Ode aan Aurora

Aurora, mijn opdracht was duidelijk en helder. Een ode schrijven aan jou.
Maar hoe kan ik iemand een ode brengen die ik niet ken?

Ik wil je leren kennen, maar jij laat je niet makkelijk vangen. Even snel als de dageraad verdwijnt, even snel als het nieuwe van een nieuw begin af is, even snel als een bloem verwelkt ontglip jij mij steeds.

Ik zie je met je vinger een deur in de lucht tekenen. Maar als ik me wil focussen ben je weg, breekt de zon door. En zie ik alleen jouw rode lokken nog om hoekje glippen,

Ben jij een transformerende vlinder? Een nieuwe dag? Een nieuw idee? Inspiratie? Een schaterlach? Een pad dat nog niet belopen is? Verse voetafdrukken in de sneeuw? Of op het strand? De wind die vluchtig in mijn oor fluistert? Het idee dat ik zojuist had? De sensatie van steeds opnieuw begin, iedere dag weer, met een schone lei en nieuwe kansen? Ben jij de lei? Ben jij de kans? Ben jij de sensatie?

En ik? Wie ben ik? Hoe verhoud ik me tot jou? Je zei me dat dit het begin is, hier en nu. Iedere dag weer. Steeds opnieuw, begint het begin  hier, bij jou. Bij het ochtendgloren. Rode strepen in de lucht. Een teken aan de wand. We mogen weer opstaan, weer een avontuur te gemoed gaan. Van het leven genieten met volle teugen. Maar nu nog niet. Nu blijven we nog even liggen, draaien we ons nog een keer om, de zon is nog niet doorgebroken. Jouw poort nog niet geopend. Je hebt hem getekend in de lucht en wacht af wat wij ermee doen.

Grijpen wij onze kansen? Of laten we het leven aan ons voorbij gaan als een film waarvan we ons achteraf nauwelijks voor kunnen stellen dat wij er een rol in speelden? Dat wij er invloed op uit konden oefenen. Het zijn vragen die jij ons iedere dag stelt, maar die maar zelden gehoord worden. Jij weet dat, en bent geduldig. Want het begin is hier, bij jou, en alles wat wij hoeven te doen is onze ogen te openen en te zien! 

Sprookjesjuf doet een festival

Sprookjesjuf heeft haar eerste festival gedraaid. Ik ben zo blij dat ik brutaal genoeg geweest ben om mezelf aan te bieden als kinderhoek toen ik hoorde dat dit festival in oprichting was. Ik vond dit zelf een enorme stap. Want zitten ze wel op mij te wachtten? Willen ze wel een kinderhoek? En hoe zit dat met de financiële  kant van het verhaal? Bovendien had ik wel een grote mond, maar kon ik dit wel echt?!?

 Natuurlijk wist ik niet zeker of ik dat wel kon. Of hoe dat er dan precies uit moest gaan zien. En of ik wel aan genoeg mensen kon komen die mij wilde helpen. Maar ik sprong in het diepe en het universum was zo aardig mij op te vangen.

Van alle kanten kreeg ik hulp. Mam, Fatima en Chloe bedankt. Jullie maakte het niet alleen een stuk gezelliger, ik had heel veel aan jullie hulp en waardeer het heel erg dat jullie bereid waren een deel van je vrije tijd op te offeren om mij te helpen.

Marqt heeft de materialen van een van mijn workshops volledig gesponsord waardoor de prijzen van beide workshops flink naar beneden konden om uit de kosten te raken.

De conclusie is dat ik een hele leuke dag heb gehad, waar ik reclame het kunnen maken voor www.sprookjesjuf.nl. Dat ik niets heb verdiend, maar wel uit de kosten ben. Maar bovenal dat de sfeer zo fantastisch was dat ik me nu al verheug op volgend jaar.

En als jij nu graag een kinderfeestje wil organiseren of een kinderhoek wilt op je buurtfeest, festival of BSO neem dan vooral contact op met mij. Ook leuk om cadeau te geven. Want in tijden van crisis kan niet iedereen een kinderfeestje geven. Vanaf 60 euro heb je al een heel leuk feestje voor 6 kinderen exclusief reiskosten. Kies je voor een feestje met duurdere materialen wordt daar een meerprijs van 2,50 per kind voor gerekend. Extra kinderen kosten 12,50 met een maximum van 10 kinderen.

Zonnegroet een kindermeditatie

Op mijn werk heb ik een kinderyoga lesje voorbereid. We gaan de zonnegroet doen, want het lijkt me leuk om eens iets met in elkaar overvloeiende bewegingen met ze te proberen. Ook wil ik een meditatie met ze doen. Gewoon omdat het me nuttig voor ze lijkt om terug in jezelf te kunnen keren.

Alleen heb ik geen meditatie over de zon gevonden en dat leek me nu net zo leuk. Als de les begint en ik verteld heb dat we de zonnegroet gaan doen vraag ik ze wat voor een meditatie ze willen doen. Ze mogen kiezen uit Marry Poppins of eentje over de zon. Dat laatste was natuurlijk bluf. Ik heb geen meditatie over de zon. De kinderen stemmen allemaal voor de zon.

Nu ben ik de Sjaak. Ik kan nu niet aankomen met dat die meditatie helemaal niet bestaat. Dat ik die nog moet verzinnen. En dat ik eigenlijk helemaal niet zo zeker weet of ik dat wel kan.

"Maak jezelf maar heel stil" begin ik met een onvaste stem. "En terwijl je daar zo ligt en je helemaal stil bent doe je langzaam je ogen dicht". Ik haal diep adem, de kinderen liggen met gesloten ogen en luisteren gespannen naar wat er komen gaat. Maar ik weet evenmin als zij wat er komen gaat.

"Als je ogen dicht ben stel je jezelf voor dat je een zonnetje bent, om je heen zweven gezellig wolkjes heen en weer. Je hoort ze gezellig kletsen. Luister maar goed. Waar hebben ze het over? Na een tijdje luisteren hoor je ook andere geluiden. Je hoort vogels, plagend kietel je ze met je stralen. De vogels zingen een mooi lied voor je. Je stuurt ja stralen verder naar beneden, steeds verder, en verder. Totdat ze op aarde aan komen. Je ziet huizen, grote mensen, kleine mensen, een zwembadje waar kinderen gezellig aan het spetteren zijn. Tuinen waar mensen aan het bbq'en zijn.Speeltuinen waar lekker geschommeld wordt. En iedereen is blij omdat jij zo lekker aan het schijnen en het stralen bent. Daar wordt je zelf ook heel erg blij van. En je doet nog harder je best om te stralen. Je straalt naar binnen door de ramen van de huizen. Je kunt de mensen in de huizen zien. Wat zijn ze aan het doen? Merken ze dat jij aan het stralen bent? Hoe reageren ze daarop? Kijk maar een tijdje naar de mensen en de dieren op aarde. Luister maar naar hun geluiden. Aan alles komt een einde. Zo ook aan deze dag. Langzaam neem je afscheid. Als je wilt mag je je vingers en je tenen weer bewegen. Rek je maar een lekker uit. En zeg dan tegen jezelf Ik BEN HET STRALENDE MIDDELPUNT, IK BEN HET STRALENDE MIDDELPUNT."

Waar ik het vandaan haal weet ik niet. Maar de woorden lijken te komen alsof ze er altijd al waren. De kinderen reageren dol enthousiast. En vertellen over de feestjes die ze gezien hebben, en de mensen in hun huizen die ze in hun gezicht schenen terwijl ze aan het computeren waren, of o de wc zaten.

Kennelijk is het minder moeilijk dan ik dacht om zelf een meditatie voor kinderen te verzinnen.

En uhhhhh, ook jij bent een stralend middelpunt. Niet vergeten hoor!

Voor mij hoef je niet bang te zijn

Als ik tegenwoordig naar huis loop ben ik me extra bewust van mijn omgeving.
Staan er groepjes mensen in de straat? Waar staan ze? Hoe is de sfeer? Staat hij er? Hij die mij sinds de overval zo intimiderend aan kijkt. Pas als ik op al deze vragen een antwoord heb loop ik mijn straat in. Voelt het niet goed dan loop ik even naar de supermarkt om daar een onzinproduct te kopen en het dan later nog een keertje te proberen.

Gisteren avond had ik mijn moeder aan de telefoon terwijl ik mijn straat inkeek. Er hing een groepje voorin de straat. Maar het was een ander groepje. Het gedrag van het groepje was opgefokt, maar vooral tegen elkaar gericht. "Loop anders gewoon even door", adviseert mijn moeder. Maar ik heb er een lange werkdag opzitten en wil naar huis. Dus ik loop door. 

De jongens voor me minderen vaart. Ze steken over naar de andere kant van de straat. Dan steekt er eentje over naar mijn kant van de straat en komt vlak naast me lopen. Mijn hart zit in mijn keel en ik minder vaart. Nonchalant kijk ik in de etalage van de kapper en hang ik mijn tas recht. Dan begint de jongen tegen me te schreeuwen dat ik niet bang voor hem hoef te zijn, dat hij ook maar een mens is, van vlees en bloed. Hij wijst naar zijn arm. 

Ik vertel hem dat ik net overvallen ben, precies daar waar we nu staan. Hij roept dat hij verdomme niet degene is die me overvallen heeft. Ik zeg dat ik dat ook niet zeg. En dat het me niet kan schelen of hij zwart, wit, paars of groen is, maar dat hij een man is, en staat waar ik ben overvallen. Dat ik sindsdien voor iedereen op mijn hoede ben. 

Hij kalmeert nu iets, en zegt dat ik gelijk heb, dat ik ook op mijn hoede moet zijn, en voorzichtig. Maar dat ik voor hem niet bang hoef te zijn. Want hij is een goede jongen. Hij probeert de andere jongens juist op het goede pad te brengen, zo'n jongen is hij. Maar het lukt hem niet. Hij wijst naar zijn vrienden. En ik kan me alles van dat verkeerde pad waar zij op verkeren voorstellen. Ik wens de jongen heel veel sterkte en we vervolgen onze eigen wegen weer. 

Ergens hoop ik dat die jongen nog een keer in mijn straat komt lopen. En dat ik aan hem kan vragen of het nog gelukt is, met dat goede pad en zijn vrienden. Ergens hoop ik dat ik hem als hij zich rustiger voelt kan uitleggen dat het mij niet om zijn afkomst te doen was waarom ik mijn pas in hield. Dat het echt alleen van doen had met zijn opgefoktheid en zijn man zijn. Maar dat ik hem begreep. En dat ik zeker wel zag dat hij een goede jongen was, aan de wanhoop in zijn ogen. Misschien krijg ik die kans nog eens. 

Yoga, sprookjes en vragen

Of ik even kort een paar vragen wilde beantwoorden voor een voorstelstukje voor het Rotterdam in Balans festival op 22 September. Waar Sprookjesjuf ook 2 workshops zal gaan verzorgen.
Een Hans en Grietje en een Sneeuwwitje workshop. Ook gaat er geschminkt worden.

Rotterdam in Balans verzorgt sinds mei iedere zondag Yoga lessen op het Schouwburgplein waar ik met veel enthousiasme een aantal keer aan mee gedaan heb. Toen ik hoorde dat ze afsloten met een festival kon ik het niet laten om te vragen of er dan ook een kinderhoek ging komen. (nu ja eigenlijk had ik een week nodig om genoeg moed te verzamelen om dat te durven vragen). Maar ik heb het gevraagd, en het antwoord was, wat super leuk! Natuurlijk willen we dat.

Aangezien het bloginterview van Mary een van mijn meest gelezen topics is geweest denk ik dat jullie gek zijn op vragen en antwoorden. Daarom plaats ik stiekem mijn vragen en antwoorden ook alvast hier :)

1. 
   

   Waar en wanneer ben je geboren en hoe was je jeugd?
   Ik ben op 20 September 1982 geboren in Rotterdam maar opgegroeid in Spijkenisse. Mijn jeugd was er eentje van veel buitenspelen, in bomen klimmen, hutten bouwen, verhalen verzinnen, toneelspelen en knutselen. Ik en mijn zusjes werden vrij gelaten om te doen wat we graag wilde. En zijn alle drie met de vrijheden opgevoed die we aankonden. We zijn altijd gestimuleerd een individu te zijn die zelf beslissingen kon en mocht maken.
2. Hoe was het voor jou om met Yoga in aanraking te komen en hoe oud was je?
   Toen in de pubertijd zat adviseerde de huisarts me om iets aan beweging te gaan doen, yoga ofzo. Want al dat toneelspelen wat ik deed was wel leuk. Maar er moest ook bewogen worden. Dat vond ik toen zo'n beetje het meest belachelijke voorstel dat hij kon doen. Yoga? Ik? Maar toen ik jaren later inschreef voor een workshop kinderyoga op mijn werk, omdat ik toch wel nieuwsgierig was naar wat het nu inhield was ik meteen verkocht. Wat was dit leuk!
3. Je bent ook sprookjesjuf, waarom is dat zo belangrijk voor je? 
   Ik heb als kind eindeloos naar cassettebandjes geluisterd waarop sprookjes werden voorgelezen. Heerlijk vond ik het om die steeds weer opnieuw te luisteren. Ik vind het leuk dat ik kinderen nu de verhalen kan vertellen waar ik zelf altijd zo heel erg van genoten heb. En dat dan nog iets extra's te geven met leuke, creatieve verwerkingsopdrachtjes.
4. Waaruit krijg jij voldoening? 
   Als ik een kind zie dat helemaal in het verhaal op gaat.Een kind dat even de wereld om zich heen kan vergeten kan ik daar veel voldoening uit halen. En natuurlijk uit het enthousiasme dat kinderen kunnen hebben. Vinden ze het geweldig laten ze je dat weten. Vinden ze het niets, dan krijg je ook dat te horen.  
5. Waarom doe je mee aan Rotterdam in Balans?
   Ik ben vorig jaar terug verhuisd naar Rotterdam. In Capelle waar ik hiervoor woonde had ik een yogadocent waar ik niet zo tevreden over was. Hij stond meer zijn eigen oefeningen af te draaien dan op ons te letten. Mijn WII fit programma corrigeerde mijn houdingen meer dan dat hij dat deed. Ik wilde graag weer iets met yoga in groepsverband doen, maar niet weer zomaar klakkeloos bij de dichtstbijzijnde yogaschool. Rotterdam in Balans leek me de ideale manier om verschillende scholen uit te kunnen proberen. Ook dat het buiten is, in zo'n stedelijke omgeving spreekt me erg aan.
    
6. Heb je nog dromen voor de toekomst? En zo ja - wat? 
   Naast mijn werk op de BSO en een PSZ ben ik bezig met Sprookjesjuf en maak ik een voorzichtig begin met Miss Artemis. Miss Artemis zal zich meer richten op speelse, spirituele workshops voor grote mensen. Ik heb voorzichtig wat ideeën de buitenwereld ingeslingerd waar enthousiast op gereageerd werd. Het lijkt me heel erg leuk om dat ook echt doorgang te laten vinden. Niet een hele grote droom van een vere toekomst, maar iets wat haalbaar is en waar ik erg enthousiast van wordt. 

Spelen met je eten

Toen ik een tijdje terug de tv serie "obsessions" op uitzendinggemist keek was ik het met de meeste obsessies wel eens.

Winkelen in Singapore, totale waanzin!
De lichte huid die mensen uit India graag willen, en wat ze daarvoor over hebben, gestoord!
Karaoke gekte op de Filipijnen, karaoke is leuk, maar je kunt ook te ver gaan! 

Maar van een uitzending snapte ik niet helemaal wat daar nu precies de obsessie was.
Het gaat hier om de uitzending over Kawaii! (kawaii is een Japans woord dat zoiets als lief of schattig betekend. Maar het is meer dan dat. Het is een way of living) 

Want het is toch gewoon heel erg leuk om fotostickers te maken?
Tassen te hebben van Astroboy.

Hello Kitty dingetjes te verzamelen. 

Lolita kleertjes te dragen. 

Oke, ik geef toe, ze slaan er  in door. Maar een klein beetje Kawaii? Ik snap niet wat er mis mee is. 

Ik opperde toen al dat ik misschien stiekem een beetje Japans ben. Het is niet voor niets dat Japanse kenissen me verwonderd afvroegen waarom ik Nederlands was, en in hun ogen wel gevoel voor stijl had! (ik moet zeggen dat ik toen wel iets meer Lolita door het leven ging dan nu) 

Goed, zo heel erg ben ik er nu ook weer niet mee bezig, dus ik vergat mijn vermeende Japanse roots. Al dan niet in vorige levens opgedaan. Totdat ik op Facebook de foto's van mijn zusje bekeek en daar her first "bento" tegen kwam. 

Bento is een soort uber creatieve manier van lunchtrommeltjes vullen, vol met heel erg kawaii hapjes. Dat moest ik ook kunnen. Dus na het bekijken van wat youtube filmpjes besloot ik de keuken in te gaan. 

Met dit als resultaat! 

Uber cute, uhhh ik bedoel natuurlijk Kawaii lieveheerstbeestje

Uiltje

Op Facebook kreeg ik meteen het verzoek of iemand bij me in de leer mocht. Maar ik vrees dat ik daar zelf eerst nog een heleboel voor moet leren. :) :) :)

Trouwen!

Zusje is getrouwd, ze was een echt bruidje, met een witte jurk een sluier en gehakte schoentjes. Mooie haartjes, mooie nageltjes, en een perfecte make-up. Er was ook een meneer in een pak, want trouwen, doe je meestal niet alleen. Of je moet met jezelf willen trouwen, dat schijnt ook best populair te zijn.

Ik moest ook in een mooie jurk, met opgestoken haartjes en mooie nageltjes, want ik was haar getuige. Dat was geen probleem, ik ben namelijk gek op jurkjes. Hoewel ik eigenlijk een jaar geen nieuwe kleren wilde kopen (of voor niet meer dan 50 euro per kwartaal) besloot ik dat ik voor de gelegenheid toch een nieuw jurkje mocht kopen. Er van uit gaand dat zusje maar een keer trouwt. 

Het was een mooie dag. De zon scheen, zusje straalde, en haar man had zijn schoenen ook netjes gepoetst. Er werd gelachen, gegeten, gedronken en op aanwijzing van mijn kleine nichtje zelfs een beetje gedanst. Het was mooi om te zien hoe zij iedereen in de dansvloer op vroeg, omdat er naar haar zin veel te weinig werd gedanst. Ze had net nieuwe schoenen, met lichtjes erin, en die moest iedereen natuurlijk zien! Dat er taart was vond ze trouwens ook heel fijn. Alleen snapte ze niet zo goed waarom we zolang naar die taart moesten kijken voordat hij eindelijk eens aangesneden werd. En geef haar eens ongelijk. 

(je onder de jurk verstoppen is trouwens ook heel erg leuk) 

Kortom het was een geslaagde dag en we verheugen ons nu al op het volgende feestje, gelukkig is zusje ook zwanger, dus komt er vast nog een baby feestje.