New Shoes

Nog eentje uit de oude doos. Hoe duidelijk was dit alleen een kapstokje om een liedje aan op te hangen. Bijna schattig gewoon. Op 27 mei 2011 schreef ik:

Eindelijk zijn ze binnen, mijn nieuwe schoenen! Toen ik ze zag MOEST ik ze gewoon hebben. Helaas hadden ze in de winkel alleen nog maar een beschadig paar en waren ze niet bereid me korting te geven. Wel wilde ze een ander paar uit een ander filiaal voor me halen. Hoe onpraktisch het ook is, in mij blijft altijd een klein meisje huizen die ze dan meteen aan wil. Dus loop ik al de hele dag rond te stampen op mijn nieuwe hakjes. En strakjes, neem ik ze, hoe onverstandig dat ook is, mee uit dansen.

Verder heb ik wel heel verstandig geen Hello Kitty pyama gekocht, en ook geen gestippeld dekbedovertrek om nog maar te zwijgen over de Hello Kitty pet met stippen die ik ook niet gekocht heb.

Maar nu ga ik mijn weekend in dansen met Paolo Nutini, dansen jullie mee?

Cool like that

Een paar weken geleden zag ik een oproepje van de band Einsteinbarbie. Ze waren in eerste instantie op zoek naar lekkere wijven die ook nog konden acteren. Toen die vacatures vervuld waren mochten ook de mensen zonder acteer ervaring of mensen die minder lekker waren aanschuiven om in hun nieuwe clip te figureren.

Nu is het niet echt een geheim dat ik best wel een klein beetje fan ben van de band. Toch twijfelde ik over mijn aanmelding. Ik zag de filmdatum en locatie steeds veranderen. En mijn bui ging van YES, dan ben ik toevallig toch al vrij naar, OH KUT, dan kan ik helemaal niet. Maar gelukkig kwam het allemaal goed en wisten ze een dag te plannen die vrij was in mijn agenda. Dus de stout schoenen aangetrokken en mijn meest zomerse foto ingestuurd. (die ene, waarop ik het jurkje aan had dat eigenlijk voor de bruiloft van mijn zusje was bedoeld)

Stella reageerde dat ik meteen dat jurkje wel even aan kon doen *SLIK* het prijskaartje zat er zelfs nog aan, had het alleen voor die foto even aan gehad. Maar aan de andere kant, mijn zusje zou zich vast vereerd voelen als haar jurkje ook in een clip zou schitteren. Het kaartje er dus afgeknipt en op naar Zandvoort.

Om op tijd op de locatie te verschijnen was nog een hele prestatie. Volgens Karin Giphart was het 5 minuten lopen vanaf het station. Dat is misschien zo op een dag zonder tropische temperaturen. En dan ook nog een marathonloper bent. Maar voor ons gewone stervelingen die het strand langzaam in een woestijn zagen veranderen was het eerder 20 minuten.

Na een lange, bare tocht vond ik dan eindelijk de juiste strandtent. Waar ik heel vriendelijk werd ontvangen. De band was al aan het filmen. Wij figuranten moesten maar even plaats nemen en wachten, vooral heel veel wachten. Af en toe kwamen de bandleden nieuwsgierig kijken naar wie wij toch allemaal waren. Nu ja, van mij als die hard fan wisten ze wel wie ik was. Wat de andere figuranten deed vermoeden dat ik dan vast al veel vaker dit soort "klussen" deed. Dat ik gewoon fan was van de band kwam niet in ze op. Eveneens als het niet in ze op kwam dat ik niet, net als zij een jaar of 17 was. Toen ik bleek te werken en mijn middelbare school al enige tijd afgerond bleek te hebben vielen ze bijna flauw. Ik 30, grapje zeker?

Maar toen ik de Spangas actrice niet bleek te herkennen en wel bleek te weten wie Leo Blokhuis was, want ,"Wat doet die nu precies? Mijn moeder zei dat hij bekend was". Viel ik toch door de mand. Ik was duidelijk way to old om in roze jurkjes rond te kunnen huppelen.

"s middags kwamen er nog een handjevol Twitter figuranten aan. (en die kende ik dan weer van Twitter, dus dat werd een erg gezellige meeting.) Met wijn, martini en dansjes. (en chipjes in wel 3! verschillende smaken, ons geluk kon niet op)

Na nog meer wachten, filmen, dansen, wachten en filmen stond alles er dan eindelijk op. Nu begon het echte wachtten, het wachtten tot de clip eindelijk uit zou komen. Vandaag werd aan dat wachten abrubt een einde gemaakt. Want hij is af! Zangeres Stella tweete eerder vandaag al dat ik er in zou zitten, alleen niet zo heel veel. Dat was dus een leugen. Voor een figurant ben ik best wel een beetje boel in beeld. En uhhhh, echt niet alleen omdat ik er zelf in zit hoor, maar wat is het resultaat gaaf geworden!!!! Ik ben er helemaal trots op!

30 songs 6

Een liedje dat je aan een plek doet denken.

Wat pak je in als je voor drie maanden van huis gaat? Wat kleding, niet te veel want het grootste gedeelte van de tijd zou ik bedrijfskleding dragen. Handdoeken en badkleding, een paar nette schoenen en een paar sandalen, het liefst donkerblauw, want dat was de kleur van de bedrijfskleding. Wat pennen, een dagboekje, een fototoestel en muziek natuurlijk, ja muziek was essentieel. Maar wat neem je dan mee? Zeker als er een kans bestaat dat je je slaapplek moet delen met je collega's en hen dus jouw keuze moet opdringen. In ieder geval die ene cd van Frederique Spigt waar het nummer Rotterdam op staat, want dat kun je dan luisteren als je terug naar huis verlangt. En iets van Suzanne Vega, dat is zo jaren 80, dat kan eigenlijk niet mis gaan, haar hits kun je niet niet leuk vinden. Diamanda Galias gewoon omdat ze zo geniaal is dat je je niet kunt voorstellen dat je het drie hele maanden niet wilt luisteren. An Pierle, om diezelfde reden. En vooruit, ook nog die ene cd van Bloem de Lingy.

Op de plaats van bestemming aangekomen bleek ik mijn eigen appartementje te hebben, en al snel genoeg dus ook mijn eigen radiootje. Gekocht bij de plaatselijke Lidl. Overal in Europa kun je goedkoop radiootjes scoren bij de Lidl, zomaar even een tip voor de reizigers onder ons. En wat heb ik daar dankbaar gebruik van gemaakt, ik blerde in mijn vrije uurtjes keihard mee over hoe cool Rotterdam wel niet was, kreeg kippenvel van Diamanda, maar bovenal zong ik heel vaak lekker hard mee met Bloem en haar bizarre teksten.

He's eating all my vegetables and i can't find my gun, no i can't find my gun!!!

Klonk het met enige regelmaat door mijn appartementje heen. Vond ik een heel geschikte tekst als jonge vegetariër in een land waar vlees eten gelijk stond aan eten.

Helaas heb ik op youtube niet het hele liedje kunnen vinden, maar om u een indruk te geven van hoe het klonk zal ik de halve versie die ik wel kon vinden plaatsen. Ondertussen doe ik mijn ogen dicht, zie ik mijn appartementje aan het strand weer voor me en ben ik even, heel even, ver weg in Europa!!!!

Ik heb met je gedanst.....

Toen ik 17 was liep ik stage bij het plaatselijke jongerenwerk. Na een maand besloten ze te gaan reorganiseren, en voor meisjes was er geen plek meer. Ik mocht nog wel iets in het kinderwerk doen, maar daar paste ik voor. Ik had me in mijn hoofd gehaald dat ik met jongeren ging werken en met kinderen gaan werken voelde als een degradatie. Met veel moeite en wat hulp van mijn stagebegeleider die het ook heel stom vond dat ik weg moest wist ik een plekje te vinden bij het jongerenwerk een paar dorpen verderop. Het was daar stukken minder leuk, maar ik hoefde tenminste niet met kinderen te werken.

Er waren meer mensen die het heel stom vonden dat ik weg moest bij het jongerenwerk, een meisje met zoveel talenten laat je toch niet zomaar gaan? Om hun schuldgevoel af te kopen mocht ik met de programmeur van het plaatselijke popfestival mee naar het Noorderslag festival om daar nieuwe bandjes te gaan spotten voor dat festival. De programmeur had zijn zinnen vooral gezet op Kirsten. Een slim marketing dingetje, zet een chick met blond haar en strakke tieten in een fleurig roze hemdje op de cover van je cd die je the Chicksinger noemt, en het good old boy's netwerk der festivalprogrammeurs willen je wel boeken. Daarna kun je dan in ieder interview gaan klagen hoe vervelend het is dat je alleen maar gezien word als een lekker wijf, want je kunt heus ook wel iets. Haar liedjes klonken alsof ze geschreven waren toen ze 14 was, en haar grootste hit was een liedje over internetdaten, want dat was ook een opkomend dingetje, dat internet. Die zomer was Kirsten overal, dus ook bij ons. Die deal hadden we in ieder geval al binnen.

De meeste artiesten kende ik niet.Het gerucht ging dat Anouk de popprijs zou gaan winnen, maar Krezip was ook in zijn geheel aanwezig terwijl alleen Jaqueline een liedje zou gaan zingen met haar stoere rapper vriendje I.M. Dus er was ook nog een kans dat die het zouden gaan worden. De programmeur hoopte op de laatste, ik op de eerste! Kennelijk hoopte ik net iets harder, Anouk won. Verder hadden we een tactiek afgesproken waarbij we gezamenlijk zoveel mogelijk bandjes zouden zien door steeds op te splitsen en alleen samen te komen als we het idee hadden dat iets buiten gewoon goed was. Zoals Floris en Johan.

Omdat ik een meisje was en ik nog zwaar in de kast zat werd democratisch besloten dat ik de boybands als 16down zou doen. En hij alles met hete chicks mocht doen. Ik verdwaal nogal snel en was zeker toen nog heel erg verlegen. Dus stelde ik me ontzettend cool en zelfverzekerd op om maar niet door de mand te vallen. Nee hoor, ik vond het helemaal niet erg om de halve avond alleen door te brengen, ben je mal, ik was een vrouw van de wereld! Mijn tikkeltje alternatieve uiterlijk met kanten handschoentjes en schattig bolhoedje versterkte die houding voor zover mogelijk. Ik ben cool, ik kan dit, dit is helemaal niet eng, hield ik mezelf bij iedere stap die ik zette voor. Om mezelf vervolgens heel erg klein te voelen en zo ongezien mogelijk op te gaan in de massa, ergens achterin de zaal. De boyband deed wat een boyband doet. Het publiek reageerde zoals het hoort te reageren. En ik begon voorzichtig te dansen. De mevrouw die naast me stond kreeg de dans kriebels ook te pakken en samen danste we verder. Ik vond haar ontzettend mooi, en geneerde me een beetje dat ik zo met haar stond te dansen. Stel je voor dat ze zou weten dat ik lesbisch was. (in die tijd vond ik mezelf nog heel lesbisch)

Terwijl ik daar zo stond te dansen kwam de programmeur aan, we hadden namelijk bij dit concert afgesproken om elkaar te meeten. Hij tikte me op mijn schouder en fluisterde in mijn oor, uhhhh Laura, weet je met wie je staat te dansen? Ik schudde van nee. Dat mijn lieve is nu Ellen ten Damme, aangenaam. Mijn ogen werden groot als schoteltjes, ik wilde me bijna verontschuldigen voor mijn brutaliteit, maar bedacht me toen dat zij begonnen was. Met een rood hoofd liep ik weg, dus zo zag Ellen er van dichtbij uit. Net een gewoon mens!

30 songs deel 6

Een liedje dat je aan een plek doet denken

Ik was jong, had net mijn eerste serieuze relatie, toen er werd gevraagd of ik niet wilde solliciteren op een baantje in het buitenland. Mijn moeder was meteen dolenthousiast, dat moet je doen meid, spoorde ze me aan. En eigenlijk leek het mij ook wel heel tof.

 Ik was net klaar met school, had nog geen huis, geen baan of andere verantwoordelijkheden, als ik zoiets wilde doen dan was het daar NU de tijd voor. En die relatie? Ach als ze van me hield dan zou ze dat toch wel begrijpen? In Nederland had ik al in verschillende animatieteams gewerkt. Dit was gewoon de ultieme afsluiting van die periode, en tegelijk het ultieme nieuwe begin.

 Dus solliciteerde ik, zonder echt te overleggen. Drie dagen later stond ik op Kretaanse bodem. Ik leefde een droom! Maar voor het betreffende vriendinnetje was het minder leuk. Dus die boekte het eerste de beste vliegtuig mijn kant op en kwam een MAAND logeren. Ze nam dit liedje mee, omdat ze dacht dat ik het mooi zou vinden, en het haar aan mij deed denken. Eigenlijk was ik niet zo'n fan. Ik luister het alleen in een nostalgische bui. Maar dan zie ik ons weer zitten, aan MIJN keukentafeltje, luisterend naar MIJN radioootje, op de kop getikt bij de Lidl. Ben ik weer even terug op Kreta.

Look at me, Keri Noble
 

p.s vandaag komt het album van Hade uit, een aanrader voor iedereen die van stoere chicks met gitaren houd! Zij kan bassen!!!!

30 songs 5

Een liedje dat je aan iemand doet denken

Misschien doet dit liedje me niet zozeer aan iemand denken als wel aan een periode. En daarmee als vanzelf aan een persoon. Mama, deze is voor jou! 

Want mijn ouders waren net gescheiden, wij hadden nog geen huis, de omstandigheden waren zo dat bij mijn vader blijven wonen ook niet echt een optie was. Dus leefden wij met zijn drietjes, mama, jongste zusje en ik (middelste zusje was voor de scheiding al weggelopen) in een piepklein kamertje, zonder vloerbedekking en een half beschilderde muur. De rest van de muren was even betonkleurig als de vloer. We hadden niet veel bezittingen, maar we hadden een discman, en cd's die we kregen bij tijdschriften als OOR, of die we kochten bij de Free recordschop op verschillende treinstations. Drie cd's voor een tientje! We wilde onze gastheer en gastvrouw, een jong stelletje (Apra en Lenart de kans dat jullie dit lezen is heel erg klein, maar ik ben jullie nog steeds enorm dankbaar) niet te veel tot last zijn. Dus waren we meestal weg, en als we er wel waren zaten we in ons betonnen paleisje op luchtbedden te luisteren naar dit nummer, on and on and on and on.

30 songs 4 Droevig liedje

Een liedje waar je bedroefd van word

Ooit had ik een vriendinnetje die zulke heftige emoties bij liedjes had dat radio luisteren niet meer tot de mogelijkheden behoorden. Ieder liedje was wel eens op een begravenis gedraaid waar ze geweest was, en anders deed het haar wel denken aan een persoon of plaats die ze naar vond. Als ze zo'n liedje dan per ongeluk toch hoorde, zonder er op voorbereid te zijn, wat je al snel hebt als iets per ongeluk gebeurd, werd ze helemaal overstuur. 

Zelf reageer ik maar zelden zo heftig op muziek. Voor zover ik het me kan herinneren is het me maar een keer overkomen. Ik zat in de auto met mijn vader, stiefmoeder en jongste stiefzusje toen "Open einde" van Rob de Nijs speelde. Niet een liedje dat je heel vaak op de radio voorbij hoort komen, en ik was er niet helemaal op voorbeid het ooit wel daar te horen. Laat staan terwijl ik in een auto zit met mensen waar ik zo weinig emotioneel betrokken ben als deze mensen. Dat liedje, het liedje dat zoveel jaar eerder op de begravenis van mijn oma gespeeld werd, voelde veel te prive om zomaar met deze mensen te delen. En natuurlijk weet ik ook wel dat alleen mijn vader kan weten dat het op de begravenis van zijn toen nog schoonmoeder gedraaid werd, maar dat er een grote kans is dat hij dat niet eens meer weet. En dat dat privegevoel vooral in mijn hoofd zat. En dat er geen reden was om me ineens zo heel erg verdrietig te voelen, omdat ik dit liever met mijn moeder had gehoord. Dan zou datzelfde liedje ineens iets magisch gehad hebben. Dan zouden we elkaar aankijken en denken aan haar. En dan weten dat we allebei aan haar dachten  zonder dat we dat hoefde uit te spreken, gewoon omdat je met dat liedje nu eenmaal niets ander kan dan aan haar denken (tenzij je Belinda Meuldijk bent, want dan zou je gewoon denken aan je hond, omdat je dit lied speciaal voor je hond geschreven had) 

Toch kies ik niet voor Open einde, als liedje waar ik droevig van word. Nee, ik kies voor Gloomy Sunday uitgevoerd door Diamanda Galas. Omdat het zo door merg en been gaat. Omdat ik het ondanks zijn droevigheid ook zo heel erg mooi vind. Omdat ik me niet kan voorstellen dat er ooit een dag komt dat ik dit liedje nooit meer zou willen horen. 

Spijkenisse (hoe kan ik je missen, als ik je niet meer herken?)

Laatst was ik in Spijkenisse. Ik kan er niets aan doen, maar tegenwoordig als ik daar ben moet ik denken aan Rick Hoogendoorn. Die er een liedje over schreef dat precies het gevoel dat ik bij Spijkenisse heb omschrijft. Want ik heb ruim 18 jaar in Spijkenisse gewoond, maar tegenwoordig herken ik haar niet, en hoe kun je missen wat je niet herkent?

Ik had afgesproken met mijn (oud)collega's, een high tea, die toevallig voordelig was in, je raad het al, Spijkenisse. Daarna had ik meteen een afspraak om langs te gaan bij een vriendinnetje die er nog steeds woont. Onderweg van de ene locatie naar de andere treuzel ik. Zou de boekhandel van toen er nog zijn? Die waar ik mijn eerste Expreszo kocht? De Queens Burger met zijn eeuwig zwaaiende clown, waar ik ooit mijn kinderfeestje vierde behoorde al tot het verleden had ik me laten vertellen. Evenals de Wending waar we na schooltijd fluister gesprekken voerde en stenen bekeken. Het theater veranderd in een centrum voor de kunsten en de bibliotheek afgebroken en elders opnieuw opgebouwd.

Waar zat het ook alweer? Was het nu hier links? Of toch rechts? Als ik beide kanten helemaal uitgelopen heb kan ik niet anders dan concluderen dat ook de boekhandel niet langer bestaat. Teleurgesteld sjok ik door. Tot ik voor de Free recordshop sta. Hier kocht ik mijn eerste cd toen ik 7 was. Ik had er voor gespaard, kwam ik bij de kassa, vond die meneer het zo leuk, zo'n klein meisje dat een cd kwam kopen* dat ik meteen korting kreeg. Onbegrijpelijk vond ik toen, wat moest ik nu met het overige geld? Het zal ongetwijfeld terug mijn spaarpot in gegaan zijn tot ik een nieuw doel vond om voor te sparen. Terwijl de herinneringen boven komen loop ik de winkel in. Daar in de hoek stonden toen de singles, daar kocht ik samen met Wietske "One day Fly", omdat we wilde bewijzen dat iedereen een hit kon scoren. En daar, daar was dat bakje met local heroes, waar ik ooit die gave cd vond met die puzzelstukjes en die gekke geluidjes, maar waar ik niet genoeg geld voor had en die ik later nooit meer vond. Heel gek, met de zoekopdrachten cd met een cover van puzzelstukjes en geluidjes als fietsbellen, grint en elkaar begroetende mensen kom je niet zo heel ver.

In ieder hoekje komt een andere herinnering naar boven, en ik ben blij dat ik in die voor mij vertrouwde maar onbekende stad toch een punt van herkenning vind. Volgende keer TexMex maar weer eens checken!



 *We praten hier over 1989, cd's waren nog geen algemeen goed

30 songs 3

Een liedje waar je vrolijk van word

Hehe, daar kan ik iets mee! Een liedje waar ik vrolijk van word. Natuurlijk word ik ook vrolijk van Sing a song Sally, maar dat zou een beetje flauw zijn, daar dat al mijn antwoord op vraag 1 was. Als ik mijn muziek collectie in mijn hoofd doorblader hou ik niet zo heel erg van vrolijke muziek. Vroeger wel, toen was ik groot fan van die mevrouw met die mooie krullen. (Gloria Estefan). Tot ik ouder werd en ontdekte dat er meer op de wereld was dan mooie krullen ;). Stiekem word ik natuurlijk nog steeds blij wanneer ik een liedje van Gloria Estefan hoor als ik in de de kroeg een drankje sta te doen. Maar ssssst dat is een geheimpje. 

Als ik vrolijk ben,of vrolijk wil worden zet ik tegenwoordig dit nummer op:

 

Beautiful day van Tessa Boomkamp

 

En? Word jij hier ook vrolijk van?

p.s als je nu denkt waar ken ik die Tessa nu eigenlijk van, ze heeft ook een tijdje gedrumt in Normaal.

30 songs vraag 2

Minst favoriete liedje

Ik zit al een week lang heel hard na te denken over wat mijn minst favoriete liedje kan zijn. Nog steeds ben ik er niet over uit. Natuurlijk zijn er wel liedjes die ik heel irritant vind, waarvoor ik de radio uit laat, de dansvloer verlaat of bepaalde plekken liever vermijd omdat het risico dat ze daar gedraaid worden te groot is. Maar ik kan er even niet opkomen. Want ik besteed mijn aandacht liever aan wat ik wel leuk vind! Daarom deel ik dit keer een hit bij ons op de BSO. Het is een heel irritant liedje! Maar wat hebben wij een lol als we dit een middagje zingen. 

30 songs Favoriete liedje

Kennelijk circuleert er sinds 2010 een 30 day challenge lijstje over liedjes. En kennelijk heeft 3 fm dat in 2011 opgepakt en in het Nederlands vertaald. Kennelijk weet iedereen daarvan en heeft iedereen daar lang en breed aan meegedaan. Iedereen behalve ik.

En dat terwijl ik best van een uitdaging hou.En van muziek ook nog eens.Om nog maar te zwijgen over muzikale uitdagingen. Een paar jaar geleden had ik een vriendje die regelmatig met zijn oude vrienden muzikale uitdagingen hield. Het gastgezin verzon een thema, en iedereen dook in zijn platenkasten om muziek te over dat thema te vinden waar ze elkaar dan een middag, een avond, een dag mee imponeerde. Ik mocht nooit mee, omdat ik de voor de buitenwereld niet bestaande minnares was.Maar iedere keer bedacht ik wel wat ik zou laten horen in de genoemde thema's.

Met de 30 song challenge krijg ik de kans om dat in te halen, maar niet 30 dagen achter elkaar. Dan gaat het me vervelen. Wil ik ook wel weer eens iets anders doen. Een foto maken, een boek lezen, een blogje schrijven over mensen die ik zomaar tegen kom, op mijn werk of op straat. Ik zal dus maar een vraag per week beantwoorden. En het op die manier uitsmeren over 30 weken.

Vraag 1

Je favoriete liedje

Ik denk dat ik  uitkom op Sing a song Sally van An Pierle. Misschien omdat het zo op mijn leven leek te slaan toen het uitkwam. Ik leefde dat leven van dag tot dag. De bohemian hel. Die je wilt omarmen en verafschuwen op hetzelfde moment. Maar echt veel tijd daarover na te denken heb je niet op het moment dat je 's morgens nog niet eens zeker weet of je 's avonds weer kunt slapen op de plek waar je bent wakker geworden.Als de showroom van Ikea de ultieme chill plek lijkt. En het park functioneert als je woonkamer. Er waren in die tijd heel veel liedjes die nu nog steeds tot mijn favorieten behoren. Ik had hier ook Soap and Water van Suzanne Vega neer kunnen zetten, of Off you van de Breeders. Beide ook prachtige nummers die ik toen veel luisterde. Maar Sing a Song Sally wint het, omdat het me zoveel energie geeft. Omdat het me direct terug brengt in een staat van omarmen. Want als de bohemian hel overleefd is, als alles weer op orde is dan slaat de romantiek toe. Dan verdwijnt de pijn, blijven alleen de mooie verhalen over, weet je nog die keer, dat we kaartjes schreven naar jongste zusje, en we erachter kwamen dat het dagmenu van Rotown helemaal geen dag menu was, eerder een weekmenu dat nu al drie dagen hetzelfde was? En die meneer, die gedacht had dat we toeristen waren in onze eigen staat, omdat we daar zo ijverig aan het schrijven waren? Weet je nog van de tarotkaarten die we mee namen naar de Rythm? En de Graffeti die we achter lieten op deuren en banken. Alsof we geloofden dat we er toe deden, recht hadden te bestaan als we onze namen maar vaak genoeg zagen. Ik weet het nog, en denk er met een glimlach en een traan aan terug. Een tijd die je niemand gunt, maar ook zelf niet had willen missen. 

Sing a song Sally gaf mij de kracht om door te gaan, geeft mij de kracht om door te gaan. Toen, nu en voor altijd. 

Midden in de wereld (inspiratie)

Gisteren zat ik in de trein van Amsterdam naar Rotterdam een beetje te dromen, denken, krabbelen en schrijven in mijn blogboekje. Een notitieboekje dat ik altijd bij me heb voor het geval ik ineens inspiratie krijg. Je weet immers maar nooit waar de inspiratie vandaan komt. En voor ik het wist zat ik gedachten op te schrijven over die inspiratie die maar niet te vangen is.

Eigenlijk was ik van plan dit voor mezelf te houden. De wereld hoeft heus niet alles te weten wat ik opschrijf in mijn blogboekje, sommige dingen worden nu eenmaal afgeschreven of zijn te privé. Maar nu blogpraat (een wekelijkse twitterchat over bloggen) ook over inspiratie gaat wil ik mijn gedachten van gisteren toch delen.

"Ik moet midden in de wereld staan om haar te kunnen beschrijven. Anders beschrijf ik hoe anderen de wereld zien, gelezen op facebook, twitter, een blog, of in een boek of een tijdschrift. Alleen als ik buiten kom, met mensen in contact ben, of ze observeer, me laat verwonderen, verbazen, kan ik verhalen schrijven die er toe doen.

Het dubbele hiervan is dat ik ook rust en ruimte nodig heb om te kunnen schrijven. Me moet kunnen terugtrekken en onttrekken aan die wereld waarin zoveel gebeurt. Want als ik altijd maar in interactie ben, helemaal op ga in de wereld, me laat overweldigen, overrompelen als het ware, waar haal ik dan de tijd nog vandaan om na te denken over die wereld, en ik moet nadenken voor ik over haar kan schrijven.

Dus bevind ik me in een eeuwige spagaat van geprikkeld raken terwijl ik prikkels probeer te ontwijken. De wereld observerend terwijl ik eigenlijk continu met haar in interactie wil zijn. "

Tot zover mijn gedachten over die inspiratie en waar die vandaan zou moeten komen. Mathilde Santing heeft er ook iets over te zingen. Luister hier en laat je inspireren.

Zombie style

Het feest was goed! De champagne vloeide rijkelijk. Door de schmink kwaliteiten van Van Prinses tot Piraat zagen we er allemaal super mooi uit. En kon ik er eindelijk eens uitzien als Sally! (voor de niet Tim Burton fans, check a nightmare before christmas) Er waren zoveel hapjes dat we er nog ruim van konden ontbijten en er voor de gastheer en vrouw nog steeds genoeg over is om een week lang van te kunnen eten.  Er werd goed gedanst. Ik heb me heerlijk kunnen uitleven als youtube dj en werd zelfs bedankt voor de muziek die ik opzette. (niet geheel onlogisch, wie kan Einsteinbarbie nu niet waarderen?) We kregen een spetterend gitaaroptreden. Hebben onze headbang kwaliteiten kunnen showen. Het enige nadeel is, dat ik me nu, op twee januari nog steeds voel alsof ik een zombie ben. Terwijl het feestje toch al even over is. Bedankt iedereen die erbij was! En een goed 2013 voor iedereen die het miste!

Fijne muziekjes

Het gesprek ging niet eens over muziek, maar over het verschil tussen mannen en vrouwen, relationeel gezien dan. En we begrepen wat de ander bedoelde, omdat we dat zelf ook zo hadden mee gemaakt, ervaren, gevoeld.

Het is zoals dat grapje, wat neemt een homo mee op een tweede date?

Antw: Welke tweede date?

En een lesbo?

Antw: een verhuiswagen

Een beetje overdreven, en een beetje cliché, maar er zit zeker een kern van waarheid in. Want vrouwen willen emotionele achtbanen, praten, verbinden, samen wonen, en voor je het weet wordt je 4 jaar later pas wakker en denk je:

That ain't my beautiful house
That ain't my beatiful whife

En zij zegt, TALKING HEADS, dat heb ik lang niet meer gehoord. En het gesprek verstomt omdat we nu toch echt muziekjes moeten luisteren. Gek hoe muziek totaal ergens anders over kan gaan, maar toch precies een gevoel kan oproepen dat een ander dan herkend.

Stralend in het nieuw

"Wat zie jij er goed uit, zit je goed in je vel", vraagt mijn collega als ze op me af komt lopen. Ik kan haar geen ongelijk geven, ik zie er goed uit. In tegenstelling tot wat ik me had voorgenomen deze maand ben ik mezelf eens lekker te buiten gegaan en heb ik me in het nieuw gestoken. Eigenlijk had ik een maand niets willen kopen dat ik niet direct nodig heb. Maar toen shopvriendin belde dat de tango opruimingsuitverkoop had kon ik de verleiding niet weerstaan. Ik moest die laarsjes gewoon hebben. En dat andere paar was nu maar 15 euro, volgende maand kan ik ook heus wel consuminderen. Als ik nu de rest van de maand braaf doe! En echt ik heb mijn best gedaan om het daar bij te laten, maar toen ik bij Desigual eindelijk de perfecte jeans vond, zo een waar ik al jaren naar op zoek ben, niet een saaie, niet een met glitters overgoten, maar gewoon een leuke met bloemetjes erop, helemaal mij, kon ik ook die niet laten liggen. En ja ik geef het toe, dat shirtje dat ik erbij propte was niet echt nodig. Hoewel het wel degelijker is dan alles wat ik voor de rest bezit. En mijn nieuwe locatie manager hecht nogal waarde aan degelijk en bedekt. Helemaal overbodig was het dus niet! Ik kan nog wel 100 redenen verzinnen over waarom het best een goed idee was dat ik gefaald ben in mijn consuminder maand. Maar eigenlijk is dat helemaal niet nodig. Want soms mag je gewoon iets kopen omdat je denkt er gelukkiger van te worden. En geloof me, het werkt, zo vaak wordt me nu ook weer niet gevraagd of ik goed in mijn vel zit ;)

Toetsen WOT #23

Vorig jaar was ik het gelukkigste meisje op aarde.

Soms zijn er van die mensen die je bewonderd, om wat ze kunnen, of om de manier waarop ze je weten te raken. Diamanda Galas is voor mij zo'n vrouw. Ik snap het als de meeste van jullie nog nooit van haar gehoord hebben en als je wel van haar gehoord hebt dat het je totaal niet aanspreekt.Maar mij wist deze mevrouw vanaf de eerste noot die uit haar keel kwam te raken.. Misschien moet ik erbij vermelden dat het niet de meest gelukkige periode van mijn leven was, ook niet direct de meest ongelukkige, maar periodes van groot ongeluk lagen nog voor de deur. Mijn grootste problemen waren dat ik puber was (en dus om onverklaarbare redenen soms ineens diep ongelukkig) en dat ik verliefd werd op meisjes (niet perse iets om ongelukkig van te worden, maar dit afwijken van de norm maakte me af en toe wat zwaar op de hand).

Muzikaal gezien was ik net aan het ontdekken dat er meer was dan Gloria Estefan. Ik zette mijn wankele eerste stapjes in de wondere wereld van singer songwriters, en dan het liefst meisjes met piano's. Geen idee waar deze liefde voor de piano ineens vandaan kwam, doet er ook niet toe. Hij was er, en ik kreeg de naam Diamanda Galas door als iets dat ik echt eens moest luisteren. Ik zou het zeker weten geweldig vinden. Die vrouw wat niet zomaar een zangers maar een stemkunstenares, en als zij de toetsen van haar piano indrukte kon je eigenlijk niets anders dan betoverd zijn. Natuurlijk bedacht ik me dat deze omschrijving iewat overdreven was. Maar het prikkelde me wel. Dus ging ik naar de cd winkel, dat deed je toen nog, om haar te beluisteren.

Wow, dit was, nu ja, anders dan alles dat ik daarvoor gehoord had. Dit was emotie die zo duister en zwaar was dat ik meteen mijn eigen kleine probleempjes vergat. Ik werd er zelfs een beetje vrolijk van. Want wat er ook nog met me gebeuren zou, het zou nooit zo alles overweldigend zijn als dit. Ik liet me meevoeren door de klanken die ze uit haar pianotoetsen en haar keel wist te krijgen. Klanken waarvan ik daarvoor het bestaan niet eens vermoed had. En ja, ik was betoverd.

Vorig jaar besloot ik dat het tijd was haar eens live te gaan zien, maar op haar website waren niet echt speeldata in de buurt. Londen was geloof ik het dichtstbijzijnd. En hoewel ik ervan overtuigd was dat niemand met me mee zou willen gaan en ik een hekel aan alleen reizen heb had ik besloten dat ik er heen moest. Tot mijn moeder belde. Er waren nieuwe namen toegevoegd aan de lijst van optredende artiesten van een festival waar we heen gingen, en DIAMANDA GALAS stond erbij.
Ze zou optreden in het opera gebouw, een perfecte plek voor haar als je het mij vraagt, maar met als nadeel dat er maar een beperkt aantal plekken beschikbaar zouden zijn. Ruim een uur van te voren stonden we klaar om een kaartje te regelen. Toen ik het kaartje eindelij vast had voelde ik me een pubermeisje, maar wel een heel gelukkig pubermeisje. Mijn stiefvader en mijn moeder hebben het concert voor mij uitgezeten, wat ongetwijfeld een beproeving voor ze is geweest. Maar ik ben ze eeuwig dankbaar, want na een hele rij vrij ontoegankelijke nummers sloot ze af met dit.





En kon ik het eindelijk live zien, horen en beleven! Dank jullie wel!

Nep Wot #18

Lisa staat voor de spiegel. Vanavond moet alles perfect zijn, want dan heeft ze een date met Ben. Ben die ze al maanden stiekem leuk vind. Ben waarvan ze had gedacht dat hij haar niet zou zien staan. Die Ben heeft haar nu uitgenodigd om mee te gaan naar het concert van Katzenjammer. Nonchalant had hij laten vallen dat hij een kaartje over had, omdat zijn zusje toch niet mee kon, of zij misschien.... Ze wist niet of ze moest geloven dat het kaartje toevallig over was. Het was wel erg toevallig geweest. Ze was een fan van het eerste uur, dat kon hem niet ontgaan zijn. Voor de zekerheid zag ze dit dus maar als een date. Haar gezicht zat verstopt onder een dikke laag foundation, oogschaduw en lippenstift. Ze plakte haar nep wimpers op, die met die schattige steentjes. Haar haren golfden prachtig, geholpen door een haarstukje waardoor het extra lang leek. Met haar handen waaraan ook de nodige zorg besteed was, nieuwe acrylnageltjes, cremetje, duwde ze de kussentjes in haar BH omhoog. Er waren haar twee cupmaten groter beloofd. Keurend bekeek ze het resultaat. Als hij haar nu nog niet zou zien staan wist ze het ook niet meer, haar spiegelbeeld liet het stuk zien waarvan ze nooit vermoed had dat het in haar zat. De bel gaat, zenuwachtig opent ze de deur, haar heupen wiegen langzaam heen en weer. Het is Ben, samen met twee van zijn beste vrienden. Misschien was het toch geen date. Even schaamt ze zich voor haar nep tieten, haar nep nagels, haar kleurenlenzen, nep haar en nep wimpers. Wat moeten ze wel niet van haar denken? Nu heeft vast iedereen door dat ze hem leuk vind. Bovendien is de rest gewoon in t-shirt en spijkerbroek. Ze stapt bij hem in de auto, de hele weg naar de concertzaal toe zegt ze niets. Ze weet zich geen houding te geven. Gelukkig ontdooit ze zodra ze de eerste noten van Katzenjammer hoort. Ze kan niet stil blijven staan en blijven luisteren. Deze muziek vraagt erom om op gedanst te worden. Enthousiast springt ze op en neer. Haar haarstukje zakt uit, haar wimperlijm laat los, haar nagels breken af, zweet druppeltjes dwarrelen over haar voorhoofd. Ze lacht als ze haar haren, haar echte haren naar achteren gooit. Ben komt achter haar staan. Fluistert dat hij haar zo veel leuker vind, gewoon als zichzelf. Dat hij haar verkering had willen vragen, maar door al dat nep niet wist of hij haar wel echt leuk vond. Opgelucht kust ze hem. Even vind ze zichzelf de stomste trut op aarde, natuurlijk was het wel een date, natuurlijk vond hij het ook eng en natuurlijk vond hij haar ook leuk, precies zoals ze was. Dat had hij toch wel laten blijken de afgelopen maanden? Voortaan zou ze gewoon weer als zichzelf gaan!

Inspiratie

Blogpraat ging over inspiratie (en variatie). Voor mij is het niet zo heel duidelijk wat inspiratie precies is. Het is zo'n ongrijpbaar vaag begrip. Toch heb ik ook weleens momenten dat ik mij erg geinpireerd voel.  Dan wil ik dingen creëren, blogjes schrijven, workshops uitwerken, knutselwerkjes bedenken, yogalesjes verzinnen en het liefst allemaal tegelijk. Maar wat het is dat mij daartoe in beweging zette? Ik weet het niet. Soms is het een gesprek met iemand, een zin die ik ergens lees, een plaatje dat ik ergens zie. Andere keren is het gewoon een gevoel, een ik moet iets en ik weet niet wat. Weer andere keren lijkt de inspiratie ver te zoeken. Dan zit ik achter mijn computer, wil ik echt wel geniale dingen schrijven maar komt er helemaal niets. Terwijl er echt wel genoeg gebeurd is, op straat, op mijn werk, in mijn hoofd, maar het vind de juiste weg niet om eruit te komen. De inspiratie lijkt dan opgedroogd.

House

"Heb jij een hekel aan house?", vraagt de DJ.
Even weet ik niet wat ik met deze vraag aan moet, zie ik er soms uit alsof ik het niet naar mijn zin heb? Is mijn outfit grandioos mislukt? Zijn de roze hakken toch niet goed?
"Nee hoor, helemaal niet", antwoord ik met een brede lach en een zwaai van mijn glow in the dark toverstokje.
De DJ bied me een slokje van een of andere sterke drank aan, netjes in het dopje gegoten. Als iedereen een nipje van de toverdrank heeft gekregen klimt hij over het hek, wij mogen daar niet komen.

Op de dansvloer denk ik na over het gesprekje. Waarom vroeg de DJ of ik een hekel aan house heb? Zou hij mijn antwoord geloofd hebben? Oke ik weet niets van house na de jaren 90. Maar ook ik heb gedanst op 2 unlimited en Dj Paul Elstak en later gingen de voetjes ook op Tiesto van de vloer. Misschien heb ik nooit vet staan raven, maar op Gothic feestjes weten ze elektronische muziek vaak ook wel te waarderen. 

Terwijl ik dit sta te overpeinzen komt de vriendin van de DJ op me af en schreeuwt in mijn oor of ik wel vaker naar house feesten ga. Ik schud ontkennend, begin nog over Cybergothic, maar dat word me niet in dank afgenomen. Hoe durf ik cybergoth dat zijn oorsprong in de hardcore house vind te vergelijken met house. Ik geef het op, kennelijk ben ik de vreemde eend in de bijt. Het kan me eigenlijk niet eens zoveel schelen. Misschien moet ik hier gewoon niet zoveel achter zoeken, gewoon niet zoveel denken. En op mijn roze hakken dans ik tot in de vroege uurtjes. 

Verandering

Deze derde week van Boeddha in 5 weken ben ik bezig geweest met het observeren van veranderingen binnen en buiten mezelf. Buiten mezelf is het niet zo moeilijk veranderingen op te merken. De zomer veranderde in herfst die langzaam in winter overgaat. De bladeren die ooit aan de takken hingen liggen nu op de grond en bloemen zijn vervangen door paddenstoelen. Ook minder natuurlijk veranderd er van alles. Wat ooit de Super de Boer was is nu een Jumbo, en waar vorig jaar nog een slootje lag zijn ze nu een flatgebouw aan het bouwen. De werkelijkheid transformeert steeds, daar kan ik weinig aan veranderen. Accepteren dat dit zo is is echter een stuk moeilijker. Misschien moet ik meer zijn zoals Rik Hoogendoorn, en stoppen met het missen van dingen die ik niet meer kan herkennen. Het verleden is voorbij, andere mensen hebben daar nu hun werkelijkheid, zoals ik ook mijn werkelijkheid heb op plekken die ooit voor anderen mensen veel betekend hebben. Met dit besef heb ik nog een dag om de veranderingen in mijzelf op te merken voordat ik me op de vierde week ga storten, een week van onthechting. Ik ben benieuwd!