Lezers?

Als het bij #blogpraat (een wekelijkse twitterchat over bloggen) gaat over hoe je meer bezoekers naar je blog kunt trekken, zijn er een aantal mensen die beweren dat ze niet bloggen voor bezoekers.
Ik zelf heb dat ook lang geroepen. Maar als ik heel eerlijk ben is dat niet waar, en geloof ik dat van andere bloggers eigenlijk ook niet.

Want zijn wij bloggers niet gewoon een volkje dat het eigenlijk best leuk vind om gelezen te worden? Natuurlijk vinden we het ook ongemakkelijk als u, als lezer, ons daarmee confronteert. Praat er niet over op feestjes, schep er niet over op tegen uw vrienden als we er naast staan, daardoor voelen we ons ongemakkelijk, maar alsjeblieft, lees ons wel. En laat ons weten dat u ons leest door commentaar te leveren over hetgeen we schreven, het liefst een beetje verpakt in aardige woorden.

Het feit is, dat we het niet zouden publiceren als het niet de bedoeling was dat het gelezen zou worden. Dan zouden we wel schrijven in ons lief dagboek, net als vroeger, en dat afsluiten met een slotje al dan niet digitaal. Maar nee, wij kiezen ervoor dat iedereen met een internetverbinding ons zou kunnen vinden, ons zou kunnen lezen. Natuurlijk weten we dat niet iedereen ons zal lezen, natuurlijk zijn er mensen waarvan we liever niet hebben dat ze ons lezen. Maar door helemaal niemand gelezen worden? Nee dat willen we niet, dat lijkt ons verschrikkelijk. Want ergens zijn we arrogant genoeg om te denken dat we iets kunnen veranderen, dat we u informatie kunnen geven, of een kijkje in ons leven. En dat u dat heel interessant vind, dat u heeft moeten glimlachen, of een wijze les heeft geleerd, gewoon alleen omdat u onze woorden las.

Een blogger die zegt niet te schrijven om gelezen te worden is als een schrijver die zegt dat publicatie totaal onbelangrijk voor hem is, en dient daarom gewantrouwd te worden.

Dertig en dan?

 Dertig worden, het leek zoiets simpels, iets dat je gewoon even doet, je voelt er niets van, en daarna gaat je leven weer precies zo verder als het daarvoor ook al ging.

Maar niets is minder waar. De hele wereld veranderde. Misschien niet voor iedereen, maar mijn wereld staat op zijn kop. Ik heb een huis gekocht. Een huis dat helemaal van mij is. Dat ik kan inrichten zoals ik dat wil, waar ik troep kan maken of kan opruimen precies wanneer ik dat wil. Waar alles nog een plekje moet krijgen, waar ik niets kan vinden, waar dozen nog maar half uitgepakt zijn. Met een dak erop waar de regen zo gezellig tegen aan klettert, en een raam erin waaruit je de kerk met de twee torentjes kunt zien. En met deuren erin die mij meteen in de gezelligste straat van Rotterdam laten zijn zodra ik naar buiten ga. Zo’n huis, en het is helemaal van mij! En ik heb de allerliefste vrienden van de hele wereld die me hebben geholpen met sjouwen, verven, heen en weer rijden en uitpakken.

Toch is het niet alleen maar rozengeur en mannenschijn in huize Artemis. Want mijn lief die is niet mee verhuisd. En ik weet dat dit op mijn eigen verzoek was. Ik weet dat het zo niet langer ging, omdat we van elkaar steeds minder zagen wat er ook alweer zo leuk was. En steeds meer wat we graag veranderd zouden willen zien. Het breekt mijn hart en geeft alles een zwart randje. Een randje van rouw, van verdriet van emoties die me in de weg zitten.

Zo komt het dat ik hier zit, en soms niet kan kiezen. Of ik nu uitzinnig moet zijn van geluk. Omdat ik in het mooiste huis woon dat binnen mijn macht licht, gevuld met mijn spulletjes die allemaal even mooi en bijzonder lijken in hun nieuwe omgeving. Of dat ik moet huilen omdat het universum dat lief en ik creëerden plotseling niet meer bestaat. Dus doe ik allebei maar, en ben ik blij dat niemand me kan zien, als ik door mijn tranen heen moet glimlachen of door het glimlachen heen plotseling in tranen uit barst.

Mooie meisjes hebben het zwaar

Mooie meisjes hebben het zwaar, die conclusie kon ik na het kijken van de film Isabelle, waarin een mooie actrice door een lelijke vrouw wordt ontvoerd en uitgehongerd, wel trekken.

Want als je een mooi meisje bent, weet je nooit of iemand met je om wilt gaan om jou, of om je verpakking. En ook al doe je iets waarvan je weet dat je er talent voor hebt, of dat je er gekwalificeerd voor bent, dan nog zullen er altijd mensen zijn die daar aan twijfelen. Mensen die denken dat je je baantje alleen maar hebt gekregen omdat je er mooi uit ziet. En prompt zal er weer een artikel in een of ander quasi wetenschappelijk blad staan dat bevestigd dat mooie mensen het allemaal maar zo makkelijk hebben. Dat ze sneller aardig gevonden worden en op die manier eerder aan banen en lovers komen. Maar wat zijn die banen en lovers waard als je nooit zeker weet of het je goede karakter of je weelderige haarbos is die er voor zorgde dat je ze überhaupt kreeg

.

Ik zal mezelf niet direct als een mooi meisje bestempelen. Ik weet dat ik niet lelijk ben, maar ik ben ook anders, apart, niet helemaal standaard. En dat schrikt mensen soms af. Gelukkig maar, het is een muur waar ik me achter kan verstoppen. Maar dat werkt niet altijd. Soms dan zijn er mensen die menen alleen dat mooie meisje te zien. Als dat om onbekende gaat vind ik dat vervelend, maar het brengt me niet van slag. De mannen die onder aan de roltrap stil blijven staan om te kijken hoe ik met mijn rokje en mijn hakjes naar boven waggel, ach die scheld ik gewoon uit. Ik roep iets over oogballen die ik eruit prik als ze niet ophouden met hun onbeleefde gestaar en weg gaan ze. Ik hoef ze nooit meer te zien.

Kwalijker is het als je een vertrouwensrelatie met iemand hebt, of had die als een zeepbel in je gezicht uiteen spat. Een afhankelijkheidspositie. Jaren geleden was hij mijn werkbegeleider, en ik een meisje van 16. Hoewel ik van hem vaak leerde hoe ik het later niet ging doen mocht ik hem graag. Er was een maatjes gevoel. Mijn maag draaide dan ook om toen hij, in een dronken bui, het ineens nodig vond allerlei bekentenissen te doen over hoe leuk ik wel niet was en hoe erg hij ons contact miste. Geloof me dat de omschrijvingen die volgde weinig zakelijk waren. Terwijl het contact dat we hadden altijd vooral zakelijk was geweest met een klein vleugje vriendschap.

Mooie meisjes, ze hebben het zwaarder dan je denkt! Tot lust object verworden, en niets meer dan dat, dat gin je je ergste vijand nog niet!

Anders WOT # 28

Ik ben anders, altijd al geweest.
Soms omdat ik daarvoor koos.
Soms gebeurde het toevallig.
Soms omdat de maatschappij dat besloot.

Ik ben niet de gemiddelde Nederlander.
Heb geen ander half kind.
Geen huisje, boompje, beestje.
Geen vette auto voor de deur.

Status kan me gestolen worden.
Hoeveel ik verdien weet ik zelf niet eens.
En wat de buren van me denken interesseert me niet.
Althans, meestal niet dan.

Toch heb ik het geprobeerd.
Normaal te zijn, net als iedereen.
En het gekke was, dat iedereen mij toen miste.
Omdat anders toch leuker was.

De avonturen van Pipi op vakantie

Pipi is helemaal klaar voor haar tripje naar Manchester/ Liverpool. Nog eventjes wachten op de trein en dan kan het avontuur beginnen.

Nog even de kaart van Liverpool bekijken. Waar zijn de winkels, en wat is hier verder eigenlijk te doen?

Even bij komen met een kopje warme chocolademelk! Met slagroom natuurlijk, heel veel slagroom!!!

Het Flow vakantieboek doornemen. Ook erg belangrijk! 

Jippie, sale bij Jane Noman, want een meisje kan nooit genoeg jurkjes hebben!!! 

Oh nee, het weekend is alweer voorbij, terug in de trein naar Manchester airport, oh ja de meneer naast me heet Aldo, die was ook mee. 

Terug in Nederland 

Home Sweet Home 

Het leven van alledag gaat gewoon weer door, in een mandje door de AH racen!!!

En weer hard aan het werk!!!!

Belofte wot #26

De hele week heb ik al het gevoel dat ik moet bloggen. Ik heb ook genoeg te vertellen. Zo ging ik met mijn jongste zusje naar de film Jackie, omdat mijn moeder kaartjes gewonnen had. Eigenlijk wilde we met zijn vieren gaan, maar we kregen de agenda's niet gelijk. Dus zijn mama en andere zusje samen gegaan. Prima, ze konden ook wel wat tijd met elkaar gebruiken, en wij ook.
Wat hebben we gelachen, ook om de mensen die niet moesten lachen om wat overduidelijk zo grappig waren.

Toch lukt het me niet om een letter op mijn scherm te krijgen.
En daar voel ik me dan schuldig over. Want het voelt alsof ik beloofd heb om te bloggen, en belofte maakt schuld. Aan wie ik dat dan precies beloofd heb en wat er gebeurd als ik me er niet aan hou weet ik niet.

Misschien moet ik het maar eens proberen, kijken wat er gebeurd!!! 

Bloed WOT #25

"Juf, verteld u  nog eens, hoe ging dat bij u, de eerste keer ongesteld worden",, vraagt het puberende meisje. Nu ze borstjes begint te krijgen en ik de enige was die beaamde dat het pijn doet, en dat het heel anders gaat dan je verwacht bestookt ze me wel vaker met dit soort vragen. Kennelijk heerst er een taboe op dit soort onderwerpen. Waarom vertellen we meisjes niet gewoon dat als je borsten krijgt je eerst een soort vreemde harde schijfjes krijgt die vooral heel pijnlijk zijn. Dat het dan nog heel moeilijk voor te stellen is dat het ooit zachte bollen zullen gaan worden. En minder gevoelig heus waar.

Dus ik vertel over de eerste keer dat ik ongesteld werd. Ik zat al lang en breed op de middelbare school en al mijn vriendinnen waren al zo'n beetje aan de beurt geweest. Ik had een vriendinnetje dat al naar de dokter was gegaan omdat ze zich zorgen maakte dat het zo lang uit bleef. Ze was tenslotte al 15. Maar ik had de nodige kennis opgedaan uit het meidenblad "Fancy" en maakte me nergens druk over. In onze familie werden vrouwen gewoon niet zo vroeg ongesteld. Bovendien had ik er helemaal niet zo heel veel zin in, dat vrouw worden., nee, ik wilde nog wel even kind blijven.

Maar op een dag gebeurde het onoverkomelijke. Het was een zomerdag en we waren op vakantie met nog een ander stel met een klein kindje. We hadden al dagen in de auto gezetten, op de laatste dag ontdekte ik tijdens een plaspauze bloed in mijn broekje. Ik wist wat dit betekende maar wilde het nog even voor mezelf houden. Bovendien waren die andere mensen er ook, en ik wilde niet dat de hele wereld meteen op de hoogte was. Dus propte ik wat wc papier in mijn onderbroek en ging in de auto zitten alsof er niets aan de hand was. Later zette ik ook het tentje op en pompte het luchtbed van mij en mijn zusje op. Gewoon alsof het een dag als alle anderen was. Toen ik eindelijk alleen in mijn tentje was checkte ik hoe het er voor stond. Ik schrok best wel een beetje en kwam tot de conclusie dat  wc papier niet de meest ideale oplossing was. Dus ik riep mijn moeder, heel hard. Maar die had natuurlijk ook een lange reis gemaakt en was nog bezig ons tentenkamp op te slaan, dus die had helemaal geen zin in een zeurende dochter. "Kom maar even hierheen" riep ze. "Dat kan niet", riep ik terug. Ik was best een beetje radeloos nu, wat als ik haar niet kon overtuigen dat ze naar mij toe moest komen? Ik mankeerde tenslotte niets aan mijn benen. "Het kan echt niet" riep ik er voor de zekerheid dus maar achteraan.

Op wat er daarna gebeurde had ik weinig invloed. In eerste instantie was mijn moeder vrij discreet, ze overhandigde me wat maandverband en vroeg of ik wist hoe ik het moest gebruiken. Natuurlijk wist ik dat, ik las immers de Fancy. Voor mij zou hiermee de kous af zijn. Maar ineens haalde ze het in haar hoofd om te vragen of ik nu een feestje wilde geven. Mij leek bloed in mijn onderbroek niet echt iets om een feetje om te geven. Maar grote mensen hadden wel vaker rare ideeën. Ik hoorde er nu kennelijk bij, was een vrouw en dat moest hoe dan ook gevierd of ik nu wilde of niet. Dus kwam die mevrouw van dat andere stel me even feliciteren. Hoe verzinnen ze het! Mijn wens om het verder klein te houden werd gerespecteerd, maar wat er toen gebeurde was zo niet nog stommer. Ze wilde het niet helemaal zomaar voorbij laten gaan, dus werd er besloten om Mc Donalds te gaan halen en ik kreeg, jawel een HAPPY MEAL!!!! Was ik eindelijk een vrouw, iets waar iedereen zich kennelijk op verheugd had, werd ik afgescheept met een Happy Meal!

Het meisje grinikt, een feestje lijkt haar ook iets te ver gaan, maar een Happy Meal om te vieren dat je een vrouw bent? Zoiets kunnen alleen grote mensen maar verzinnen is ze het helemaal met me eens.