zaterdag 5 januari 2013

Waar word ik blij van

Op mijn blog over vooruitzichten reageerde Sonja van Broekhuizen dat ik misschien maar eens lijstjes moest maken van wat ik ooit nog eens wil doen. (Als ik genoeg tijd en middelen heb)
Ik antwoorden dat  ik even geen tijd had voor "als ik ooit...." doelen, actie moet er komen! Misschien was haar cursus van drammen naar dromen dan misschien iets voor mij. Aangezien ik een dromer op en top ben klikte ik nieuwsgierig haar link aan.

Daar lees ik dat je deze cursus vooral moet doen als je:
“Ik weet niet waar ik écht blij van word”, tenminste, dat denk ik.
“Wil het wel anders, maar weet niet hoe” gezien al mijn talloze mislukkingen in het verleden.
“Waarom anders doen, het gaat nu best wel aardig” ondanks dat het mij veel energie kost.
“Kan wel ruggesteun gebruiken om mijn dromen te verwezenlijken” anders blijf ik de dingen doen die mij alleen maar energie kosten.

Ja, maar ho eens even, roept er meteen een stemmetje in mijn hoofd. Ik weet heel goed waar ik echt blij van word. In mijn huidige werk als pedagogisch medewerkster word ik blij van de vertrouwensband die ik met ouders en kinderen heb. Ik vind het echt tof als ik het vertrouwen van de kinderen (en ouders) weet te winnen en ze vergeten dat ik de juf ben, maar mij als gelijkwaardig gesprekspartner zien, waar ze bij terecht kunnen met hun angsten, onzekerheden maar ook met vrolijke verhalen en verliefdheden.

Ook geniet ik in deze functie erg van het bedenken van thema's en vakantie programma's. Ik vind het een uitdaging om iedere keer weer met iets nieuws en verrassends aan te komen zetten.

Daarnaast wordt ik erg blij van iedere opdracht die ik binnensleep met sprooksjesjuf. Ik geniet er van om verhalen voor te lezen of te vertellen, mee te gaan in de fantasie wereld van de kinderen, heerlijk met ze te kliederen en knutselen, koken, yoga op dramalessen te verzorgen. Ook geniet ik er van mijn samenwerking met Van prinses tot piraat en hoop ik deze verder uit te bereiden. We zouden een goed duo zijn om de kinderhoek van bijvoorbeeld een festival op te leuken, in ons eigen sprookjesdecor. Vol leuke spelletjes, verhalen en Smink. Ik vind het heerlijk om typetjes te spelen en uit te diepen (ook voor grote mensen)

Trainingsacteur lijkt me ook een heel erg gaaf beroep! Denk dat ik daar verschillende vaardigheden in kwijt kan.

In mijn stages en vrijwilligerswerk heb ik altijd erg genoten van het organiseren van (thema) feesten, (thema) cafe's, bandjes avonden en (mini) festivals. Zeker in Apollo heb ik bijna 2 jaar lang iedere maand 2 a 3 bandjes gehad. Echt een super kick.

En mijn kinderverhaal wat steeds meer vorm aan begint te nemen maakt me natuurlijk ook erg blij. Mensen die ik stukjes heb voorgelezen of laten lezen zijn stuk voor stuk allemaal erg enthousiast.

Wil het anders maar weet niet hoe? Misschien dat dat voor mij op gaat,  maar niet omdat ik dingen die ik in het verleden deed als mislukt beschouw. Ben je gek, misschien is sprookjesjuf nog niet zo ver van de grond als ik graag zou willen. Maar het heeft me kennis laten maken met nieuwe plekken, nieuwe wensen en nieuwe doelgroepen. Had nooit gedacht dat ik zo zou genieten van een groep gehandicapte kinderen bijvoorbeeld. Dat zij geen geld meer hebben om mij te betalen is hooguit jammer, maar zeker geen mislukking!

Misschien dat het dan ligt aan het stukje, dingen doen waar je energie van krijgt, want als je doet wat je leuk vind, gaat het je gemakkelijk af. Iets dat zeker waar is en wat  ik ook heb mogen ervaren. Ik ben dan ook echt wel bereid om dingen anders te doen. In mij bruisen genoeg ideeën en bescheiden dromen. De vraag is eerder welke werkgever zit er op mij te wachten? Welke baan past bij de dingen die ik leuk vind. En bij de dingen waar ik energie van krijg.

Ben ik toch weer een stukje dichterbij dan ik dacht! 

vrijdag 4 januari 2013

Anja


Tegen beter weten in nam ik toch maar eens een kijkje op mijn oude blog, daar kwam ik deze herinnering aan een vakantie van lang geleden tegen. Die me bij het teruglezen weer een glimlach bezorgde.Vandaar een herplaatsing hier.  

Ik vind een flesje wijn in mijn koelkast. Zo'n klein flesje waar je twee glaasjes uit kunt halen, zoals je bij de Albert Heijn kunt kopen. Alleen is deze dan niet van de Albert Heijn. Waar het wel vandaan komt weet ik niet meer. Ik zal het er toch zeker zelf neergezet hebben? Dan schiet me ineens een zomer avond te binnen, op de terug weg van ons Wales tripje was Shopvriendin gaan slapen terwijl ik het nachtleven aan boord van het schip samen met Anja verkende. Het kan overigens ook dat Anja een andere naam had, en dat Anja haar beste vriendin was waar ze veelvuldig over sprak. Ik weet het niet meer, mijn geheugen laat me in de steek.

Anja en ik concludeerde al snel dat er niet echt een nachtleven was. Uiteindelijk ontdekte we wat leven op het dek. En terwijl we Engeland achter ons lieten en de schemering in trad stonden wij daar te praten over het leven. Anja was gescheiden, een nieuwe levenspartner had ze nog niet, veel te verwarrend ook voor de kinderen. Maar nu de kinderen groter werden voelde ze toch weer iets kriebelen. Ze was niet van plan de rest van haar leven alleen te blijven.

Er waren wel eens mannen geweest, waar ze dan een avondje wat mee was gaan drinken. Maar uiteindelijk werd het hem toch niet. Ze staarde over het water, alsof daar ergens antwoorden verscholen lagen. Ik luisterde naar haar levensverhaal, dat was onze taakverdeling.

Het staan bij de reling was ons gaan vervelen en we hadden plaatsgenomen aan een tafeltje. De bar ging bijna dicht, we konden nog net een drankje bestellen. De man achter ons vond dat belachelijk en kocht alle wijn die er nog in huis was. Er werd hem een doosje met 24 kleine flesjes overhandigd. Terwijl Anja vertelde over haar vriendinnen van de vrijgezellenclub en hoe deze nu allemaal een nieuwe partner gevonden hadden, allemaal, behalve zij. En hoe ze nu liever met nieuwe partners op vakantie gingen in plaats van met haar, opende de man met de 24 flesjes zijn eerste flesje en dronk dit in een paar slokken leeg. Anja ging verder, dat zij het allemaal anders aan zou pakken, als je een partner hebt kun je toch nog wel gewoon met een vriendin op vakantie? Je hoeft je vriendinnen toch niet te laten vallen? De man opende nog twee flesjes en gaf er een aan de vrouw tegen over hem, die deze giechelend in ontvangst nam. En terwijl Anja vertelde over haar ex man waar ze nog steeds vrienden mee was, en over mensen die ze vroeger had gekend met een open relatie, waar de moeder van het gezin dan bij het ontbijt uitgebreid verslag deed over met wie ze had liggen neuken terwijl de vader niet op of om keek van zijn krant werden er nog wat flesjes geopend en leeg gedronken. Anja had dat maar niets gevonden, zo'n open relatie, daar kun je toch niet gelukkig van worden? Nee als het zo moest, dan bleef ze liever alleen, want wanhopig was ze niet, dat moest ik niet denken hoor.

De man met de 24 flesjes en zijn vriendin giechelden terwijl ze naar de flesjes keken. Het was duidelijk dat ze al ver heen waren, wat ze met het restant moesten wisten ze niet, tot de man een inval kreeg. Met een zwierig gebaar zette hij twee flesjes voor ons neer. Anja en ik bedankten vriendelijk maar vonden het wel weer mooi geweest, dus namen we de flesjes mee naar onze hutten. En zo komt het dat er een onbekend flesje wijn in mijn koelkast staat. Even twijfel ik of ik het op zal drinken. Dan hoor ik de waterkoker afgaan en besluit ik toch maar thee te maken. Over een paar weken zal ik het opdrinken, en toasten op Anja die voor een nacht onderdeel van mijn leven uitmaakte en haar verhaal vertelde. Ik zal op haar drinken en de herinnering die ik nu nog even vast wil houden zal vervagen. Zoals dat gaat met vrienden voor een nacht.

De lelijkheid van Carnisselande

Als ik met Draak (niet te verwarren met Draakje) een nogal lange autorit maak vind ik eindelijk een medestander in mijn kritiek op de architectuur van Carnisselande. Sinds ik daar heb stage gelopen ben ik nog nooit in een wijk geweest die lelijker was. Carnisselande heeft weinig tot geen sfeer. De gebouwen lijken er lukraak neer gezet te zijn en hebben geen samenhang. Alsof er tegen 10 verschillende architecten gezegd is, weet je wat, jij krijgt dat stukje zet er maar iets neer, maakt niet uit hoe het eruit komt te zien en ook in kleur en materiaal keuze ben je geheel vrij.

Een andere verklaring kan ik echt niet bedenken voor wat daar gebeurt is. Ik was jongerenwerker (in opleiding) en moest nogal vaak de straat op om jongeren te spotten. Je kent het wel, analyseren of ze buiten rond hangen, en met wie, en waar, en op welke tijdstippen. Er hingen vrij weinig jongeren rond op de tijdstippen dat ik mee mocht (want meisjes mochten alleen overdag de straat op) dus was ik overgeleverd aan de lelijke gebouwen. Gesprekken gingen vaak zo. "Moet je dat nou zien, wie verzint zoiets, die kleurencombinaties, slaat echt helemaal nergens op." "OMG! ze noemen het Carnisse Avenue, wat denken ze wel niet? Zo ziet een Avenue er toch helemaal niet uit? Wat dachten ze, we geven het een hippe naam? Dan komt de rest vanzelf?" "En dan die "groenrotonde", denken die mensen niet na? Als het de bedoeling is dat die rotonde begroeit, zouden ze er dan niet iets neerzetten dat sneller groeit? Op deze manier duurt het nog zeker tien jaar voordat we de bedoeling kunnen zien" "Oh gruwel, heb je dat gezien? Een rijtje vuurtorens!, kom op dat kan echt niet, ze zitten niet op Ameland, ik zie het al voor me, waar woon jij? Nou derde vuurtoren van rechts, wie verzint dit in vredesnaam!" "Laura, LAURA, als je je er zo aan ergert, waarom doe je er dan niets aan? "Maar kom op, serieus, niemand vind dit toch mooi?"

Mijn collega's waren het er over eens. Ik had iets met architectuur moeten gaan doen. Want niemand ergerde zich kennelijk aan de lelijkheid en onfunctionaliteit van gebouwen zoals ik dat deed. Totdat ik dus bij Draak in de auto zat, en er eindelijk eens iemand was die het met me eens was. En bovendien nog eens hele leuke suggesties had voor verbetering.

afbeelding door: Draak

donderdag 3 januari 2013

Vooruitzicht WOT #1 2013

Vroeger had ik altijd een doel, een droom, iets om naartoe te werken.
Maar sinds een aantal jaar weet ik het niet zo precies meer, en hoop ik nog steeds op een dag wakker te worden en dan te weten wat ik wil. Ondertussen zijn dagen weken, maanden en jaren geworden en weet ik het nog steeds niet. Ik ben zonder focus. Zonder echt doel, en blijf maar hopen wakker gekust te worden.

Misschien dat dit het jaar van focus moet worden, van doelen stellen, van verandering, van vooruitzicht. Maar vooralsnog heb ik geen uitzicht op wat die doelen moeten gaan zijn. Jullie houden mijn vooruitzichten dus nog te goed.

P.s

suggesties zijn welkom

Maten

Onlangs kwam ik erachter dat er mensen zijn die geen vrienden hebben maar "maten".
Aangezien ik meer een vrienden persoon ben fascineert dat me, maten. Maten zijn niet hetzelfde als vrienden. Volgens mij moet je een man zijn om maten te kunnen hebben.

Maten drinken samen bier, praten over vrouwen, voetbal en computers. Braden het vlees op een BBQ, sjouwen banken drie trappen omhoog, op hun rug, en komen je elektra wel even aanleggen. Eigenlijk zijn maten vooral functioneel.

Vrienden daar in tegen zijn emotioneler, die drinken wijn tot diep in de nacht, pratend over dromen en wat ze bezighoud, appeltaart en liefde, heel veel over liefde. Vrienden kunnen zowel mannen als vrouwen zijn. En alles wat maten kunnen, kunnen zij misschien ook wel, je weet het alleen niet zeker, in die zin zijn vrienden dus verrassender. Minder voor de hand liggend.Vrienden zijn emotioneler.

Ik heb vrienden waarmee ik soms maten dingen doe, zoals fikkie stoken, bbq'en voor het ontbijt, op Hunnenbedden klimmen of op de foto gaan bij het bordje van Maaskantje. Maar die bbq is dan vooral heel culinair, met gegrilde groentes, en tomatensoep, en er word zoveel bij gegiebeld en gekletst over de belangrijke dingen des levens dat zelfs deze activiteiten dan weer vooral vrienden activiteiten worden.

Ondertussen fantaseer ik over de romantiek van maten, die gaan vissen, en dan drie dagen niet met elkaar praten, behalve dan om elkaar af te zeiken over de lengte van hun penissen. Denk dat ik het saai zou vinden. En snel terug zou verlangen naar mijn vrienden, die gewoon lief mogen zijn en niet alleen nuttig. 

woensdag 2 januari 2013

Zombie style


Het feest was goed! De champagne vloeide rijkelijk. Door de schmink kwaliteiten van Van Prinses tot Piraat zagen we er allemaal super mooi uit. En kon ik er eindelijk eens uitzien als Sally! (voor de niet Tim Burton fans, check a nightmare before christmas) Er waren zoveel hapjes dat we er nog ruim van konden ontbijten en er voor de gastheer en vrouw nog steeds genoeg over is om een week lang van te kunnen eten.  Er werd goed gedanst. Ik heb me heerlijk kunnen uitleven als youtube dj en werd zelfs bedankt voor de muziek die ik opzette. (niet geheel onlogisch, wie kan Einsteinbarbie nu niet waarderen?) We kregen een spetterend gitaaroptreden. Hebben onze headbang kwaliteiten kunnen showen. Het enige nadeel is, dat ik me nu, op twee januari nog steeds voel alsof ik een zombie ben. Terwijl het feestje toch al even over is. Bedankt iedereen die erbij was! En een goed 2013 voor iedereen die het miste!

dinsdag 1 januari 2013

1 januari




Ieder jaar schrijf ik in mijn agenda een zinnetje over mijn oud en nieuw, en waar ik wakker werd. Alsof dat een voorbode gaat zijn voor hoe mijn jaar gaat verlopen. 

In 2005 gaf ik samen met mijn toenmalige vriendinnetje een feest in ons eigen huisje, we woonde net een paar maanden samen en bouwde een eigen wereld. Wakker in je eigen bed! De volgende dag een strandwandeling met haar vrienden op Scheveningen, even lekker uitwaaien. 

In 2006 hadden we een feestje bij haar op de Scouting, ik hield niet van scouting, maar er was karaoke, en het was zo dichtbij dat ik weer wakker kon worden in mijn eigen bed. De foto’s zou ik nog steeds toe gestuurd krijgen, ooit, maar ooit wordt snel nooit. 

In 2007 hadden we een feestje in de Exit, het was het enige feest waar nog kaarten voor waren. We leerde een wijze les, als er nog kaartjes zijn voor een feest, de dag voordat het feest is, dan heeft dat een reden. We sliepen stiekem in Apollo, een homojongerenvereniging waar ik op dat moment voorzitter van was, we werden wakker op de houten banken en gebruikten onze jassen als deken, omdat we niet voorbereid genoeg waren een bedje neer te leggen van te voren. Ik vond het een twijfelachtig begin van het nieuwe jaar. 

In 2008 werd ik wakker op een matrasje op de vloer bij Ons Lotte, een echte deken en een echt kussen. Het feestje was aanzienlijk beter dan dat van 2007. Zou alles nu beter worden? Alleen dan wel zonder haar? Vroeg ik mezelf vertwijfeld af. 

In 2009 vierde ik feest met Claudia, eerst bij shopvriendin, later gingen we samen naar Ons Lotte, we belanden op een kraakfeestje waarvan we ons afvroegen of alle meisjes wel echte meisjes waren. De lagen van mijn rokje veroorzaken een trance. Ik word wakker naast Lotte, in een echt bed. De slaapplaatsen gaan in ieder geval vooruit. 

2010 Een feestje met de Gesprekspartner en zijn vrienden, voor het eerst in jaren werd ik wakker naast een lief, ik was in extase en wilde dat zo lang mogelijk rekken. 

2011 een feestje bij mijn nieuwe heksenvrienden, met spelletjes en vuurwerk. Ik werd wakker in mijn eigen bed. Dat was lang geleden! Op 1 januari wilde ik samen met Neelis naar het strand, het uitwaaien jaren geleden was goed bevallen. Maar een auto ongeluk verpeste dat. Sinds dien mijden we elkaar op 1 januari. 

2012 een housefeest samen met de gitarist. We dansen tot in de vroege uurtjes en fietsen dan naar zijn huis. Ik heb tenslotte een fiets in Amsterdam. Ik word wakker in een echt bed, zelfgemaakt van vlonders.

2013 jullie mogen ook in de werkschuur slapen, zegt de eigenaar van de boerderij waar vrienden van vrienden een feestje organiseren. Direct roepen we enthousiast dat we natuurlijk in de schuur willen slapen. Hoe vaak krijg je nu de kans wakker te worden in een boerenschuur? Kamperen op een luchtbed, met een slaapzak en een houtkachel die ons warm stookt, en een van mijn liefste nieuwe vriendinnetjes naast me. Als dit geen goed jaar wordt weet ik het ook niet meer.
Als ik dit allemaal zo terug lees in mijn stapels oude agenda’s komt er een glimlach op mijn gezicht. Wat leuke herinneringen aan leuke feestjes, avonden, dagen en vervlogen tijden. Ik hoop dat ik deze traditie nog jaren mag voortzetten. Wie weet op wat voor een verassende plekken ik nog kom.