfs vanuit teleurstelling kan iets moois ontstaan.

Haar glas 
Is altijd leeg
En water bij de wijn
Vind ze niet te zuipen
Haar bitter 
Is niet zoet
En haar koekjes
Zijn altijd van eigen deeg

En nu maar hopen dat ik de rest van mijn dag zonder teleurstellingen kan doorbrengen.