Als de priesteres/juf uitlegt dat we straks een ontmoeting gaan hebben met onze eigen wijze, wilde vrouw weet ik meteen dat ik haar al eens ontmoet heb. En dat ik iets goed te maken heb met haar. Ik zal niet lang hoeven zoeken, haar beeld staat op mijn netvlies alsof mijn ontmoeting met haar gisteren was. Maar hij was alles behalve gisteren. Veertien lange jaren geleden zette ik mijn eerste wankele stapjes op het heksenpad. En ineens was zij daar in een visualisatie of trance. Zij was mooi, sterkt en ontzettend krachtig. Mensen hadden ontzag voor haar, dat wist ik terwijl er geen andere mensen bij waren. Zij was daar, alleen, en ik bespiede haar van de achterkant. Haar haren wapperde naar achteren, de mouwen van haar jurk, haar sjaal, zelfs haar jurk danste op de wind. Toen ik haar gezicht zag schrok ik, want dat gezicht, dat was van mij. Ouder, dat wel, ouder dan ik nu ben zelfs. Maar zonder twijfel behoorde het mij toe. Ik wilde zo niet zijn, zo krachtig, zo hard, zo koud. Dus ik rende weg om nooit meer terug te keren.
Maar nu moet ik dus terug naar haar. En misschien ben ik daar na al die jaren ook wel aan toe. Op het moment dat ik die andere versie van mezelf zag wist ik dat zij/ ik tot grootse dingen in staat was. Zij straalde zoveel magie uit, zoveel power, zoveel macht. Ik geloof niet dat ze/ik die kracht verkeerd gebruikte.
Maar ik kon mezelf gewoon niet voorstellen dat ik ooit op dat punt zou komen. Om heel eerlijk te zijn ben ik daar na al die jaren nog steeds onzeker over. Van alle mensen waarmee ik heb samengewerkt op dit pad kan ik zo vertellen waar hun krachten liggen. Maar die van mij? Wat kan ik nu helemaal? Mensen vinden mijn woorden mooi. Ik weet de essentie te vangen van waar het echt om gaat en dat in mooie woorden te gieten. Maar als het om rituele handelingen gaat ben ik een kluns. Ik vergeet altijd waar de windrichtingen zijn, of waar ze voor staan. En welk magisch attribuut hoort nu ook alweer waar? Welke aanroep moet op welk moment? Ik haal het allemaal door elkaar. Oost voor ochtend, lente, een nieuw begin, een nieuwe belofte. Zuid voor het middaguur, energie, zon, zomer. West voor de avond, herfst, napraten over de dag, nieuwe ideeën makend voor morgen, voorbereiden op de nacht. Noord voor de nacht, reflectie, terugkijken, winter. Zo klinkt het logisch, als een verhaal dat je van a tot z verteld. Maar welk element moet ik inzetten bij dat oosten? Of welke kleur. Er zijn regels voor, maar ik ken ze niet van buiten. Een heks van niets dus. Toch zijn er mensen die in mij van alles zien wat ik niet zie, die mij er graag bij willen hebben. Zeggen dat ze dingen van mij geleerd hebben. Van mij? Ja hoor! Wat dan?
De stem van de priesteres/juf verteld, haar trommel klinkt, ik lig in een zaaltje met mijn ogen dicht en ik zie haar, ik zie mij. Ik zie mij die haar omhelst, ik zie hoe wij een en dezelfde zijn. "Daar ben je eindelijk zegt ze". En nu pas zie ik hoe zacht ze is. En hoe vriendelijk. Krachtig, dat wel ja. Ze weet wat ze wil, beter dan dat ik dat weet. Maar ineens is dat helemaal zo eng niet meer. Eigenlijk stelt het me wel gerust. Dat er ergens een versie van mij is die weet wat ze wil. Die in haar kracht durft te staan. En even voel ik dat haar kracht mijn kracht is. Dat mijn zachtheid haar zachtheid is. Dat onze vriendelijkheid uit dezelfde bron komt. Dat we elkaar vast ergens in het midden tegen zullen komen. "Kun je me nu dan wel accepteren", vraagt ze. En ik knik. Ja, dat kan ik. Ik accepteer jou, ik accepteer mij, ik accepteer dat wij dezelfde zijn.
Als we uit onze trans worden gehaald vertel ik hoe ik haar al kende. Van vele jaren terug. Maar dat ik niet overweg kon met haar kracht, dat ik haar arrogant had gevonden. En veel te veel van alles. Dat ik haar van me afgeduwd had. Maar over hoe ik haar nu omhels kon ik niet vertellen. Ik had de woorden niet. Ik zie de beelden, heel helder en duidelijk. Ik voel het gevoel. Maar ik, die zo van de woorden is, kan dit niet in woorden vangen.
donderdag 10 oktober 2013
woensdag 9 oktober 2013
Mijn liefdesleven
Toen ik 13 was, ik de zomer dat ik 14 zou worden las ik het boek Portret van Sanne, geschreven door Caja Cazemier. Ik had het tweedehands in de bibliotheek gekocht omdat ik de krijttekening op de cover zo mooi had gevonden en omdat de mevrouw van de bibliotheek, die enne mooie, met die neuspiercing dacht dat ik het wel een mooi boek zou vinden. Waar het over ging wist ik niet. Ik weet niet of ik het boek had durven kopen als ik dat wel geweten had.
Sanne ging naar de middelbare school en ik ging met haar mee. Ik identificeerde mezelf vanaf bladzijde een met Sanne. Hoe zij met jongens omging, en met meisjes, dat was precies hoe ik dat deed. In het boek loopt Sanne tegen een muur aan waar met graffiti opstond "liever lesbisch". Op dat moment realiseerde Sanne zich dat ze lesbisch was. En mijn wereld stond op zijn kop. Ik had het totaal niet aan zien komen. Het enige wat ik kon denken was "Fuck, wat nu?, betekend dit dat ik dan ook?!?"
Wat volgde was een verwarrende periode. Ik kon er met niemand over spreken omdat het voor mezelf nog zo ongrijpbaar was. Het vermoeden was dus dat ik lesbisch was. Maar als mensen dan zouden vragen hoe ik dat wist? Wat moest ik dan antwoorden? Dat ik dat gelezen had in een boek? Of misschien dat ik overstuur raakte toen het meisje in de bus ineens haar haar anders ging dragen en daarmee haar hele houding en gedrag aanpaste. Uren had ik zwijmelend naar haar zitten kijken. Ik vond haar mooi. Maar was ik dan ook verliefd? Om nog maar te zwijgen over de eerder genoemde bibliotheek mevrouw. Ik bestookte haar met de meest onbenullige vragen alleen om maar even met haar te kunnen praten. Was dat dan ook? Verliefd? En hoe zat het dan met jongens? Oke, toegegeven, ik was nog nooit een exemplaar tegen gekomen die echt de moeite waard was. Maar als High School lover en ik bij elkaar waren was er wel een bepaalde chemie. Anderen geloofden het nooit als we vertelden dat er echt niets tussen ons was. Docenten hadden al weddenschappen afgesloten over of en wanneer we zouden gaan trouwen. Hoewel we ons hier zelf niets bij konden voorstellen kon ik me wel voorstellen dat er ooit een jongen zou zijn waar ik voor zou voelen wat ik voor hem voelde maar dan wel met verliefd of zo. Ik wilde die optie niet uitsluiten.
Toen ik 17 was kreeg ik mijn eerste vriendinnetje en kwam ik uit de kast. Eerst bij een vriend waarvan ik vermoede dat hij ook homo was, maar al snel ook thuis en bij vrienden. Mijn vriendinnetje kwam al snel over de vloer bij ons thuis. En hoewel ik twijfelde aan de oprechtheid van mijn gevoelens voor haar, was ik immers niet gewoon ingegaan op het eerste meisje dat mij zag staan? Dat geloofde dat ik lesbisch zou kunnen zijn? Was ik verlief op haar? Of op de aandacht die ze me gaf wist ik wel meteen dat dit voor mij echt was. Het ging uit, ik noemde mezelf biseksueel, maar stond eigenlijk niet heel erg open voor jongens. Want meisjes, wow, dat was wel echt mijn ding.
Op mijn 19 leerde ik echter een jongen kennen die wel heel erg into mij was. Iets dat hij op nogal onhandige wijze duidelijk maakte. Laten we het erop houden dat hij onervaren was en er niet helemaal van overtuigd was dat nee ook daadwerkelijk nee betekende. Ik heb hem kunnen vergeven omdat ik wist dat hij mij nooit pijn heeft willen doen. Uiteindelijk ontstond er een soort vriendschap waarin hij mij zijn vriendinnetje noemde en ik onderhandelde dat ik dat alleen wilde zijn als ik dan ook nog met meisjes mocht daten. Hij was zo gek op mij dat hij het niet erg vond me te moeten delen. In die periode gedroeg ik me niet echt netjes. Ik leefde mijn leven zoals ik dat altijd had gedaan, ging veel uit, redelijk braaf en onschuldig allemaal, maar hij paste eigenlijk niet in mijn leven. Ik wilde flirten met meisjes. Meer dan dat gebeurde er niet omdat ik extreem verlegen was. Maar ik kan me voorstellen dat het voor hem niet echt leuk was. Hij werd verliefd op iemand anders en maakte het uit omdat hij het gevoel had dat hij was vreemd gegaan. Ik vond het allang best. En had helemaal niet het gevoel dat hij was vreemd gegaan. Ik zou hetzelfde gedaan hebben als ik minder verlegen was.
Toen ik 20 was leerde ik het meisje kennen waarmee ik dacht een soort van toekomst op te zullen bouwen. In het begin hadden we het wel over de vorm van relatie die we graag wilde. Zij ging voor monogamie, kon zich er niets bij voorstellen dat het anders kon. Dus we hadden een monogame relatie. Binnen een half jaar woonden we samen. We stonden samen op en gingen samen naar bed, het enige dat we niet samen deden was werken. Onze relatie had heel wat beproevingen moeten doorstaan. Vooral omdat zij stopte met werken en ik part time werkte zonder vooruitzicht op een full time functie. Ik werkte zoveel mogelijk over om onze hoofden boven water te houden. En achteraf verbaas ik me er nog steeds over dat dat zolang goed is gegaan. Echt waar aten we van? Mijn basis salaris was net genoeg om de vaste lasten mee te betalen. Maar we waren gek op elkaar en overleefde alles. Na 4 jaar barstte de bom. Zij werd verliefd op iemand anders, ik vermoed dat ze ook vreemd is gegaan, maar daar heb ik natuurlijk nooit bevestiging van gekregen. Ik heb er zelfs jaren niet over gesproken.
Ik was kapot, wist echt even niet meer wie ik was zonder haar. Zo intens was onze relatie geweest. Daarnaast voelde ik me ook bedrogen, ik vind dat je afspraken maakt in een relatie waar je je aan houd, als die afspraken niet meer lijken te passen dan heb je het daar over. Maar dat stiekeme, bah. Ik dwong mezelf weer naar buiten te gaan. Weer dingen te doen die ik deed voordat ik haar kende. Ik ging naar festivals en live optredens. Meestal genoot ik er niet zo van omdat ik me vooral realiseerde dat ik dit allemaal zonder haar deed.
Op een van die festivals werd ik aangesproken door een meneer, we wisselde Hyves uit en al snel spraken we een keertje af. Tijdens dat eerste afspraakje duwde hij mij zijn trouwring onder mijn neus. Ik moet zeggen dat ik eigenlijk heel opgelucht was. Ik was niet toe aan een relatie, eerder aan een pleister op de wonden. En een meneer? Ik vond het doodeng. Want diep in mijn hart wist ik dat ik eigenlijk lesbisch was. Nu hij getrouwd was waren mijn onzekerheden ineens een stuk minder erg. Hij had immers al een vrouw. Ik was maar het meisje voor erbij. En ik genoot van die status. Hoewel ik me na verloop van tijd natuurlijk ook de beperkingen ervan ging inzien. Want alle vrije dagen waren voor haar. Toen ik hem het stadje waar ik op school had gezeten wilde laten zien tijdens een festiviteit aldaar kregen we enorme ruzie omdat ik vond dat hij best 1 van zijn vrije dagen met mij mocht besteden. Hij vond dat ik dingen wilde die niet mogelijk waren. Maar ik was zo moe van het gevoel dat ik steeds de gaten in zijn agenda mocht opvullen. Dat zij altijd op nummer 1 kwam terwijl ze eigenlijk zo weinig met elkaar deelde. Na anderhalf jaar werd ik dus verliefd op iemand anders. En tot mijn eigen verwarring ook nog eens op een man. Hij was eigenlijk alles wat ik in een vrouw zocht, maar dan in een mannenlichaam. Hij nam me mee uit eten en naar het theater. Al die dingen die met het huidige vriendje niet konden. Hoewel hij degene was die getrouwd was, was hij vreselijk jaloers. Hij kon het totaal niet aan dat hij nu degene was die zich aan mijn agenda moest aanpassen.
Uiteindelijk ging het met beide mannen uit. De laatste is nog steeds een vriend van mij, we hebben niets seksueels meer, maar blijven een bijzondere band hebben. Na dit avontuur leerde ik mijn huidige vriend kennen. Wij hadden beide ervaring met polyamoreuze en monogame relaties en wisten wel zo ongeveer wat we daarin wel en niet wilde. We liggen niet constant met anderen in bed, we houden niet van spelletjes spelen. Bovendien houd ik zelf helemaal niet van one-night stands. Ik wil een band met iemand hebben. Een relatie met iemand aan kunnen gaan. Iemand aardig vinden op meer dan een vlak voordat ik er het bed mee deel. Voor hem ligt dat anders, hij heeft er minder moeite mee om af en toe voor spannend af te spreken. Ik vind dat prima, voel zelfs die behoefte helemaal niet.
Ik voel met niet verbonden met de polyamorie wereld. Toen ik uit de kast kwam als lesbisch en later toch als biseksueel was dat een ding. Dit was meer een mogelijkheid die ik ook wilde verkennen. Dat heb ik nu gedaan. Ik zeg niet dat ik dit voor de rest van mijn leven blijf doen. In mijn monogame relatie was ik ook gelukkig. En van de vrijheden die ik in theorie heb maak ik in praktijk eigenlijk niet heel erg veel gebruik. Toch vind ik het fijn dat het mag. Dat er over gesproken kan worden. Ik ben niet voor het een of tegen het ander. Iedereen moet doen wat op dat moment het beste bij je past. Zolang dingen open en eerlijk gebeuren kan er veel wat mij betreft. Zodra er gelogen wordt, of mensen bewust gekwetst omdat je alleen je eigen geluk najaagt ben je wat mij betreft gewoon een klootzak of een trut. Ongeacht of je relatie nu monogaam of polyamoreus is.
Mijn omgeving weet ongeveer hoe ik hierin sta. De schoonfamilie van een van mijn zusjes vind dat erg lastig. Toen ze haar vriendje leerde kennen was mijn exvriendin nog in the picture. Dat was raar, maar acceptabel. Maar toen ik het daarna in mijn hoofd durfde te halen om daarna iets met een man te beginnen, en dan ook nog een die getrouwd was, dat ging tien stappen te ver. Ik had een keus gemaakt en moest het daar de rest van mijn leven mee doen wat hen betreft. Dat is de reden dat ik er op social media en dus ook dit blog niet heel openlijk over schrijf. Ik verstop het ook niet. Ik schrijf af en toe over het meisje waar ik nu mee date. En ook over mijn lief. Ik neem aan dat mensen doorhebben dat dat niet dezelfde persoon is. Dat vind ik prima. Het is geen geheim. Dit blog schrijf ik nu, onder mijn eigen (internet)naam omdat Mary 2 mannen met geheel tegengestelde meningen over dit onderwerp bevraagd heeft. Naar mijn idee geven beide verslagen een te eenzijdig beeld weer. Bovendien zijn ze allebei anoniem. Alsof het iets is om je voor te schamen. Ik schaam me nergens voor. Ik hoop dat ik wat nuance heb kunnen aanbrengen. Ik hoop dat mensen snappen dat het echt niet alleen om seks gaat. Maar om de mogelijkheid echt meer dan 1 persoon lief te kunnen hebben.
Sanne ging naar de middelbare school en ik ging met haar mee. Ik identificeerde mezelf vanaf bladzijde een met Sanne. Hoe zij met jongens omging, en met meisjes, dat was precies hoe ik dat deed. In het boek loopt Sanne tegen een muur aan waar met graffiti opstond "liever lesbisch". Op dat moment realiseerde Sanne zich dat ze lesbisch was. En mijn wereld stond op zijn kop. Ik had het totaal niet aan zien komen. Het enige wat ik kon denken was "Fuck, wat nu?, betekend dit dat ik dan ook?!?"
Wat volgde was een verwarrende periode. Ik kon er met niemand over spreken omdat het voor mezelf nog zo ongrijpbaar was. Het vermoeden was dus dat ik lesbisch was. Maar als mensen dan zouden vragen hoe ik dat wist? Wat moest ik dan antwoorden? Dat ik dat gelezen had in een boek? Of misschien dat ik overstuur raakte toen het meisje in de bus ineens haar haar anders ging dragen en daarmee haar hele houding en gedrag aanpaste. Uren had ik zwijmelend naar haar zitten kijken. Ik vond haar mooi. Maar was ik dan ook verliefd? Om nog maar te zwijgen over de eerder genoemde bibliotheek mevrouw. Ik bestookte haar met de meest onbenullige vragen alleen om maar even met haar te kunnen praten. Was dat dan ook? Verliefd? En hoe zat het dan met jongens? Oke, toegegeven, ik was nog nooit een exemplaar tegen gekomen die echt de moeite waard was. Maar als High School lover en ik bij elkaar waren was er wel een bepaalde chemie. Anderen geloofden het nooit als we vertelden dat er echt niets tussen ons was. Docenten hadden al weddenschappen afgesloten over of en wanneer we zouden gaan trouwen. Hoewel we ons hier zelf niets bij konden voorstellen kon ik me wel voorstellen dat er ooit een jongen zou zijn waar ik voor zou voelen wat ik voor hem voelde maar dan wel met verliefd of zo. Ik wilde die optie niet uitsluiten.
Toen ik 17 was kreeg ik mijn eerste vriendinnetje en kwam ik uit de kast. Eerst bij een vriend waarvan ik vermoede dat hij ook homo was, maar al snel ook thuis en bij vrienden. Mijn vriendinnetje kwam al snel over de vloer bij ons thuis. En hoewel ik twijfelde aan de oprechtheid van mijn gevoelens voor haar, was ik immers niet gewoon ingegaan op het eerste meisje dat mij zag staan? Dat geloofde dat ik lesbisch zou kunnen zijn? Was ik verlief op haar? Of op de aandacht die ze me gaf wist ik wel meteen dat dit voor mij echt was. Het ging uit, ik noemde mezelf biseksueel, maar stond eigenlijk niet heel erg open voor jongens. Want meisjes, wow, dat was wel echt mijn ding.
Op mijn 19 leerde ik echter een jongen kennen die wel heel erg into mij was. Iets dat hij op nogal onhandige wijze duidelijk maakte. Laten we het erop houden dat hij onervaren was en er niet helemaal van overtuigd was dat nee ook daadwerkelijk nee betekende. Ik heb hem kunnen vergeven omdat ik wist dat hij mij nooit pijn heeft willen doen. Uiteindelijk ontstond er een soort vriendschap waarin hij mij zijn vriendinnetje noemde en ik onderhandelde dat ik dat alleen wilde zijn als ik dan ook nog met meisjes mocht daten. Hij was zo gek op mij dat hij het niet erg vond me te moeten delen. In die periode gedroeg ik me niet echt netjes. Ik leefde mijn leven zoals ik dat altijd had gedaan, ging veel uit, redelijk braaf en onschuldig allemaal, maar hij paste eigenlijk niet in mijn leven. Ik wilde flirten met meisjes. Meer dan dat gebeurde er niet omdat ik extreem verlegen was. Maar ik kan me voorstellen dat het voor hem niet echt leuk was. Hij werd verliefd op iemand anders en maakte het uit omdat hij het gevoel had dat hij was vreemd gegaan. Ik vond het allang best. En had helemaal niet het gevoel dat hij was vreemd gegaan. Ik zou hetzelfde gedaan hebben als ik minder verlegen was.
Toen ik 20 was leerde ik het meisje kennen waarmee ik dacht een soort van toekomst op te zullen bouwen. In het begin hadden we het wel over de vorm van relatie die we graag wilde. Zij ging voor monogamie, kon zich er niets bij voorstellen dat het anders kon. Dus we hadden een monogame relatie. Binnen een half jaar woonden we samen. We stonden samen op en gingen samen naar bed, het enige dat we niet samen deden was werken. Onze relatie had heel wat beproevingen moeten doorstaan. Vooral omdat zij stopte met werken en ik part time werkte zonder vooruitzicht op een full time functie. Ik werkte zoveel mogelijk over om onze hoofden boven water te houden. En achteraf verbaas ik me er nog steeds over dat dat zolang goed is gegaan. Echt waar aten we van? Mijn basis salaris was net genoeg om de vaste lasten mee te betalen. Maar we waren gek op elkaar en overleefde alles. Na 4 jaar barstte de bom. Zij werd verliefd op iemand anders, ik vermoed dat ze ook vreemd is gegaan, maar daar heb ik natuurlijk nooit bevestiging van gekregen. Ik heb er zelfs jaren niet over gesproken.
Ik was kapot, wist echt even niet meer wie ik was zonder haar. Zo intens was onze relatie geweest. Daarnaast voelde ik me ook bedrogen, ik vind dat je afspraken maakt in een relatie waar je je aan houd, als die afspraken niet meer lijken te passen dan heb je het daar over. Maar dat stiekeme, bah. Ik dwong mezelf weer naar buiten te gaan. Weer dingen te doen die ik deed voordat ik haar kende. Ik ging naar festivals en live optredens. Meestal genoot ik er niet zo van omdat ik me vooral realiseerde dat ik dit allemaal zonder haar deed.
Op een van die festivals werd ik aangesproken door een meneer, we wisselde Hyves uit en al snel spraken we een keertje af. Tijdens dat eerste afspraakje duwde hij mij zijn trouwring onder mijn neus. Ik moet zeggen dat ik eigenlijk heel opgelucht was. Ik was niet toe aan een relatie, eerder aan een pleister op de wonden. En een meneer? Ik vond het doodeng. Want diep in mijn hart wist ik dat ik eigenlijk lesbisch was. Nu hij getrouwd was waren mijn onzekerheden ineens een stuk minder erg. Hij had immers al een vrouw. Ik was maar het meisje voor erbij. En ik genoot van die status. Hoewel ik me na verloop van tijd natuurlijk ook de beperkingen ervan ging inzien. Want alle vrije dagen waren voor haar. Toen ik hem het stadje waar ik op school had gezeten wilde laten zien tijdens een festiviteit aldaar kregen we enorme ruzie omdat ik vond dat hij best 1 van zijn vrije dagen met mij mocht besteden. Hij vond dat ik dingen wilde die niet mogelijk waren. Maar ik was zo moe van het gevoel dat ik steeds de gaten in zijn agenda mocht opvullen. Dat zij altijd op nummer 1 kwam terwijl ze eigenlijk zo weinig met elkaar deelde. Na anderhalf jaar werd ik dus verliefd op iemand anders. En tot mijn eigen verwarring ook nog eens op een man. Hij was eigenlijk alles wat ik in een vrouw zocht, maar dan in een mannenlichaam. Hij nam me mee uit eten en naar het theater. Al die dingen die met het huidige vriendje niet konden. Hoewel hij degene was die getrouwd was, was hij vreselijk jaloers. Hij kon het totaal niet aan dat hij nu degene was die zich aan mijn agenda moest aanpassen.
Uiteindelijk ging het met beide mannen uit. De laatste is nog steeds een vriend van mij, we hebben niets seksueels meer, maar blijven een bijzondere band hebben. Na dit avontuur leerde ik mijn huidige vriend kennen. Wij hadden beide ervaring met polyamoreuze en monogame relaties en wisten wel zo ongeveer wat we daarin wel en niet wilde. We liggen niet constant met anderen in bed, we houden niet van spelletjes spelen. Bovendien houd ik zelf helemaal niet van one-night stands. Ik wil een band met iemand hebben. Een relatie met iemand aan kunnen gaan. Iemand aardig vinden op meer dan een vlak voordat ik er het bed mee deel. Voor hem ligt dat anders, hij heeft er minder moeite mee om af en toe voor spannend af te spreken. Ik vind dat prima, voel zelfs die behoefte helemaal niet.
Ik voel met niet verbonden met de polyamorie wereld. Toen ik uit de kast kwam als lesbisch en later toch als biseksueel was dat een ding. Dit was meer een mogelijkheid die ik ook wilde verkennen. Dat heb ik nu gedaan. Ik zeg niet dat ik dit voor de rest van mijn leven blijf doen. In mijn monogame relatie was ik ook gelukkig. En van de vrijheden die ik in theorie heb maak ik in praktijk eigenlijk niet heel erg veel gebruik. Toch vind ik het fijn dat het mag. Dat er over gesproken kan worden. Ik ben niet voor het een of tegen het ander. Iedereen moet doen wat op dat moment het beste bij je past. Zolang dingen open en eerlijk gebeuren kan er veel wat mij betreft. Zodra er gelogen wordt, of mensen bewust gekwetst omdat je alleen je eigen geluk najaagt ben je wat mij betreft gewoon een klootzak of een trut. Ongeacht of je relatie nu monogaam of polyamoreus is.
Mijn omgeving weet ongeveer hoe ik hierin sta. De schoonfamilie van een van mijn zusjes vind dat erg lastig. Toen ze haar vriendje leerde kennen was mijn exvriendin nog in the picture. Dat was raar, maar acceptabel. Maar toen ik het daarna in mijn hoofd durfde te halen om daarna iets met een man te beginnen, en dan ook nog een die getrouwd was, dat ging tien stappen te ver. Ik had een keus gemaakt en moest het daar de rest van mijn leven mee doen wat hen betreft. Dat is de reden dat ik er op social media en dus ook dit blog niet heel openlijk over schrijf. Ik verstop het ook niet. Ik schrijf af en toe over het meisje waar ik nu mee date. En ook over mijn lief. Ik neem aan dat mensen doorhebben dat dat niet dezelfde persoon is. Dat vind ik prima. Het is geen geheim. Dit blog schrijf ik nu, onder mijn eigen (internet)naam omdat Mary 2 mannen met geheel tegengestelde meningen over dit onderwerp bevraagd heeft. Naar mijn idee geven beide verslagen een te eenzijdig beeld weer. Bovendien zijn ze allebei anoniem. Alsof het iets is om je voor te schamen. Ik schaam me nergens voor. Ik hoop dat ik wat nuance heb kunnen aanbrengen. Ik hoop dat mensen snappen dat het echt niet alleen om seks gaat. Maar om de mogelijkheid echt meer dan 1 persoon lief te kunnen hebben.
maandag 7 oktober 2013
Een herfstige kindermeditatie
Op Facebook kreeg ik de aanmoediging om vooral meer met kindermeditaties te doen. Omdat mijn huiswerkopdracht voor de godinnen cursus met bomen te maken heeft. En omdat het herfst is en bomen daarin voor mijn centraal staan. Maar ook omdat herfst gewoon leuk is, hier een herfstige meditatie.
Ga maar eens lekker liggen en maak jezelf heel stil. Als je goed ligt en je helemaal stil bent doe je je ogen langzaam dicht. Stel je voor dat je een boom bent die op het mooiste plekje in het bos staat. In de lente hadden je takken mooie knoppen. In de zomer had je vol met mooie groene blaadjes gezetten. Maar nu is het herfst en veranderen je bladeren langzaam van kleur. Kijk maar eens goed naar de kleuren van je bladeren. Zijn ze rood, oranje, geel, bruin of toch nog een beetje groen? Je bereid je voor op de winter en je hebt niet alle blaadjes meer nodig. Kijk maar eens omlaag, naar de grond. daar zie je al een hele stapel bladeren liggen. De dieren zijn je daar dankbaar voor. Hoor je dat geritsel? Het is een egeltje die jouw blaadjes als een lekker warm dekentje gebruikt. In je takken is ook genoeg leven te vinden. Voel je dat eekhoorntje dat van tak naar tak springt om zijn wintervoorraad eikeltjes te verzamelen? En wie probeert daar een gaatje in je bast te tikken? Het is de specht die een warm plekje voor de winter zoekt. Zie je nog meer dieren? In je takken? Of misschien wel tussen je wortels. Kijk maar eens goed. Misschien zie je niet alleen dieren, want in dit sprookjesbos wonen ook kleine kaboutertjes. Kun je ze horen? Luister maar eens goed naar wat ze je te vertellen hebben. Misschien praten ze wel met de elfjes die op een elfenbankje zitten te zingen en giebelen. Veilig tussen jouw takken. Terwijl je daar zo staat te luisteren en te genieten van alle levendigheid zie je hoe er langzaam nog meer blaadjes naar beneden dwarrelen. Je volgt ze een tijdje als ze worden mee genomen door de wind. Het lijkt wel alsof ze een dansje doen, speciaal voor jou. Als dank voor al je goede zorgen. Als je er aan toe bent kun je je vingers, en je tenen weer een beetje wiebelen. Doe je ogen maar weer open. Rek je maar eens lekker uit. En zeg dan tegen jezelf: IK BEN TEVREDEN, IK BEN TEVREDEN.
En dan nog even afsluiten met twee gezellige herfstige kinderliedje dat ik nog steeds graag zing.
Herfst, herfst, wat heb je te koop
Duizend kilo bladeren op een hoop
Zakken vol met wind
Ja m'n kind
'k Weet niet of jij dat aardig vindt
Herfst, herfst, wat heb je te koop
Paddenstoelen, honderd op een hoop
'k Zet ze voor je neer
Heus meneer
Dat doe ik alle jaren weer
Herfst, herfst, wat heb je te koop
Dikke grijze wolken op een hoop
Alles in de stad
Gooi ik nat
Koop je van mij zo'n regenbad
Ga maar eens lekker liggen en maak jezelf heel stil. Als je goed ligt en je helemaal stil bent doe je je ogen langzaam dicht. Stel je voor dat je een boom bent die op het mooiste plekje in het bos staat. In de lente hadden je takken mooie knoppen. In de zomer had je vol met mooie groene blaadjes gezetten. Maar nu is het herfst en veranderen je bladeren langzaam van kleur. Kijk maar eens goed naar de kleuren van je bladeren. Zijn ze rood, oranje, geel, bruin of toch nog een beetje groen? Je bereid je voor op de winter en je hebt niet alle blaadjes meer nodig. Kijk maar eens omlaag, naar de grond. daar zie je al een hele stapel bladeren liggen. De dieren zijn je daar dankbaar voor. Hoor je dat geritsel? Het is een egeltje die jouw blaadjes als een lekker warm dekentje gebruikt. In je takken is ook genoeg leven te vinden. Voel je dat eekhoorntje dat van tak naar tak springt om zijn wintervoorraad eikeltjes te verzamelen? En wie probeert daar een gaatje in je bast te tikken? Het is de specht die een warm plekje voor de winter zoekt. Zie je nog meer dieren? In je takken? Of misschien wel tussen je wortels. Kijk maar eens goed. Misschien zie je niet alleen dieren, want in dit sprookjesbos wonen ook kleine kaboutertjes. Kun je ze horen? Luister maar eens goed naar wat ze je te vertellen hebben. Misschien praten ze wel met de elfjes die op een elfenbankje zitten te zingen en giebelen. Veilig tussen jouw takken. Terwijl je daar zo staat te luisteren en te genieten van alle levendigheid zie je hoe er langzaam nog meer blaadjes naar beneden dwarrelen. Je volgt ze een tijdje als ze worden mee genomen door de wind. Het lijkt wel alsof ze een dansje doen, speciaal voor jou. Als dank voor al je goede zorgen. Als je er aan toe bent kun je je vingers, en je tenen weer een beetje wiebelen. Doe je ogen maar weer open. Rek je maar eens lekker uit. En zeg dan tegen jezelf: IK BEN TEVREDEN, IK BEN TEVREDEN.
En dan nog even afsluiten met twee gezellige herfstige kinderliedje dat ik nog steeds graag zing.
Herfst, herfst
Herfst, herfst, wat heb je te koop
Duizend kilo bladeren op een hoop
Zakken vol met wind
Ja m'n kind
'k Weet niet of jij dat aardig vindt
Herfst, herfst, wat heb je te koop
Paddenstoelen, honderd op een hoop
'k Zet ze voor je neer
Heus meneer
Dat doe ik alle jaren weer
Herfst, herfst, wat heb je te koop
Dikke grijze wolken op een hoop
Alles in de stad
Gooi ik nat
Koop je van mij zo'n regenbad
Eekhoorn, Eekhoorn
Eekhoorn, eekhoorn,
met je lange staartje.
Eekhoorn, eekhoorn,
spring maar met een vaartje.
Tikke takke toome,
roetsch! In de bomen.
donderdag 3 oktober 2013
Buy nothing new monht 1
Ik heb me aangemeld voor de Buy nothing new month. Een spontane opwelling op de laatste dag van September. Even dacht ik er niet aan dat deze uitdaging al op 1 oktober zou beginnen. Dat ik dus niet meer kon smokkelen door nog even snel de dingen te kopen die ik graag wilde hebben vergat ik dus maar even. Nee, ik sprong in het diepe.
Over de mail krijgen we opdrachten binnen die we deze maand kunnen uitvoeren. Deze maand staat in het teken van opruimen en inventariseren wat je hebt. Want niets nieuws kopen betekend genieten van wat je al hebt. Alleen voel ik niet genoeg energie voor een grote schoonmaak. Dus loop ik af en toe een rondje door mijn huis en mik wat dingen waarvan ik denk dat ik ze niet meer nodig heb in een doos. Tot nog toe zitten er twee dvd's in de doos. Wat al aangeeft dat ik niet heel fanatiek bezig ben. Want ik bezit echt wel meer dat ik niet perse meer hoef.
Aangezien ik niet heel materialistisch ben ingesteld leek het me een makkie. Een maand geen nieuwe dingen kopen. Maar al snel dacht ik aan de nieuwe laptop die ik wilde kopen, en die 2 boeken uit die serie die ik nu aan het lezen ben. En mijn zusjes zijn ook nog jarig deze maand, die wil ik wel een mooi cadeau geven. Ik kan toch niet met een tweedehands dingetje aan komen zetten omdat ik zo nodig een ikkoopeenmaandjenietsmaand moet hebben in de maand dat zij jarig zijn.
En toen ik net langs de Kruidvat liep en zag dat je het tweede verzorgingsproduct voor een euro kon kopen wilde ik toch ook wel heel erg graag naar binnen lopen om van deze aanbieding gebruik te maken. Mijn dagcrème is zo goed als op. En mijn budget door wat tegenslagen een beetje krap. Dus deze aanbieding kon ik toch niet laten lopen? Om nog maar te zwijgen over die hele stapel leuke kinderboeken die me te gemoed lacht omdat het nu eenmaal kinderboekenweek is.
Kortom ik ben nog maar drie dagen bezig en het is al een heuse uitdaging. En dat, had ik dan weer niet van mezelf verwacht!
Over de mail krijgen we opdrachten binnen die we deze maand kunnen uitvoeren. Deze maand staat in het teken van opruimen en inventariseren wat je hebt. Want niets nieuws kopen betekend genieten van wat je al hebt. Alleen voel ik niet genoeg energie voor een grote schoonmaak. Dus loop ik af en toe een rondje door mijn huis en mik wat dingen waarvan ik denk dat ik ze niet meer nodig heb in een doos. Tot nog toe zitten er twee dvd's in de doos. Wat al aangeeft dat ik niet heel fanatiek bezig ben. Want ik bezit echt wel meer dat ik niet perse meer hoef.
Aangezien ik niet heel materialistisch ben ingesteld leek het me een makkie. Een maand geen nieuwe dingen kopen. Maar al snel dacht ik aan de nieuwe laptop die ik wilde kopen, en die 2 boeken uit die serie die ik nu aan het lezen ben. En mijn zusjes zijn ook nog jarig deze maand, die wil ik wel een mooi cadeau geven. Ik kan toch niet met een tweedehands dingetje aan komen zetten omdat ik zo nodig een ikkoopeenmaandjenietsmaand moet hebben in de maand dat zij jarig zijn.
En toen ik net langs de Kruidvat liep en zag dat je het tweede verzorgingsproduct voor een euro kon kopen wilde ik toch ook wel heel erg graag naar binnen lopen om van deze aanbieding gebruik te maken. Mijn dagcrème is zo goed als op. En mijn budget door wat tegenslagen een beetje krap. Dus deze aanbieding kon ik toch niet laten lopen? Om nog maar te zwijgen over die hele stapel leuke kinderboeken die me te gemoed lacht omdat het nu eenmaal kinderboekenweek is.
Kortom ik ben nog maar drie dagen bezig en het is al een heuse uitdaging. En dat, had ik dan weer niet van mezelf verwacht!
zaterdag 28 september 2013
vrijdag 27 september 2013
Naief
Toen ik donderdag las dat het WOT (write on Thursday) woord "naief" was bedacht ik me dat ik een tijdje terug al had beloofd dat ik weer eens mee zou doen. Maar Lowlands kwam ertussendoor. En daarna was er ook steeds wel een excuus te vinden. Druk met de zomervakantie, druk met opstarten na de zomervakantie, druk met workshops, druk met van alles en nog niets.
Maar nu ik achter mijn computer zit en nadenk over naïef komt er vrij weinig uit mijn handen. Omdat ik klein van stuk ben en bovendien tenger gebouwd. Omdat ik meisjesachtig ben en van dingen met stippen en strikjes houd. Omdat ik dromen najaag die anders zijn dan die van veel mensen. Omdat ik geloof in het goede van mensen zonder de realiteit uit het oog te verliezen. Omdat ik Sprookjesjuf ben en dromen verkoop. Of misschien wel gewoon omdat ik eigenzinnig ben en niet bang ben om "anders" te zijn, wordt ik vaak als naïef ervaren.
Naïef, ik vind het niet bij mezelf passen. Eigenlijk was ik al heel jong heel bedachtzaam. Ik dacht altijd goed na voordat ik iets deed. Soms zelfs een beetje te goed, waardoor spontaniteit niet echt meer in mijn woordenboek voorkwam. Zomaar verliefd worden, het kwam niet in me op. Op wie moest ik dan verliefd worden, met welk doel, alsof ik deze mensen over tien jaar nog zou kennen, en ook niet onbelangrijk op wat? Want zoals ik meisjes bewonderde dat bleek dus niet helemaal normaal te zijn. Altijd had ik gedacht dat iedereen meisjes/vrouwen gewoon mooier vond als mannen, dat dat een vaststaand feit was. Naïef? Misschien. Maar is onwetendheid naïef? Het was gewoon weg nooit in me opgekomen dat homoseksualiteit ook voor vrouwen bestond. Ik kende het simpelweg niet.
En later, toen ik na mijn relatie met mijn vriendin na 4 jaar samenwonen de handdoek in de ring gooide (of eigenlijk deed zij dat), behoefte had aan die periode van experiment en speelsheid was ik natuurlijk weer naief. Een getrouwde man, dat kon toch niet goed gaan? Maar was ik naief? Verre van! Ik wist heel goed wat ik deed. Had niet de illusie dat hij voor mij zijn vrouw zou verlaten. (Als hij dat wel had gedaan had ik denk ik gillend weggerend). Ik was eerder sarcastisch. Geloofde niet meer zo in de liefde. Wilde niemand meer echt dichtbij laten. En dit was veilig, op afstand, experimenteel, zonder dat er harten gebroken zouden worden.
Ik graaf in mijn geheugen en vind situaties waarin ik beticht werd van naief gedrag, maar zelden naief gedrag vertoonde. Dat vrije, dat kinderlijke, ik heb het nooit zo in me gehad. Misschien aan de buitenkant, maar nooit van binnen. Nooit echt.
Misschien is het tijd voor iets meer naief. Voor iets meer go with the flow. Maar ik denk niet dat ik het in me heb.
Maar nu ik achter mijn computer zit en nadenk over naïef komt er vrij weinig uit mijn handen. Omdat ik klein van stuk ben en bovendien tenger gebouwd. Omdat ik meisjesachtig ben en van dingen met stippen en strikjes houd. Omdat ik dromen najaag die anders zijn dan die van veel mensen. Omdat ik geloof in het goede van mensen zonder de realiteit uit het oog te verliezen. Omdat ik Sprookjesjuf ben en dromen verkoop. Of misschien wel gewoon omdat ik eigenzinnig ben en niet bang ben om "anders" te zijn, wordt ik vaak als naïef ervaren.
Naïef, ik vind het niet bij mezelf passen. Eigenlijk was ik al heel jong heel bedachtzaam. Ik dacht altijd goed na voordat ik iets deed. Soms zelfs een beetje te goed, waardoor spontaniteit niet echt meer in mijn woordenboek voorkwam. Zomaar verliefd worden, het kwam niet in me op. Op wie moest ik dan verliefd worden, met welk doel, alsof ik deze mensen over tien jaar nog zou kennen, en ook niet onbelangrijk op wat? Want zoals ik meisjes bewonderde dat bleek dus niet helemaal normaal te zijn. Altijd had ik gedacht dat iedereen meisjes/vrouwen gewoon mooier vond als mannen, dat dat een vaststaand feit was. Naïef? Misschien. Maar is onwetendheid naïef? Het was gewoon weg nooit in me opgekomen dat homoseksualiteit ook voor vrouwen bestond. Ik kende het simpelweg niet.
En later, toen ik na mijn relatie met mijn vriendin na 4 jaar samenwonen de handdoek in de ring gooide (of eigenlijk deed zij dat), behoefte had aan die periode van experiment en speelsheid was ik natuurlijk weer naief. Een getrouwde man, dat kon toch niet goed gaan? Maar was ik naief? Verre van! Ik wist heel goed wat ik deed. Had niet de illusie dat hij voor mij zijn vrouw zou verlaten. (Als hij dat wel had gedaan had ik denk ik gillend weggerend). Ik was eerder sarcastisch. Geloofde niet meer zo in de liefde. Wilde niemand meer echt dichtbij laten. En dit was veilig, op afstand, experimenteel, zonder dat er harten gebroken zouden worden.
Ik graaf in mijn geheugen en vind situaties waarin ik beticht werd van naief gedrag, maar zelden naief gedrag vertoonde. Dat vrije, dat kinderlijke, ik heb het nooit zo in me gehad. Misschien aan de buitenkant, maar nooit van binnen. Nooit echt.
Misschien is het tijd voor iets meer naief. Voor iets meer go with the flow. Maar ik denk niet dat ik het in me heb.
Medicijnwandeling
Vandaag deed ik een medicijnwandeling. Want dat was het huiswerk van de godinnencursus die ik op het moment volg. Mijn ode aan Aurora was ook een van de opdrachten. Evenals het bouwen van een altaar ter ere van mezelf. Mijn eigen godinnenplek zo gezegd.
Dat klinkt allemaal heel leuk en makkelijk, maar vergis je niet. Een ode aan Aurora bijvoorbeeld, leuk, maar over deze godin valt vrijwel niets te vinden in mijn boeken of op internet. En zoveel weet ik nu ook weer niet van haar. Het altaar was een stuk makkelijker. Mede omdat ik in de tussentijd jarig ben geweest en ik een heleboel cadeautjes kreeg die zo het altaar op konden. Gekregen spulletjes, met een verhaal erachter, doen het naar mijn idee beter dan zelf gekochte spulletjes.
Maar goed, ik dwaal af, de medicijnwandeling dus. Ik heb ook even moeten googelen wat dat nu precies was. Mijn bevindingen waren dat het uit de Sjamanistische hoek komt en dat het vooral gedaan wordt vlak voor een Vision quest of een zweethut ceremonie. Het is de bedoeling dat je de wandeling in eenzaamheid maakt en dat tijdens de wandeling duidelijk wordt waarom je de quest of de ceremonie in gaat. De wandelingen hebben zo'n duur van een uurtje of twee. Tijdens de wandeling wordt je geacht je helemaal open te stellen en daardoor als het ware een te worden met de natuur.
Nog even een note, tijdens een vision quest zonder je je 4 dagen en nachten af in een natuurgebied. In deze periode vast je en ga je letterlijk opzoek naar een visioen dat een antwoord kan geven op een levensvraag. Het is dus niet iets dat je zomaar even doet omdat je je verveelt. Wat een zweethut ceremonie precies is en inhoud weet ik ook niet. Maar jullie weten zelf vast ook hoe Google werkt.Bovendien wilde ik het eigenlijk alleen maar over mijn eigen medicijnwandeling hebben.
Ik deed mijn wandeling dus niet omdat ik een quest of een ceremonie ga doen, hoewel dat eerste me zeker wel lonkt. Het lijkt mij wel wat zo teruggeworpen te worden op jezelf en de natuur. Maar vandaag dus een light variant van terug de natuur in. En wel in het museumpark, park Schoonoord en het Park bij de Euromast. Mijn wandeling begon in Schoonoord. Een tuin die ooit van een particulier was, daarna van de gemeente en nu van een stichting als ik het goed begrijp. Ooit was het een tuin die vrij wiskundig was ingericht, maar tegenwoordig overheerst de romantiek. De tuin is een van de weinige plaatsen die de bombardementen van de tweede wereld oorlog hebben overleefd. En dat is merkbaar en voelbaar aan de sfeer die er hangt. De tuin is oud, veilig en intiem. Als ik er nu zo rond loop snap ik niet dat ik er al zo'n tien jaar niet meer geweest ben. Want toen had ik het ook al een heerlijke plek gevonden.
Hier liep ik dus rond, keek ik naar de kippen, kroop ik achter een konijntje aan, keek ik naar de vissen in het water en ben ik even heerlijk in het gras gaan liggen om naar de wolken te kijken. En natuurlijk heel erg een met de natuur te worden. Bij iedere stap die ik zette was ik er van bewust dat dit niet zomaar een wandeling was. Dat ik een doel had. Uiteindelijk probeerde ik dat naar de achtergrond te verplaatsen zodat er meer ruimte zou ontstaan om dat een worden met de natuur gewoon te laten gebeuren.
Ik verhuisde naar het Park. Ik liep, en liep en liep. Ik zag ganzen, een vrijend stelletje, stiekem in de bosjes, moeders met kinderwagens, opaatjes achter rollators, zwervers op bankjes en heel veel herfst blaadjes. "Je moet je ballast op tijd loslaten" dacht ik toen ik die blaadjes langzaam door de lucht zag dwarrelen, "anders overleef je het niet". Ik schrok een beetje van die gedachten. Zou dat voor mij ook op gaan? Moet ik loslaten waar ik van hou? Ga ik er anders aan onderdoor? Kennelijk is dat het thema waar ik komende tijd mee aan de slag moet gaan. Ik wist dat ik het doel van mijn wandeling bereikt had, maar liep nog even door naar het water. Om te kijken naar de boten, en de brug, en dat wat Rotterdam Rotterdam maakt.
Dat klinkt allemaal heel leuk en makkelijk, maar vergis je niet. Een ode aan Aurora bijvoorbeeld, leuk, maar over deze godin valt vrijwel niets te vinden in mijn boeken of op internet. En zoveel weet ik nu ook weer niet van haar. Het altaar was een stuk makkelijker. Mede omdat ik in de tussentijd jarig ben geweest en ik een heleboel cadeautjes kreeg die zo het altaar op konden. Gekregen spulletjes, met een verhaal erachter, doen het naar mijn idee beter dan zelf gekochte spulletjes.
Maar goed, ik dwaal af, de medicijnwandeling dus. Ik heb ook even moeten googelen wat dat nu precies was. Mijn bevindingen waren dat het uit de Sjamanistische hoek komt en dat het vooral gedaan wordt vlak voor een Vision quest of een zweethut ceremonie. Het is de bedoeling dat je de wandeling in eenzaamheid maakt en dat tijdens de wandeling duidelijk wordt waarom je de quest of de ceremonie in gaat. De wandelingen hebben zo'n duur van een uurtje of twee. Tijdens de wandeling wordt je geacht je helemaal open te stellen en daardoor als het ware een te worden met de natuur.
Ik ga helemaal op in de natuur
Nog even een note, tijdens een vision quest zonder je je 4 dagen en nachten af in een natuurgebied. In deze periode vast je en ga je letterlijk opzoek naar een visioen dat een antwoord kan geven op een levensvraag. Het is dus niet iets dat je zomaar even doet omdat je je verveelt. Wat een zweethut ceremonie precies is en inhoud weet ik ook niet. Maar jullie weten zelf vast ook hoe Google werkt.Bovendien wilde ik het eigenlijk alleen maar over mijn eigen medicijnwandeling hebben.
het Park bij de Euromast
Ik deed mijn wandeling dus niet omdat ik een quest of een ceremonie ga doen, hoewel dat eerste me zeker wel lonkt. Het lijkt mij wel wat zo teruggeworpen te worden op jezelf en de natuur. Maar vandaag dus een light variant van terug de natuur in. En wel in het museumpark, park Schoonoord en het Park bij de Euromast. Mijn wandeling begon in Schoonoord. Een tuin die ooit van een particulier was, daarna van de gemeente en nu van een stichting als ik het goed begrijp. Ooit was het een tuin die vrij wiskundig was ingericht, maar tegenwoordig overheerst de romantiek. De tuin is een van de weinige plaatsen die de bombardementen van de tweede wereld oorlog hebben overleefd. En dat is merkbaar en voelbaar aan de sfeer die er hangt. De tuin is oud, veilig en intiem. Als ik er nu zo rond loop snap ik niet dat ik er al zo'n tien jaar niet meer geweest ben. Want toen had ik het ook al een heerlijke plek gevonden.
Veel veren gevonden, nog even kijken wat ik daarmee ga doen
Hier liep ik dus rond, keek ik naar de kippen, kroop ik achter een konijntje aan, keek ik naar de vissen in het water en ben ik even heerlijk in het gras gaan liggen om naar de wolken te kijken. En natuurlijk heel erg een met de natuur te worden. Bij iedere stap die ik zette was ik er van bewust dat dit niet zomaar een wandeling was. Dat ik een doel had. Uiteindelijk probeerde ik dat naar de achtergrond te verplaatsen zodat er meer ruimte zou ontstaan om dat een worden met de natuur gewoon te laten gebeuren.
Moet ik mijn ballast liefdevol loslaten?
Ik verhuisde naar het Park. Ik liep, en liep en liep. Ik zag ganzen, een vrijend stelletje, stiekem in de bosjes, moeders met kinderwagens, opaatjes achter rollators, zwervers op bankjes en heel veel herfst blaadjes. "Je moet je ballast op tijd loslaten" dacht ik toen ik die blaadjes langzaam door de lucht zag dwarrelen, "anders overleef je het niet". Ik schrok een beetje van die gedachten. Zou dat voor mij ook op gaan? Moet ik loslaten waar ik van hou? Ga ik er anders aan onderdoor? Kennelijk is dat het thema waar ik komende tijd mee aan de slag moet gaan. Ik wist dat ik het doel van mijn wandeling bereikt had, maar liep nog even door naar het water. Om te kijken naar de boten, en de brug, en dat wat Rotterdam Rotterdam maakt.
Abonneren op:
Posts (Atom)