Toen ik net mijn hoofdgerecht kreeg opgediend kwam hij binnen. De ex. Hoewel de eetgelegenheid nagenoeg leeg was nam hij plaats aan een tafeltje precies in mijn zicht. En hoewel ik merkte dat hij zich bewust was van mijn aanwezigheid, bij ieder hap, iedere beweging die hij maakte, keek hij geen enkele keer op. Ik kon dat zien omdat hij precies achter mijn tafelgenoot zat. Zodoende zag ik hem iedere keer dat ik mijn tafelgenoot aan keek, wat je nu eenmaal wel eens doet als je met iemand in gesprek bent.
Zijn tafelgenoot was een telefoon, zolang hij daar zat ging zijn hand wisselend van zijn vork naar zijn telefoon. Ik hoopte dat hij iemand sms'te, een nieuw lief bij voorkeur, en dat die iemand onderweg was om hem gezelschap te houden. Maar de linnen tas, dat smoezelige ding waar ik altijd zo'n hekel aan had, die pontificaal op tafel lag deed anders vermoeden. Er zou geen vrouw zijn die dat zou accepteren, geen homo ook trouwens, mocht hij tegenwoordig de voorkeur geven aan de mannenliefde.
Je hebt hem echt pijn gedaan hè? Vraagt mijn tafelgenoot. Ik knik, ik was zijn grote liefde, zijn muze, ik accepteerde hem, precies zoals hij was, en omdat hij nogal buiten de norm viel, niet gewend was geaccepteerd te worden, vond hij dat nogal bijzonder.
Even denk ik dat hij misschien een blog schrijft, op die telefoon, en dat ik een laatste keer zijn muze ben. Maar ik weet beter, die periode is voorbij.
Nog wat later bedenk ik dat het voor hem natuurlijk ook heel naar was dat Romeo mijn tafelgenoot was, hij was altijd al jaloers op onze vriendschap. Omdat hij wist dat wij elkaar over 10 of 20 jaar vanaf nu waarschijnlijk nog steeds zullen kennen. Vriendschap duurt langer dan liefde.
Deze blog schreef ik in het kader van #WOT (write on thursday) een creatieve schrijfopdracht waar je naar aanleiding van een woord of begrip een blog schrijft.
donderdag 23 mei 2013
dinsdag 21 mei 2013
Eeuwige vakantie
De jongens hadden hun koffer gepakt, vol met T-shirts en korte broeken, een pyjama en een tandenborstel, meer zouden ze niet nodig hebben, want ze zouden met papa een weekje op vakantie gaan. Thuis hadden ze een niet al te dramatisch afscheid gehad, gewoon een kus en een hand in de lucht, volgende week zouden ze hier weer zijn, dat gebeurde wel vaker.
Wisten zij veel, dat ze zeker wel op reis zouden gaan maar voor deze reis geen koffers nodig zouden hebben. Het had geleken op een echte vakantie, zo een die ze nog van vroeger kende, toen papa en mama nog bij elkaar waren. Bij het benzinestation begon de pret al, papa kocht snoep en blikjes limonade voor ze, nu was de vakantie dan eindelijk echt begonnen.
Papa, waar gaan we ook alweer naar toe, hadden ze gevraagd, dat land hoe heet dat nu toch weer. Misschien had er een belletje moeten gaan rinkelen toen papa het had over een land waar het altijd zomer was. Maar wisten zij veel, ze waren nog zo klein en hadden bovendien geleerd te vertrouwen op volwassenen.
Even later stopte de auto alweer, stap maar uit, had papa gezegd, we zijn er. De jongens hadden elkaar aangekeken. Dit leek niet op vakantie, dit was vlak bij huis! Maar ze luisterde gedwee. En papa die oreerde, dat een weekje en een weekend een keer in de zoveel tijd voor hem niet genoeg was, dat hij er voor zou zorgen dat ze eeuwig samen zouden zijn. Dat hij ze zou brengen naar een paradijselijk land, hier niet zo ver vandaan. Met glijbanen zoveel ze maar wilde, en dat ze daar voor altijd samen zouden zijn. Ze hoefde alleen hun ogen maar te sluiten.
Die arme schatten hadden hun papa ook best wel gemist, en wilde hem heus wel wat vaker zien. Dus sloten zij hun oogjes toe en wachtte wat gebeuren zou. Daar wisselde papa het tijdelijke voor het eeuwige en bracht zijn twee schatjes naar het paradijs. Niet denkend aan hun moeder, die op ze wachten zou. Tranen rolde over zijn wangen, wat had hij gedaan? Zou hij zijn lieverds zo terug zien aan gene zijde?Terugkrabbelen kon niet meer, hij moest het nu doen. Dus pakte hij zijn auto en reed in het rond. Daar nam hij zijn leven, en begon ook zijn reis.
Ik geloof niet in de hemel, maar voor dit gezin, laat er een hemel zijn die lijkt op aan vakantieparadijs, met korte broeken, waterglijbanen en ijsjes van een meter hoog. En laat het mogelijk zijn dat zij hun moeder nog een keer een zoen kunnen geven ten afscheid, haar in haar oor kunnen fluisteren dat het hier goed is, en het weer mooi, en dat zij op haar wachten tot ook zij begint aan haar reis.
Wisten zij veel, dat ze zeker wel op reis zouden gaan maar voor deze reis geen koffers nodig zouden hebben. Het had geleken op een echte vakantie, zo een die ze nog van vroeger kende, toen papa en mama nog bij elkaar waren. Bij het benzinestation begon de pret al, papa kocht snoep en blikjes limonade voor ze, nu was de vakantie dan eindelijk echt begonnen.
Papa, waar gaan we ook alweer naar toe, hadden ze gevraagd, dat land hoe heet dat nu toch weer. Misschien had er een belletje moeten gaan rinkelen toen papa het had over een land waar het altijd zomer was. Maar wisten zij veel, ze waren nog zo klein en hadden bovendien geleerd te vertrouwen op volwassenen.
Even later stopte de auto alweer, stap maar uit, had papa gezegd, we zijn er. De jongens hadden elkaar aangekeken. Dit leek niet op vakantie, dit was vlak bij huis! Maar ze luisterde gedwee. En papa die oreerde, dat een weekje en een weekend een keer in de zoveel tijd voor hem niet genoeg was, dat hij er voor zou zorgen dat ze eeuwig samen zouden zijn. Dat hij ze zou brengen naar een paradijselijk land, hier niet zo ver vandaan. Met glijbanen zoveel ze maar wilde, en dat ze daar voor altijd samen zouden zijn. Ze hoefde alleen hun ogen maar te sluiten.
Die arme schatten hadden hun papa ook best wel gemist, en wilde hem heus wel wat vaker zien. Dus sloten zij hun oogjes toe en wachtte wat gebeuren zou. Daar wisselde papa het tijdelijke voor het eeuwige en bracht zijn twee schatjes naar het paradijs. Niet denkend aan hun moeder, die op ze wachten zou. Tranen rolde over zijn wangen, wat had hij gedaan? Zou hij zijn lieverds zo terug zien aan gene zijde?Terugkrabbelen kon niet meer, hij moest het nu doen. Dus pakte hij zijn auto en reed in het rond. Daar nam hij zijn leven, en begon ook zijn reis.
Ik geloof niet in de hemel, maar voor dit gezin, laat er een hemel zijn die lijkt op aan vakantieparadijs, met korte broeken, waterglijbanen en ijsjes van een meter hoog. En laat het mogelijk zijn dat zij hun moeder nog een keer een zoen kunnen geven ten afscheid, haar in haar oor kunnen fluisteren dat het hier goed is, en het weer mooi, en dat zij op haar wachten tot ook zij begint aan haar reis.
Miss Artemis geeft weg week 6 t/m 11
Door ziekte is het weggeef project niet helemaal van de grond gekomen zoals het de bedoeling was. Wel ben ik spullen weg blijven geven. Meer dan er weken verstreken zijn. Ik doe maar even net alsof ieder ding dat ik weggaf of ruilde (ruilen is ook duurzamer dan weggooien) in een andere week is weggeven. Want ik heb geen zin om terug te rekenen hoeveel weken er echt verstreken zijn sinds mijn laatste weggeef blog.
Liefs,
Miss Artemis
Week 6 Oke ik geef toe het is niet helemaal weggeven geweest, maar ik had een schort liggen dat mij veel te groot was. En bovendien gekregen van een ex waar ik liever geen souvenirs meer van bewaar. De Gitarist had een schort dat wel kleiner te maken is, klein genoeg om een minimeisje als ik in te laten passen. Een ideale ruil zou ik dus zeggen.
Week 7 De Gitarist verzuchte dat hij graag een dienblad zou hebben. Toevallig had ik er nog eentje liggen die heel handig had geleken maar in de praktijk vooral in de weg stond. Dat is nog eens iemand op zijn wenken bedienen.
Week 8 De Gitarist kreeg een heleboel logees en had niet genoeg dekbedovertrekken. Ik had er nog wel een paar liggen, gekregen van iemand die ze nooit gebruikte om ze daarna zelf ook niet te gebruiken want ik vind ze niet mooi. (ja zo erg ben ik) Gelukkig heb ik de Gitarist er blij mee kunnen maken.
Week 9 Studenten hebben weinig geld, dat weet iedereen, dus scharrelde ik een tasje kleding bij elkaar zodat onze stagiaire een kortingsbon van de H&M kreeg en zo met korting een nieuw vest kon kopen
Week 10 Ik had nog een oude spiegel staan, leuk, hip en kleurig maar net iets te leuk, hip en kleurig voor mijn nieuwe paleisje. Gelukkig kwam onze stagiaire even een kopje thee drinken, en laat zij nu net die spiegel wel zien zitten!
Week 11 De tas van de stagiaire ging kapot, Miss Artemis is een echte miss met een leuke tassenverzameling. Daar zat er nog wel eentje tussen die precies bij haar paste. Zij blij, ik blij.
Kijk zeker ook op de blog van de verdubbeldame voor nog veel meer tips om de wereld een beetje mooier te maken. verdubbeldame
Liefs,
Miss Artemis
Week 6 Oke ik geef toe het is niet helemaal weggeven geweest, maar ik had een schort liggen dat mij veel te groot was. En bovendien gekregen van een ex waar ik liever geen souvenirs meer van bewaar. De Gitarist had een schort dat wel kleiner te maken is, klein genoeg om een minimeisje als ik in te laten passen. Een ideale ruil zou ik dus zeggen.
Week 7 De Gitarist verzuchte dat hij graag een dienblad zou hebben. Toevallig had ik er nog eentje liggen die heel handig had geleken maar in de praktijk vooral in de weg stond. Dat is nog eens iemand op zijn wenken bedienen.
Week 8 De Gitarist kreeg een heleboel logees en had niet genoeg dekbedovertrekken. Ik had er nog wel een paar liggen, gekregen van iemand die ze nooit gebruikte om ze daarna zelf ook niet te gebruiken want ik vind ze niet mooi. (ja zo erg ben ik) Gelukkig heb ik de Gitarist er blij mee kunnen maken.
Week 9 Studenten hebben weinig geld, dat weet iedereen, dus scharrelde ik een tasje kleding bij elkaar zodat onze stagiaire een kortingsbon van de H&M kreeg en zo met korting een nieuw vest kon kopen
Week 10 Ik had nog een oude spiegel staan, leuk, hip en kleurig maar net iets te leuk, hip en kleurig voor mijn nieuwe paleisje. Gelukkig kwam onze stagiaire even een kopje thee drinken, en laat zij nu net die spiegel wel zien zitten!
Week 11 De tas van de stagiaire ging kapot, Miss Artemis is een echte miss met een leuke tassenverzameling. Daar zat er nog wel eentje tussen die precies bij haar paste. Zij blij, ik blij.
Kijk zeker ook op de blog van de verdubbeldame voor nog veel meer tips om de wereld een beetje mooier te maken. verdubbeldame
maandag 20 mei 2013
Ambivert
Ik heb mezelf altijd een rare combinatie gevonden van introverte en extraverte eigenschappen.
Want ja ik hou van feestjes, ik sta als eerste op de dansvloer om er als laatst weer af te komen. En kennelijk ben ik makkelijk aanspreekbaar want ik zit niet snel zonder gesprekspartner hoewel dat niet ligt aan mijn vaardigheden een gesprekje met iemand aan te knopen. Een gesprekje beginnen met een wild vreemde vind ik namelijk dood eng. Dan zit ik veel te veel in mijn hoofd, kan ik niets leuks bedenken om te zeggen of denk ik alleen maar dat die wild vreemde vast niet op mij zit te wachten.
Maar zodra iemand een gesprekje aanknoopt ben ik een dankbare gesprekspartner, en zeker wel in staat een leuk gesprek met iemand te hebben. Als ik een rol heb die mij duidelijk is, en die voor degene die ik aanspreek ook duidelijk is vind ik dat aanspreken van mensen ineens een stuk minder eng.
Dus sta ik als BSO, PSZ en TSO juf voor groepen en ga ik gesprekjes aan met ouders over hoe het gegaan is. In het begin, toen ik nog niet helemaal wist wat ik wel en niet moest vertellen of hoe ouders zouden reageren, vond ik dat overigens ook eng.
En op die BSO was het me wel opgevallen dat ik met de extraverte kinderen gezellig sta te dansen en te springen, terwijl ik ook degene ben die met een introvert kind even een boekje ga lezen om het op die manier aandacht te geven. Ik heb heel wat kinderen uit hun schulp zijn kruipen omdat ik ze stapje voor stapje het vertrouwen gaf dat dat kon. Maar nooit bedacht ik dat dat ligt aan mijn vermogen beide kanten die kinderen kunnen hebben te herkennen en te erkennen.
Als Sprookjesjuf vind ik het heerlijk om mijn verhalen te vertellen voor een groep, maar als ik daarna in de kantine sta met andere "artiesten" of juffen en meesters voel ik me ineens heel klein worden. Ik weet dat ik die mensen moet overtuigen van de kracht van de Sprookjesjuf, en dat dat niet kan door stilletjes in een hoekje weg te kruipen, maar eigenlijk doe ik dat wel het liefst in dat soort onoverzichtelijke situaties. Ik weet mezelf dan net iets zelfverzekerder op te stellen dan dat ik ben. Maar dat kost me moeite.
Als ik voor Oxfam Novib mensen mag aanspreken om op de foto te gaan voor het goede doel op Parkpop of op Lowlands met een megafoon mag roepen dat het echt wel een goed idee is om je afval in een afvalzak te gooien ben ik helemaal in mijn element. Zet mij achter een bar neer en ik dans en straal. laat mij kaartjes verkopen aan de deur van je feest en ik heb zat leuke gesprekken. Geef mij een rol, een taak en ik ben extravert tot op het bot. Maar laat mij aan mijn lot over en ik word verlegen en weet mezelf niet zo goed een houding te geven. Wat in sommig gevallen vrij onhandig is als je wel met een roze pruik, een groene jas, een rade baret of een gothic jurk al dan niet met stippen loopt rond te stampen. Want ik hou van rare uiterlijkheden. Ik voel me fijn met paars haar en een pattycoat. En als ik op een podium mag stralen in een toneelstuk zie je mij op mijn gelukkigst.
Als ik met mensen afspreek in een café zorg ik dat ik precies op tijd ben of net iets te laat. Want ergens alleen zitten en dan zo overduidelijk aan het wachten zijn vind ik dan weer eng. Terwijl alleen een broodje eten bij de v&d geen probleem is. Of alleen een kopje thee drinken in een café waar ik heel vaak kom ook geen probleem is.
Bij de vereniging waar ik lid van was en in het bestuur zat zagen mensen mij als de kern van het feestje, de gangmaker. En ik organiseerde vrolijk bandjes avonden, vond het heerlijk bandjes te zoeken en te boeken. Kon uren met ze mailen over muziek. Maar als ik ze dan in het echt moest ontvangen vond ik dat weer eng en liet ik dat liever over aan mijn vriendinnetje. Terwijl ik op een popfestival een paar jaar eerder met veel plezier de artiestenopvang deed. En gewerkt heb als (kinder) animator op diverse campings, bungalowparken en in een hotel.
Ik hou van mijn vrienden om me heen, maar kan ook goed alleen zijn!!!
Het lijken tegenstellingen en een rare mengelmoes van eigenschappen, maar dat blijkt het niet te zijn. Er is gewoon een naam voor, ambivert. Ik ben Ambivert. En er zijn veel meer mensen zoals ik. Die in de ene situatie extravert zijn om in de volgende situatie als introvert persoon het allemaal maar een beetje op zich af laten komen. Ben ik toch weer een beetje minder speciaal dan ik dacht ;).
Want ja ik hou van feestjes, ik sta als eerste op de dansvloer om er als laatst weer af te komen. En kennelijk ben ik makkelijk aanspreekbaar want ik zit niet snel zonder gesprekspartner hoewel dat niet ligt aan mijn vaardigheden een gesprekje met iemand aan te knopen. Een gesprekje beginnen met een wild vreemde vind ik namelijk dood eng. Dan zit ik veel te veel in mijn hoofd, kan ik niets leuks bedenken om te zeggen of denk ik alleen maar dat die wild vreemde vast niet op mij zit te wachten.
Maar zodra iemand een gesprekje aanknoopt ben ik een dankbare gesprekspartner, en zeker wel in staat een leuk gesprek met iemand te hebben. Als ik een rol heb die mij duidelijk is, en die voor degene die ik aanspreek ook duidelijk is vind ik dat aanspreken van mensen ineens een stuk minder eng.
Dus sta ik als BSO, PSZ en TSO juf voor groepen en ga ik gesprekjes aan met ouders over hoe het gegaan is. In het begin, toen ik nog niet helemaal wist wat ik wel en niet moest vertellen of hoe ouders zouden reageren, vond ik dat overigens ook eng.
En op die BSO was het me wel opgevallen dat ik met de extraverte kinderen gezellig sta te dansen en te springen, terwijl ik ook degene ben die met een introvert kind even een boekje ga lezen om het op die manier aandacht te geven. Ik heb heel wat kinderen uit hun schulp zijn kruipen omdat ik ze stapje voor stapje het vertrouwen gaf dat dat kon. Maar nooit bedacht ik dat dat ligt aan mijn vermogen beide kanten die kinderen kunnen hebben te herkennen en te erkennen.
Als Sprookjesjuf vind ik het heerlijk om mijn verhalen te vertellen voor een groep, maar als ik daarna in de kantine sta met andere "artiesten" of juffen en meesters voel ik me ineens heel klein worden. Ik weet dat ik die mensen moet overtuigen van de kracht van de Sprookjesjuf, en dat dat niet kan door stilletjes in een hoekje weg te kruipen, maar eigenlijk doe ik dat wel het liefst in dat soort onoverzichtelijke situaties. Ik weet mezelf dan net iets zelfverzekerder op te stellen dan dat ik ben. Maar dat kost me moeite.
Als ik voor Oxfam Novib mensen mag aanspreken om op de foto te gaan voor het goede doel op Parkpop of op Lowlands met een megafoon mag roepen dat het echt wel een goed idee is om je afval in een afvalzak te gooien ben ik helemaal in mijn element. Zet mij achter een bar neer en ik dans en straal. laat mij kaartjes verkopen aan de deur van je feest en ik heb zat leuke gesprekken. Geef mij een rol, een taak en ik ben extravert tot op het bot. Maar laat mij aan mijn lot over en ik word verlegen en weet mezelf niet zo goed een houding te geven. Wat in sommig gevallen vrij onhandig is als je wel met een roze pruik, een groene jas, een rade baret of een gothic jurk al dan niet met stippen loopt rond te stampen. Want ik hou van rare uiterlijkheden. Ik voel me fijn met paars haar en een pattycoat. En als ik op een podium mag stralen in een toneelstuk zie je mij op mijn gelukkigst.
Als ik met mensen afspreek in een café zorg ik dat ik precies op tijd ben of net iets te laat. Want ergens alleen zitten en dan zo overduidelijk aan het wachten zijn vind ik dan weer eng. Terwijl alleen een broodje eten bij de v&d geen probleem is. Of alleen een kopje thee drinken in een café waar ik heel vaak kom ook geen probleem is.
Bij de vereniging waar ik lid van was en in het bestuur zat zagen mensen mij als de kern van het feestje, de gangmaker. En ik organiseerde vrolijk bandjes avonden, vond het heerlijk bandjes te zoeken en te boeken. Kon uren met ze mailen over muziek. Maar als ik ze dan in het echt moest ontvangen vond ik dat weer eng en liet ik dat liever over aan mijn vriendinnetje. Terwijl ik op een popfestival een paar jaar eerder met veel plezier de artiestenopvang deed. En gewerkt heb als (kinder) animator op diverse campings, bungalowparken en in een hotel.
Ik hou van mijn vrienden om me heen, maar kan ook goed alleen zijn!!!
Het lijken tegenstellingen en een rare mengelmoes van eigenschappen, maar dat blijkt het niet te zijn. Er is gewoon een naam voor, ambivert. Ik ben Ambivert. En er zijn veel meer mensen zoals ik. Die in de ene situatie extravert zijn om in de volgende situatie als introvert persoon het allemaal maar een beetje op zich af laten komen. Ben ik toch weer een beetje minder speciaal dan ik dacht ;).
zondag 19 mei 2013
50 books 14
Welk boek heeft jou verliefd doen worden op een stad of land?
Ik ben nog nooit verliefd geworden op een stad of land door een boek, meestal gebeurd het andersom, ik ben in een stad of land en vind daarna toevallig boeken over dat land, of die stad. Zoals ik bijvoorbeeld Rode rozen en tortilla's vond toen ik net terug kwam uit Mexico.
Wel heeft "Het geheim van Rotterdam" van Thea Beckman me nog verliefder gemaakt op de stad waar ik vandaan kom, de stad waar ik nu woon, Rotterdam! Want wat anders dan alchemie kan de oorzaak zijn van de werkstad die Rotterdam is? En verklaard daarmee de bijzondere sfeer van deze stad. Ja, ik kom ook graag in andere steden. Ik hou van de mogelijkheden van vegetarisch/veganistisch uit eten kunnen gaan en de alternatieve uitgaansscene van Amsterdam. Ik hou van pannenkoeken eten bij dat enne leuke pannenkoekenhuisje in Utrecht, en van Tivoli hou ik ook natuurlijk. Ik hou van Den Haag en zijn musea en stranden. Ik hou van Tilburg voor de Malle Heks, de roze kermis en voor de 013. Maar dat alles weegt niet op tegen Rotterdam, waar ik iedere keer weer thuis kom. (ook als ik er niet woon voel ik me er thuis).
Ik denk dat iedereen die dit boek leest een heel klein beetje Rotterdam in zijn of haar hart sluit, en als vanzelf daarmee een beetje verliefd.
Ik ben nog nooit verliefd geworden op een stad of land door een boek, meestal gebeurd het andersom, ik ben in een stad of land en vind daarna toevallig boeken over dat land, of die stad. Zoals ik bijvoorbeeld Rode rozen en tortilla's vond toen ik net terug kwam uit Mexico.
Wel heeft "Het geheim van Rotterdam" van Thea Beckman me nog verliefder gemaakt op de stad waar ik vandaan kom, de stad waar ik nu woon, Rotterdam! Want wat anders dan alchemie kan de oorzaak zijn van de werkstad die Rotterdam is? En verklaard daarmee de bijzondere sfeer van deze stad. Ja, ik kom ook graag in andere steden. Ik hou van de mogelijkheden van vegetarisch/veganistisch uit eten kunnen gaan en de alternatieve uitgaansscene van Amsterdam. Ik hou van pannenkoeken eten bij dat enne leuke pannenkoekenhuisje in Utrecht, en van Tivoli hou ik ook natuurlijk. Ik hou van Den Haag en zijn musea en stranden. Ik hou van Tilburg voor de Malle Heks, de roze kermis en voor de 013. Maar dat alles weegt niet op tegen Rotterdam, waar ik iedere keer weer thuis kom. (ook als ik er niet woon voel ik me er thuis).
Ik denk dat iedereen die dit boek leest een heel klein beetje Rotterdam in zijn of haar hart sluit, en als vanzelf daarmee een beetje verliefd.
Dingen met stippen zijn leuker
Dat dingen met stippen leuker zijn, weet iedereen. Of althans dat ik in die overtuiging leef, dat weet iedereen. Zo werd ik ooit op een bruiloft uitgenodigd, toen ik voorzichtig naar de dresscode informeerde werd me verteld dat er geen dresscode was, zolang ik het maar niet in mijn hoofd haalde met polka dots of een hoedje op te komen. Wat dus zoveel betekend als, je mag komen, maar je mag vooral jezelf niet zijn. Gelukkig denken ze daar bij Alles in Wonderland anders over! Daar weten ze ook dat dingen met stippen gewoon weg leuker zijn. Ze verkopen namelijk dit super vrolijke ontbijtsetje, met stippen ja! Ik hoef nooit meer bang te zijn dat ik wakker word met een ochtendhumeur. Want met zoveel vrolijkheid verdwijnt dat als sneeuw voor de zon. Zelfs bij iemand die niet van ontbijten houd, sterker nog helemaal niet van ochtenden houd, zoals ik!
Bij het uitpakken van de doos riep Shopvriendin, die kennelijk aanvoelde dat er wat te shoppen viel dat de mok jaloers makkend groot is. Nu ben ik vrij grote mokken gewend, maar ze heeft gelijk, deze is net weer een slag groter. Ik moet moeite doen hem met twee handen te kunnen omvatten. En dat is fijn voor thee freaks zoals wij! Hoewel het inmiddels lunch tijd was hebben we het bordje meteen aan een test onderworpen. En ook dit ondervond onze goedkeuring. Past precies een boterhammetje op. Volgens shopvriendin heeft het kommetje de ideale hoogte voor haar muesli, en zij kan het weten, want zij leeft op dat spul.
Mijn beoordeling?
Word ik er vrolijk van? JA!
Is het nuttig? Je kunt nooit genoeg servies hebben, helemaal niet als het met stippen is!
Doet het wat het moet doen? Meer dan dat, je kunt er en van ontbijten, en je ochtendhumeur verdwijnt! Als dat niet het geval is kun je zelf altijd nog even verdwijnen in de mok!
vrijdag 17 mei 2013
Nieuwe regels
In huize Artemis zijn 2 nieuwe regels geintroduceert.
Regel 1
Regel 2
Dus bewaar ik geen spullen meer voor ooit, als er een bijzondere gelegenheid komt.
Ga ik lekker in bad met mijn Lush bubblebar, die ik een half jaar geleden kreeg! (foto 1)
En neem ik een maskertje als ik daar zin in heb, ik ga geen twee jaar meer wachten tot iedereen eindelijk tijd heeft voor een meidentutavond! (foto 2)
Omdat Ruud Ketelaar zich zorgen maakte dat mijn huis nu voortaan heel saai zou worden met alleen maar nuttige en bruikbare dingen.
Heb ik speciaal voor hem nog een derde regel in het leven geroepen.
Maar omdat iedere dag een bijzondere gelegenheid is en ik dus niets meer hoef te bewaren voor een speciaal moment. Gebruik ik mijn chinees porselein gewoon, drink ik die champagne op en draag ik die diamanten. Daarom zou er eigenlijk nog een regel bij moeten komen.
Verzamelingen kun je ook gebruiken!!!
Misschien dat ik daar later nog een leuke foto onder knutsel.
Maar nu ga ik even een bad nemen met maskertje, die bijzondere badschuim en champagne!
Abonneren op:
Posts (Atom)