Fun with glass(es) markers

Iedereen (her)kent het volgende scenario wel, je geeft een feestje, een spelletjesavond bijvoorbeeld, de fles mede (of elke andere willekeurige drank) staat al klaar, de vrienden zijn onderweg en jij begint hem al zachtjes te knijpen. Want hoe gaat iedereen straks onthouden welk glas van hem of haar is?!?!? Begrijp met niet verkeerd, ik ben niet vies van mijn vrienden, maar die koortslippen houden ze maar lekker bij zich!

Een van mijn vrienden heeft de meest gênante oplossing ever bedacht. Bij binnenkomst op een feestje krijg je daar standaard een plastic bekkertje en een marker in je handen gedrukt met het vriendelijk verzoek of je je naam op het bekertje wil zetten. Om het helemaal erg te maken zegt hij er dan nog bij, "je bekertje niet kapot maken hoor, je moet er de hele avond mee doen. Alsof ik weer 4 ben en op een kinderfeestje!

Niet echt een charmante oplossing of liever gezegd, echt geen charmante oplossing! Dat kan charmanter, dachten ze ook bij Alles in Wonderland. Dus kwamen ze met deze uber schattige glass markers.
Zeg nu zelf, dat ziet er toch meteen een stuk gezelliger uit?!?!

Heb je een feestje met meer dan 6 mensen? Geen nood, dan zijn ze er ook in vogeltjes design. Voor ons is het wachten nu alleen nog op een setje in dezelfde kleuren als de Horigen (pionnetjes) van Carcassonne (ons lievelingsspel), zodat we maar een kleur hoeven te onthouden! Want dat kan nog wel eens mis gaan naar mate de avond vordert. (lees na twee slokken alcohol, maakt niet uit wat)

En uhhh als het feestje is afgelopen hebben de markers ook nog een hele decoratieve waarde!!!
Bijvoorbeeld als versiering van je glasses, je badkamerspiegel, je badkamer in het algemeen of je koelkast. En jij? Wat voor een creatieve bestemmingen heb jij voor deze markers?!?

Politie

We waren jong en wilde uitgaan in Rotterdam, waar ik toen nog niet woonde. Eigenlijk zouden we terug gaan naar mijn huis, en daar dan logeren. Maar mijn moeder had afgezien van dat logeerpartijtje. Niet geheel onterecht, een logeerpartijtje in Zeeland, waar zij woonde was voor mij niet zo heel leuk afgelopen. Haar moeder was woest geworden dat we te laat thuis gekomen waren, terwijl wij ons niet bewust waren van een tijd waarop we thuis hadden moeten komen. Uiteindelijk werd ik de deur uit geflikkerd met de mededeling dat het maar beter was dat ik zou gaan. En nog iets over een slechte invloed die ik kennelijk had. Ik moest heel blij zijn dat ze me welgeteld 2 uurtjes hadden laten slapen. Omdat ik toch wel graag wilde ontbijten besloten we bij een vriend van haar aan te bellen. Toen hij niet thuis bleek te zijn hebben we een briefje achtergelaten, net zoals dat in de film Ghost World gebeurde die wij totaal adoreerde.

"Dear Josh, we came by to fuck you, but you were not home. Therefore you are gay. Signed Tiffany and Amber."

Hoewel we nu ontzettend gelachen hadden, hadden we nog steeds niet gegeten. Dus besloten we om dan maar naar de supermarkt te gaan. Toen we daar net binnen waren, zagen we haar ouders aankomen, we hebben nog geprobeerd ons te verstoppen achter een prei, maar dit was zonder succes. Ik geloof dat het enige resultaat was dat haar ouders nu helemaal dachten dat ik voorgoed uit het leven van hun dochter moest verdwijnen. Ongetwijfeld was het ook mijn schuld dat ze lesbisch was.

Bovenstaande omschrijft vast voldoende over onze vriendschap om te snappen dat wij ons niet gehinderd voelde te gaan stappen in Rotterdam ook al hadden we geen slaapplaats. Er zou vast wel iemand zijn waarmee we mee naar huis konden gaan, en anders waren er ook kroegen tot 6 uur open. Vol goede moed gingen we dus naar Rotterdam. Om 4 uur hadden we nog geen logeeradres, dus gingen we een hapje eten bij Spookie's een restaurant dat 24 uur per dag open was. Om daarna door te halen in de kroeg die tot 6 uur open was.

De eerste metro zou pas om 7 uur richting mijn huis gaan. De Mc Donald's ging pas om 9 uur open. er zat niets anders op dan alvast naar centraal station te lopen en daar te wachten.

Kennelijk had centraal station een beleid tegen wachten, nergens een bankje te bekennen. Wij waren echter te moe om op onze benen te blijven staan en zijn tegen de muur van een winkeltje aan gaan zitten. Langzaam aan werd het steeds drukker om ons heen.Het station kwam tot leven. Maar wij waren zo moe dat er in ons weinig leven meer zat. De winkel achter ons ging open, mensen liepen om ons heen. Er werd gevraagd of we misschien door Jezus gered wilde worden. En er liep ook nog iemand rond met een protestbord tegen abortus of iets dergelijks. Maar wij verroerden ons niet. Wij bleven zitten, kletsen en giebelen.

Totdat er 6! politieagenten op ons af kwamen lopen. Een ervan had tot taak gekregen ons aan te spreken. Hij kwam met de briljante observatie dat het hem was opgevallen dat wij daar al enige tijd zaten.Wij complimenteerde hem met zijn scherpe observatie vermogen en vertelde dat wij ons er niet van bewust waren dat dat crimineel was. De andere agenten stonden ons dreigend aan te kijken. Verder gebeurde er niet zoveel. Dus stonden we op en beloofden we weg te gaan en nooit meer uren voor een winkel op het station te gaan zitten.

Onderweg naar de Mc Donald's waar we een ontbijtje nuttigde gniffelde we nog wat na. Twee meisjes, tieners nog, die door 6 agenten aangesproken moesten worden. Waar waren ze bang voor? Dat we agressief zouden worden? Was 1 niet genoeg geweest? Of twee? Waarom moeten ze ons zo intimideren met zijn zessen? Hadden we er zo gevaarlijk uit gezien?

Ik denk niet dat ik het antwoord ooit zal weten.

Deze blog schreef ik naar aanleiding van de Write on thursday, iedere donderdag krijgen we een woord waar we over mogen bloggen, dit keer was dat politie.

Miss Artemis over beauty

Van beautyblogs krijg ik vaak zin om ook iets aan beauty te gaan doen. Dus kocht ik de halve Sephora leeg toen ze opheffingsuitverkoop hadden. En begint het te kriebelen als ik mooi gelakte nageltjes zie. Dan wil ik dan met een satéprikker gaan prutsen en leuke patroontjes op mijn nagels gaan tekenen. Meestal waait dat gevoel weer over en doe ik er vervolgens niets mee, of gewoon een keertje met een feestje of zo. Verder staan de producten vooral stof te vangen. Ik ben namelijk een naturel meisje. Meestal gebruik ik helemaal niets, nog geen mascara! Het enige product dat hier veelvuldig wordt gebruikt is foundation om lelijke plekjes weg te werken.

Als ik wel make-up gebruik is er van naturel nauwelijks sprake. Dan ga ik voor knallen en lekker extreem. Mijn favoriete producten zijn dan ook:

 Rode lipstick, hoe roder hoe beter. Ik besteed dan ook veel tijd en aandacht aan het uitzoeken van de meest rode lipsticks die ik op dat moment kan vinden. Het liefst een beetje een matte, zonder oranje of roze ondertoon.

Eyeliner, geef mij maar gitzwarte ogen, en dat ik daarmee tegen alle beautyregels in, aandacht naar en mijn mond en mijn ogen trek kan me niets schelen. Dat ik er een beetje sneeuwwitje van wordt trouwens ook niet.

En nagellak, het liefst rode of paarse, maar ik heb ook leuke roze kleurtjes voor als ik eens behoefte heb aan lief of jeans kleurtjes,voor die zeldzame keer dat ik eens een jeans draag.

Omdat ik niet zo heel vaak make-up gebruik kan wat ik heb wel wat duurder zijn. Mooie pigment oogschaduw van MAC, of van die super fijne nagellak van Orly, ooit in Duitsland gekocht tijdens een Absint ontbijt. De meeste mensen daar aanwezig waren duidelijk de hele nacht doorgegaan. Wij kwamen net uit ons bedje rollen en wilde weleens weten hoe dat er aan toe zou gaan, een Absint ontbijt. Visualiseer een donker hol waar iedereen te dronken is om te beseffen dat 'ie nog in leven is. En waar absint rijkelijk vloeit. Zelfs bij het ontbijt. Ik hoef vast niet uit te leggen dat er aan sommige tafeltjes mensen in hun eigen overgeef liggen te slapen. Visualiseer vooral ook mij en mijn moeder in mooie victoriaanse jurken (alvast voor de victoriaanse picknick later die dag) tussen dit langharige tuig. Op zijn plek kun je toch niets anders doen dan de wereld een beetje mooier maken met een paars lakje dat je daar speciaal voor de gelegenheid ook kun kopen. Op zo'n moment wil je de wereld zo graag mooier maken dat je niet eens nadenkt over de prijs, wat zeg je? 15 euro? Pak maar in! (het hielp ook wel mee dat mijn moeder 5 euro mee sponsorde moet ik zeggen).

 Nu ik zag dat ze bij MissLipgloss in de uitverkoop zijn moet ik zeggen dat ik toch wel heel erg twijfel of ik niet nog wat moet inslaan, voor je weet maar nooit! Sterker nog ik had ze al in mijn digitale winkelmandje gemikt totdat er een stemmetje fluisterde, je moet die ene rekening nog betalen juffie, zou je dat niet eerst eens doen?!?

Heilige boontjes

Op de Facebook groep Ruilhandel Rotterdam plaatste ik een oproepje dat ik best wel een reading met mijn orakelkaarten wilde doen in ruil voor iets dat degene die de reading ontving de reading waard vond. Het liep niet direct storm, maar er was een vrouw die de uitdaging wel aan durfde gaan. In ruil zou ik twee bijzondere soorten bonen krijgen om te kunnen planten op mijn moesbalkon.

Weken gingen voorbij, en ik hoorde niets meer. Hoewel de mevrouw beloofd had ze echt nog op te sturen ging ik er eigenlijk al vanuit dat ze het zou vergeten. Iets dat ik niet heel erg vond, het orakelen vind ik ook gewoon leuk om te doen. Des te verraster was ik toen ik vandaag de bonen in mijn brievenbus vond. Geadresseerd aan "Laura Caja Artemis". Ik word altijd extra vrolijk als mijn post aan Laura of Caja Artemis geadresseerd is. Want dat betekend leuke post!

Bovendien heeft het "Heilig Boontje" ook nog een heel leuk verhaal!

Ook kreeg ik een "Rasta boon" maar daar heb ik verder geen informatie over kunnen vinden. Op het briefje viel te lezen dat het een kleine plant is die tot de vergeten groenten behoort.
Op het briefje van het heilige boontje viel te lezen dat het een stokboon is. Als ik zie wat voor een constructie ik daarvoor moet bouwen vraag ik me af waar ik aan ben begonnen. Hoe moet dat ooit op mijn balkon passen?

Voorlopig eerst maar eens tien dagen wachten om te zien of mijn boontjes op gaan komen. Ben benieuwd!

Dag Tess

Lieve Tess,

Ik zou graag willen dat ik iets origineels kon zeggen.
Of iets moois.
Over de vele uren die wij samen doorbrachten in de polder.
Hoe jij Schotse Hooglanders stond uit te dagen in het park.
Of die keer dat jij in het water was gesprongen en Zusje je niet uit het water durfde te halen, waardoor ik moest komen om je te redden en in mijn onderbroek de sloot in ben gesprongen.
En weet je nog, toen we met Romeo zo verdwaald waren en we uiteindelijk in Biert terecht kwamen? Of hoe jij heel macho dacht dat je best een hele boom mee kon zeulen, want takjes zijn voor baby's, dat weet de kleinste pup.

Na vandaag komen er geen nieuwe herinneringen meer bij. Want ze hebben besloten je in te laten slapen, zonder ons, zonder mij, afscheid van jouw kleine kwispelstaart te laten laten nemen.

Lieve schat, rust zacht!

De vegetarische snackbar

Wat een uitvinding! De Vegetarische Snackbar! Dat ik zelf nou niet op dat idee gekomen ben. Toen ik nog een tiener was, en net vegetarisch begon te eten miste ik het snack en kluifwerk. Nu, zo'n 14 jaar later ben ik zo gewend aan het "anders" eten dat "anders" de norm is geworden.

Maar daar was De Vegetarische Snackbar, en ineens komen de fantasieën over tofukippenpootjes weer  bovendrijven. Tofukippenpootjes stonden (helaas ;) ) niet op het menu, wel hadden we berenklauw, saté, bitterballen, garnalen en een patatje met veganistische mayonaise. Behalve vegetarisch kun je hier ook 100% veganistisch snacken namelijk.

Van de mayo was ik als echte DL fan niet meteen onder de indruk. De Berenklauw was lekker kruidig van smaak en smaakte zeker naar meer. De bitterballen (je kunt kiezen uit een stuk of drie soorten) waren erg smakelijk.Gek eigenlijk dat die niet allang in de supermarkt liggen naast de vegetarische kroketten. De garnalen waren kwa structuur bijna niet van echt te onderscheiden (alleen een klein beetje minder sappig) en de structuur van de saté was zeker indrukwekkend te noemen. Zelfs als je er stukjes afscheurde bleef het er vlezig uitzien.

Wij hebben smakelijk gegeten. Of je een hardcore vleeseter met deze vleesvervangers zou kunnen bedotten weet ik niet, maar dat zal ongetwijfeld de doelgroep ook niet zijn! Nee, dit is gewoon een snackbar helemaal voor ons!

Natuurlijk ga ik wel nog een keer, om een vleeseter mee te nemen en te kijken wat die er van vind. Er hebben zich al twee vrijwilligers aangemeld, maar mochten er meer mensen mee willen hoor ik het graag. Ik heb een menukaart mee genomen die we van te voren kunnen bestuderen, want wij werden er met ons gestuntel, help! ik sta in een snackbar en ik kan kiezen tussen meer dan een kaassoufle en een groentekroket, meteen tussen uit gehaald als nieuwkomers, dat wil ik jullie natuurlijk niet aan doen ;)

Muze

Toen ik net mijn hoofdgerecht kreeg opgediend kwam hij binnen. De ex. Hoewel de eetgelegenheid nagenoeg leeg was nam hij plaats aan een tafeltje precies in mijn zicht. En hoewel ik merkte dat hij zich bewust was van mijn aanwezigheid, bij ieder hap, iedere beweging die hij maakte, keek hij geen enkele keer op. Ik kon dat zien omdat hij precies achter mijn tafelgenoot zat. Zodoende zag ik hem iedere keer dat ik mijn tafelgenoot aan keek, wat je nu eenmaal wel eens doet als je met iemand in gesprek bent.

Zijn tafelgenoot was een telefoon, zolang hij daar zat ging zijn hand wisselend van zijn vork naar zijn telefoon. Ik hoopte dat hij iemand sms'te, een nieuw lief bij voorkeur, en dat die iemand onderweg was om hem gezelschap te houden. Maar de linnen tas, dat smoezelige ding waar ik altijd zo'n hekel aan had, die pontificaal op tafel lag deed anders vermoeden. Er zou geen vrouw zijn die dat zou accepteren, geen homo ook trouwens, mocht hij tegenwoordig de voorkeur geven aan de mannenliefde.

Je hebt hem echt pijn gedaan hè? Vraagt mijn tafelgenoot. Ik knik, ik was zijn grote liefde, zijn muze, ik accepteerde hem, precies zoals hij was, en omdat hij nogal buiten de norm viel, niet gewend was geaccepteerd te worden, vond hij dat nogal bijzonder.

Even denk ik dat hij misschien een blog schrijft, op die telefoon, en dat ik een laatste keer zijn muze ben. Maar ik weet beter, die periode is voorbij.










Nog wat later bedenk ik dat het voor hem natuurlijk ook heel naar was dat Romeo mijn tafelgenoot was, hij was altijd al jaloers op onze vriendschap. Omdat hij wist dat wij elkaar over 10 of 20 jaar vanaf nu waarschijnlijk nog steeds zullen kennen. Vriendschap duurt langer dan liefde.

Deze blog schreef ik in het kader van #WOT (write on thursday) een creatieve schrijfopdracht waar je naar aanleiding van een woord of begrip een blog schrijft.