Over dwarrelende druppels en wintervachten

Druppels dwarrelen 
Als parels
Over mijn blote huid

Ik wil 
Vandaag niets
Anders dragen dan parels

Of misschien
Wat zwoel rood
Op de lippen

Intens zwart
voor die mysterieuze
oogopslag

Maar zeker niet de jeans
Zeker niet de trui
Zeker niet de dikke sokken

Die wintervacht
Ik ben hem nu al zat
Het zomert in mij

Onthechten

Deze week van mijn Boeddha in 5 weken project stond in het teken van onthechten. Je hoefde niet direct grote hechtingen aan te pakken zoals roken, eten of drinken maar mocht met kleine hechtingen beginnen. Zoals bijvoorbeeld eens een aflevering van je favoriete soap over te slaan. Nu ja dat is niet zo heel moeilijk, ik volg geen soaps en ik heb ook geen verslaving aan roken, eten of drinken, dus daar hoef ik ook al niet aan te beginnen.

Waar hecht ik me dan wel aan? Thee, opperde Visje, maar als er geen thee is drink ik net zo lief een glaasje water. Misschien mijn smartphone? Hoewel het internet op mijn smartphone al steeds vaker uit staat. Internet in het algemeen dan? Tja, maar valt dat niet onder grote hechtingen? Te groot om helemaal mee te stoppen in ieder geval. Bovendien heb ik dat al eens een week met succes geprobeerd.

Ieder dag bedacht ik weer iets dat ik best een dagje kon missen, en iedere dag ging het me met gemak af. Zo heel erg gehecht ben ik kennelijk niet aan vaste rituelen. Zelfs het beoefenen van Yoga en Meditatie waar ik sinds dit project weer mee begonnen ben kan ik een dagje over slaan.

Maar toen gebeurde het, ik verloor mijn etui. Mijn groene etui met vrolijke bloem erop was nergens meer te vinden. Niet thuis, niet op mijn ene werk, niet op mijn andere werk. Natuurlijk vind ik het niet erg, sprak ik stoer. Nee hoor helemaal niet, er zitten alleen maar pennen in. Ja, wel mijn stabilo pennen, en die enne gebloemde vulpen, dat wel. Maar het is maar materie, ik koop wel nieuwe. Oei, vind ik die zwaanvormige puntenslijper uit dat ene hippe winkeltje waar ik ooit met Visje was nog wel terug? Oh, en mijn gummen, die in dat schattige mini etuitje, die ik met de Gesprekspartner kocht, die waren ook zo leuk, tja die collectie bestaat vast niet meer Nu heb ik niet meer hetzelfde Hello Kitty potlood als Shopvriendin. En de etui zelf, maar een goedkoop Hema dingetje, maar weet je hoe snel het assortiment daar veranderd? Die vind ik nooit meer terug. Nu ja, ik hoop maar dat mijn spulletjes gevonden worden door een kind dat er erg gelukkig mee is, maar ik zal ze best een beetje missen. En toen ik die gedachten dacht besefte ik me dat ik het meest van alles gehecht ben aan mijn spulletjes. (mensen waar ik me ook nogal snel aan hecht laat ik hier even buiten). Misschien is voor mij de grootste oefening niet een gewoonte overslaan, maar iets waaraan ik gehecht ben weg te geven. Gewoon zomaar omdat iemand anders het ook graag ziet.

Ik had toen ik aan dit project begon niet gedacht dat ik zoveel lessen zou leren. Het is bijna jammer dat ik nog maar een week te gaan heb.

Verandering

Deze derde week van Boeddha in 5 weken ben ik bezig geweest met het observeren van veranderingen binnen en buiten mezelf. Buiten mezelf is het niet zo moeilijk veranderingen op te merken. De zomer veranderde in herfst die langzaam in winter overgaat. De bladeren die ooit aan de takken hingen liggen nu op de grond en bloemen zijn vervangen door paddenstoelen. Ook minder natuurlijk veranderd er van alles. Wat ooit de Super de Boer was is nu een Jumbo, en waar vorig jaar nog een slootje lag zijn ze nu een flatgebouw aan het bouwen. De werkelijkheid transformeert steeds, daar kan ik weinig aan veranderen. Accepteren dat dit zo is is echter een stuk moeilijker. Misschien moet ik meer zijn zoals Rik Hoogendoorn, en stoppen met het missen van dingen die ik niet meer kan herkennen. Het verleden is voorbij, andere mensen hebben daar nu hun werkelijkheid, zoals ik ook mijn werkelijkheid heb op plekken die ooit voor anderen mensen veel betekend hebben. Met dit besef heb ik nog een dag om de veranderingen in mijzelf op te merken voordat ik me op de vierde week ga storten, een week van onthechting. Ik ben benieuwd!

Mooie woorden

Gisteren was ik bij het concert van DEUS in Off Corso. Nu is het op zich niet heel bijzonder dat ik naar een concert ga, ik hou van live muziek. Bijzonderder is het al dat het in Off Corso was, want daar was ik nog nooit geweest. Evenals de “kleine pub” waar we van te voren eventjes iets dronken met twitterende Anja. Dat we ik en de Gesprekspartner was is misschien ook nog wel bijzonder, maar dit is allemaal niet waar ik het over wil hebben. Nee, wat me echt opviel deze avond zat diep in mij. Mijn eigen muziek beleving was ineens totaal anders.

Normaal hoor ik vooral mooie woorden, en dat die woorden ondersteund zijn door muziek die het liefst nog een beetje prettig klinkt vind ik heel fijn, maar het zijn de woorden die me bij blijven, die soms weken na een optreden nog steeds door mijn hoofd spoken. Die er in eerste instantie voor zorgde dat ik geraakt werd door DEUS, toen de Gesprekspartner en ik muziekjes bij hem draaide, in een ver verleden.

Maar nu hoorde ik geen woorden, nu hoorde ik de basgitaar overal boven uit, niet dat hij verkeerd was afgesteld en zo hard klonk dat hij alles overschreeuwde. Het lag totaal aan mij. Ik was zo gefixeerd op de bas, nu ik zelf aan het leren bassen ben dat ik niets anders meer hoorde. Ineens werd de muziek minstens zo belangrijk als de woorden. En vielen wisselende maten zelfs mij op.

Ik vraag me af of dit tijdelijk is, of ik ooit weer gewoon naar muziek kan luisteren en mooie woorden kan horen. Want ik ben gek op mooie woorden. Ik verzamel ze, ik koester ze, ik stop ze in een doosje en wil ze voor altijd bewaren. Dus als je nog wat mooie woorden voor me over hebt, al dan niet uit DEUS liedjes deel ze met me, ik zit er om verlegen nu mijn hoofd gevuld is met basriedeltjes. 

Ode aan mijn jongere zelf

Op dailymugshot probeer ik met enige regelmaat een portretfoto van mezelf te maken. In eerste instantie wilde ik dat de foto's gewoon zouden zijn zoals ik ben. Niets geen gekamde haren als mijn haren niet gekamd zijn, niet snel nog even wat make-up op mijn smoeltje gesmeerd om dat ene lelijke plekje weg te werken. Gewoon 100% mezelf. Op mijn verjaardag vond ik dat het wel weer genoeg was met gewoon mezelf en besloot ik mijn foto's wat artistieker te maken. En geloof me dat valt nog lang niet altijd mee met alleen een webcam tot mijn beschikking. Bovendien waar moet ik de inspiratie en de spullen vandaan halen?

Hoe dan ook toen ik gisteren mijn zwart wit gestreepte handschoenen weer terug vond wist ik meteen dat ik die wilde gebruiken voor een foto. Was was ik nog jong toen ik die kocht! Mijn eerste uitstapje met lieve vriendjes naar Amsterdam om daar een middagje te gaan shoppen. Ons shopbudget was zo'n beetje op gegaan aan treinkaartjes dus sjokten we vooral van H&M naar H&M. Wat nogal makkelijk ging, want op iedere hoek van de straat was een vestiging van deze keten te vinden. En daar lagen ze, mijn handschoenen, ik was meteen verkocht en heb ze de rest van de dag niet meer uitgedaan.

Ook niet toen we daarna nog uit gingen en Martini dronken uit echte Martini glazen met een olijfje op de rand. Alleen Dita Von Teese ontbrak nog. Ik weet dat er die dag foto's gemaakt zijn, van mij met mijn glas en mijn handschoenen, alleen niet meer door wie en of ze ooit ontwikkeld zijn. Want zo lang geleden is het dat ik jong was, fototoestellen hadden nog rolletjes en nog geen geheugenkaarten.

Deze foto is dus een Ode aan mijn jongere zelf, op avontuur in Amsterdam, zo'n jaar of tien, elf geleden. Met mijn lieve vrienden van toen, waarvan een enkeling ook nog een vriend is in het nu had ik misschien nog wel meer plezier als toen ik deze foto maakte. Mocht iemand nog ideeën voor andere foto's hebben laat ze vooral hier achter!

Leven in de werkelijkheid

De tweede stap om een Boeddha in vijf weken te kunnen worden is, leven in de werkelijkheid. Iets dat klinkt alsof het net zo makkelijk is als adem halen. Maar tjongejongejonge, wat heb ik me daarin vergist. Want het observeren van mijn omgeving is heus niet zo moeilijk, ik zie de vogeltjes in de bomen wel, of dat konijntje dat een paar meter voor mijn fiets rondspringt. Alleen dwalen mijn gedachten daarna al snel af naar strakjes, of naar zo net, misschien zelfs wel naar gisteren of naar morgen.

Misschien dat ik meer succes behaal bij het doen van gewone acties. Zoals afwassen, of stofzuigen. Maar onder het afwassen denk ik al snel aan dat vriendinnetje van vroeger die me pas op Facebook heeft toegevoegd, en hoe zij altijd eerst de glazen afwaste alvorens de rest van de vaat het afwaswater mocht bevuilen. Of aan die keer dat er te veel afwasmiddel in het water had gezeten en wat een pret ik met het schuim had gehad. Ik doe mijn best mijn aandacht te houden bij het bordje en de afwasborstel die ik in mijn hand heb. Maar dat doet me weer denken aan de verjaardag waarvoor ik dit bordje kocht, en mijn tripje naar Ikea laatst waar ik nieuwe afwasborstels kocht. Natuurlijk zijn dit onderdelen van mijn werkelijkheid, maar ik vrees dat er met leven in de werkelijkheid meer leven in het nu bedoeld word. Dat ik dan heel bewust op mijn boterhammetje kauw en de structuur van het brood voel en opmerk dat de kaas een andere structuur heeft dan het brood, en dat alles zompig word als ik dan ook nog een slokje thee neem. Dat soort dingen.

Heel even zag ik mijn hele project niet meer zitten. Interesseerde het me geen ene biet wat ik in de komende drie weken nog zou gaan leren. Tot ik in mijn meditatie boekje een zelfde soort oefening tegen kwam. Alleen dan zo opgeschreven dat ik er wel mee uit de voeten kan. Oh ja dat had ik nog niet verteld, ik ben vorige week begonnen met mediteren, omdat ik dacht dat dat van pas zou komen bij het bewuster ademhalen. Natuurlijk had ik niet gedacht dat het me eigenlijk nog veel meer van pas zou komen bij het leven in het nu.

Dus nu neem ik ’s avonds voor ik ga slapen mijn dag door, en probeer ik zo precies mogelijk te herinneren wat ik heb gedaan. Daar waar grote gaten zitten leefde ik kennelijk niet genoeg in het nu. Dat geeft niet, morgen is een weer een dag, een dag waarvan ik me nog meer ga proberen te herinneren dan vandaag. Kijk, dat is nog eens een duidelijke opdracht! Daar kan ik wat mee, ineens ben ik weer vol energie, en vraag ik me af wat de boeddhisten de komende drie weken voor mij in petto hebben. 

Dit is trouwens dat oh zo fijne meditatie boekje! 

Teleurstellingen

Mijn dagkaart voor vandaag was bokalen 5. Teleurstelling zou op mijn pad komen. Maar ik heb vandaag helemaal geen zin in teleurstellingen, ik heb zin in gewoon een beetje leuk, gewoon een beetje gezellig. De overwinning die gisteren mijn deel was volgens de kaarten vond ik al weer heftig genoeg. Want om te kunnen overwinnen moet je eerst de nodige hobbels nemen.

Dus besloot ik na te denken over teleurstellingen in mijn leven, en wie mij teleurgesteld hebben de afgelopen periode. Al tekenend kwam ik op het volgende gedichtje. (hoe dat precies werkt weet ik ook niet, maar als ik de laatste tijd mijn schetsboek pak lijkt het wel alsof er woorden aan te pas moeten komen, en beelden niet genoeg zijn). Zo zie je maar weer, zelfs vanuit teleurstelling kan iets moois ontstaan.

Haar glas 
Is altijd leeg
En water bij de wijn
Vind ze niet te zuipen
Haar bitter 
Is niet zoet
En haar koekjes
Zijn altijd van eigen deeg

En nu maar hopen dat ik de rest van mijn dag zonder teleurstellingen kan doorbrengen.