50 books vraag 5

Welk boek lees je op dit moment? 

Ooit was ik een braaf meisje dat netjes een boek uitzocht en dat dan uitlas alvorens ik een nieuw exemplaar uit de kast pakte. Ik kocht ook nooit een boek voordat ik de boeken die ik had uit had. Maar ergens ging er iets mis.

In mijn tas zit "de Dagen van de bluegrass liefde" Omdat het een boek is dat precies het formaat heeft dat in mijn handtas past. En ik nu eenmaal graag boeken lees waarin homoseksualiteit een van de thema's is.
Het is geschreven door Edward van de Vendel. En dat is dan weer iemand waar ik nog nooit van gehoord heb. Maar als ik de achterkant van het boek moet geloven is hij sinds 2001 full time schrijver. Daarvoor zat hij, hoe kan het ook anders, als kinderboekenschrijver, in het onderwijs.

Hiervoor zat "Aan de andere kant van de maan" een boekje met korte verhalen van Jan de Zanger in mijn tas. Ik heb graag bundels van korte verhalen in mijn tas omdat die zo lekker weglezen in de metro. Je hoeft je aandacht dan niet zo bij een lang en ingewikkeld verhaal te houden. Iets dat ik nogal lastig vind als je maar kort achter elkaar kunt lezen.

Naast mijn bed ligt een boek van John Irving,dat echt niet in mijn tas pas,  'Een zoon van het circus', gekregen van een ex met de mededeling dat het niet om doorheen te komen is, net zoals alles van John Irving in zijn ogen slecht en niet om doorheen te komen is. Dat ben ik grondig met hem oneens. Ik heb genoten van "de Regels van het ciderhuis", "Tot ik jou vind" en "Weduwe voor een jaar". Laatst zag ik meneer Irving in zo'n programma over boeken, waar hij iets mocht vertellen over zijn laatste nieuwe, en ik kon niet anders dan blijven kijken en luisteren naar deze meneer en zijn vreemde visie op de wereld. Maar met "een Zoon van het circus" heb ook ik moeite. Ik begin er steeds aan en ontdek dan al snel een boek in mijn kast dat het eigenlijk ook verdiend om gelezen te worden. Soms zelfs in de winkel.

Dus lees ik nu ook "Gekweld" van Chuck Palahniuk, de auteur van Fight Club. Een boek (en film) waar ik nooit iets van wilde weten door de titel die me deed denken aan lompe, platte actie en geweld om het geweld. Maar toen ik ooit "Rant" voor mijn verjaardag kreeg, en daar mooie zinnen in tegen kwam als "We worden nooit meer zo jong als nu", was ik verkocht. (natuurlijk niet alleen door die ene zin, het verhaal verder is ook ijzersterk en helemaal van deze tijd te noemen).

En zo komt het dat ik nu 3 boeken echt aan het lezen ben, en zo nog een stuk of drie non-fictie boeken heb liggen waar ik af en toe eens een stukje uit lees.

De akkoord meneer

Kennelijk is er een tijd aangebroken om terug te kijken. Of roepen de huidige gebeurtenissen op mijn werkplek op dat dit automatisch gebeurt.

Een concurrerend bedrijf moet haar deuren sluiten. Zij en wij zitten er vanaf het begin. Nog voordat het bij wet bepaald was dat iedere school verplicht was BSO te bieden. Nog voordat op iedere straathoek nieuwe initiatieven als paddenstoelen uit de grond omhoog kwamen. Waren er zij en wij. En ging je als kind of naar ons, of naar hun. Ik had een concullega gevoel bij deze meiden. Kom ze al jaren op het schoolplein tegen. Het is dus naar dat uitgerekend zij het niet overleven. En drukt ons ook weer even met de neus op de feiten. Wij hadden het ook kunnen zijn.

Hun kinderen moeten een nieuw plekje vinden, en veel daarvan gaan naar ons. Misschien van uit de oude gedachten dat zij en wij de enige waren die bestonden. We krijgen na de vakantie 16 nieuwe kinderen. Dat is kort dag. Daarom hebben we een informatieavond om al deze ouders in een klap te informeren. Mijn collega voelt de zenuwen door haar lijf gieren. Praten voor grote groepen volwassenen vind ze toch een beetje eng. Ik voel me in mijn element. Presenteren vind ik leuk. Toch denk ik dat die zenuwen nog wel komen. Zo vlak voordat ik moet gaan praten. Dat mijn stem dan raar gaat bibberen, en dat ik veel te snel ga praten. Maar de zenuwen blijven uit.

Dan bedenk ik me het ergste wat kan gebeuren. Ooit, lang geleden, met mijn eerste intake gesprek op deze locatie was er een meneer. Op alles wat ik zei antwoorden hij met "akkoord". Mijn verhalen werden steeds enthousiaster, ik deed steeds meer mijn best. Maar ik kreeg er geen andere reactie uit dan "akkoord". Mijn gebaren werden grootser, mijn informatie uitgebreider, en de meneer keek me aan en zei "akkoord". Het was het meest verschrikkelijke intake gesprek dat ik ooit gehad heb. Je kunt het eigenlijk ook geen gesprek noemen. Ik gaf informatie en meneer was "akkoord". Het aller ergste wat er vanavond kan gebeuren is dat het hele lokaal straks vol zit met akkoord meneren bedenk ik me. En die kans lijkt me zo klein, dat de zenuwen spontaan uit blijven.

Boemerang

Toen ik aangenomen werd in mijn huidige functie had ik het aller raarste sollicitatiegesprek ooit. Ik las de Opzij weleens en deed vrijwilligerswerk voor Oxfam Novib. Daar hebben we het over gehad. En ook nog even of ik mijn idealen ook op de kinderen overbreng. Ik antwoorden dat ik dat in beperkte mate deed. En daarmee was ik aangenomen. Van mijn toekomstige leidinggevende mocht ik best meer dan in beperkte mate mijn idealen overbrengen.

Ik paste perfect in het team dat zij zorgvuldig samengesteld had. Kennelijk werkt dat zo met rare gesprekken. Je krijgt  meteen een gevoel bij elkaar van "Ja, met jou wil ik verder. Wat ben jij een leuk mens." Dat we voor de rest van de organisatie een beetje een vreemd team waren, dat was dan maar zo.

Collega's gingen weg, mijn leidinggevende ging weg. Wat volgde was een warrige tijd waarin ik steeds nieuwe locatiemanagers en collega's kreeg die het allemaal niet langer dan een jaar volhielden. Maar wat er ook gebeurde, iedere keer als de crisis te groot werd kwam mijn eerste leidinggevende weer terug en dacht ik weer, "ja, wat ben je toch een leuk mens, kun je niet voor altijd blijven". Ergens is het heel vertrouwd dat wat er ook gebeurd, zij weer terug zal komen als een boemerang.

Gisteren zaten we wat te babbelen over de reorganisatie. Waarvan ik de eerste ronde overleefd heb, overigens. Ook in de management laag gaat er van alles en nog wat veranderen. Een ingewikkeld en technisch verhaal. Maar het komt erop neer dat zij bij ons uit diens gaat en haar functie in dienst van een groter geheel een laag boven ons zal moeten uitvoeren.  Nu zal ze nooit meer als een boemerang terug keren. En dat maakt me best een beetje verdrietig.

Gevonden agenda

Op de stoel naast mij in de metro ligt een agenda. Nieuwsgierig pak ik hem op. Even twijfel ik, zal ik hem open maken? Eigenlijk mag dat niet, dat weet ik ook wel. Een agenda is privé, maar stel dat ik een aanwijzing vind waardoor ik hem kan teruggeven aan zijn eigenaar?

Een tijdje terug had ik een steeds terugkerende droom. Ik had boven mijn huis een geheime deur ontdekt. Mijn Oma had me verboden die te openen. (dat mijn Oma al jaren dood is weerhield haar er kennelijk niet van mij te vertellen wat ik al dan niet mocht doen). Ik luisterde niet en ging toch naar binnen. Daar vond ik dagboeken waarin ik ging lezen. Dingen die niet voor mij bedoeld waren, dingen die ik niet mocht weten. De dagboeken werden een verslaving voor me, in die dromen. Ik wist dat het eigenlijk niet mocht, maar voelde iedere keer een soort spanning. Een dorst naar de innerlijke wereld van iemand die heel dicht bij voelde. Ik kwam er nooit achter van wie de dagboeken waren. Daarvoor durfde ik niet lang genoeg te lezen.

Soms stel ik me voor hoe het zou zijn als ik mijn notitieblokje zou verliezen. Zou de vinder ervan het dan lezen? En zich daar ongemakkelijk bij voelen? Zou dat ongemak minder worden op het moment dat de vinder ontdekt dat het blog notities zijn, en dus eigenlijk bedoeld voor een publiek?

Dat soort dingen schieten door mijn hoofd als ik de agenda in mijn handen houd. Dan wint mijn nieuwsgierigheid het. Er staat niets in. Geen naam. Geen afspraken. Alleen in een van de laatste weken staat er "Praatatelier". En nog een week later staat er "wel, niet schilderen". Ik bekijk de agenda nog eens goed. 2012 staat er op de kaft.

In de agenda kijken heeft me helemaal geen antwoorden gegeven. Eerder vragen. Want wat is dat dan, een praatatelier? En wat voor een persoon heeft er in een heel jaar maar twee afspraken waarvan er een niet eens doorgaat?

Ik leg de agenda terug. In de tijd dat hij naast mij ligt zijn er zeker nog 3 mensen die hem beetpakken en nieuwsgierig doorbladeren alvorens te vragen of hij misschien van mij is. En wilde ik dat ik het gefilmd had. Want wat gaan mensen, inclusief ik, raar om met privé eigendommen als we ons ongezien wanen.

En jij? Wat zou jij doen? Met een gevonden agenda of notitieboekje?

50 books vraag 4

Van welke auteur lees je alles, maar dan ook alles wat uitgebracht wordt?

Ik geloof niet dat er een auteur is waar ik echt alles van gelezen heb. Maar er is er zeker een waar ik veel van gelezen heb, en waar ik alles van zou willen lezen.

Bij het grote publiek is ze, zeker hier in Nederland, niet heel erg bekend. Maar er is geen lesbische vrouw die niet op zijn minst heeft gehoord van haar debuut "Oranges are not the only fruit". Wat mij betreft zou het zonde zijn om het daarbij te laten. Want ook haar latere werk zoals de Passie, Op het lichaam geschreven, het Powerboek, Gut symmetrie en Vuurtoren wachten zijn meer dan de moeite waard.

Ik hou van haar bevreemdende stijl en thema's. Zoals fictie en werkelijkheid, tijd en ruimte, en (gender) identiteit. Ze weet me iedere keer weer haar wereld in te slepen die bijna magisch te noemen is. Ik bewonder het hoe haar personages bijna genderloos kunnen zijn. Dat je halverwege het boek bent en je nog steeds kunt afvragen of de hoofdpersoon nu een man of een vrouw is.

Arthur Japin noemde haar in een opsomming als een van de auteurs die hij bijna als vrienden was gaan beschouwen alleen al omdat haar boeken bij hem in de kast staan. Sinds dien wil ik ook alles van hem lezen.

Maar mijn eerste liefde blijft Jeanette Winterson. Wat zou ik haar graag eens ontmoeten. En wat hoop ik nog vaak mee gesleurd te mogen worden haar wereld in. Ik zie dat er nog twee romans van haar zijn die ik nog niet gelezen heb. Mijn geluk kan dus niet op. Snel naar de boekhandel rennen om een exemplaar van "Stenen Goden" en "Waarom gelukkig zijn als je normaal kunt zijn" te scoren.

(en op de tweede plaats komt Monika Sauwer, ook van haar wil ik alles lezen, en over haar alles weten)

Ze was jong

Ze was jong, de 30 nog niet gepasseerd.  En moeder van een kind, dat afhankelijk van haar was, terwijl  ze het liefst zelf kind wilde zijn, zelf afhankelijk wilde kunnen zijn, gekoesterd worden. Maar die tijd was over, voor zover die er al ooit geweest was. Het nest waar ze uit kwam was alles behalve veilig. En ze voelde zich als een baby vogeltje dat uit het netst gevallen was, nog niet in staat om te kunnen vliegen, maar met een overlevingsdrang die zich niets aan trok van waar ze toe in staat behoorde te zijn.  Ze was sterk. 

Hoe ze zich tot de wereld moest verhouden wist ze niet precies. Ze wilde de wereld op veilige afstand houden. Was genoeg gekwetst voor een mensenleven. Maar had ook die behoefte aan waardering, aan vaderlijke adviezen en een moederlijke arm.  Toen ze die vond reageerde ze niet happig. Ze wantrouwde de hele wereld, mensen in het bijzonder. Maar ze wisten haar vertrouwen stapje voor stapje te winnen. Zij sloten haar in hun hart en zij sloot hen in haar hart. Ze keek tegen ze op. Hun relatie was alles behalve gelijkwaardig, maar op een prettige manier. Het werden haar surrogaat ouders.  En zij speelde de rol van liefhebbende dochter. De rol waar ze zo’n behoefte aan had, de rol die ze zo goed kon vervullen. Die ze goed zou vervullen. 

Jaren gingen voorbij. Lief en leed werd gedeeld. En even leek alles goed te zijn, leek de wereld toch niet zo slecht te zijn als ze altijd had gedacht. Tot ze merkte dat hij naar haar keek met een begeerte in zijn ogen die niet hoorde bij de gevoelens van een vader voor zijn dochter. Als ze opkeek zag ze steeds vaker die priemende ogen, gluren door de heg, tussen gordijnen door, waar ze ook keek, altijd waren daar die ogen. Ze sprak er niet over, want wilde niet kapot maken wat er was. Maar bleef steeds vaker en langer weg. Tot die dag, die verschrikkelijke dag dat zijn lippen de hare zochten. Zogenaamd om haar te feliciteren. Maar nog nooit voelde ze zich minder jarig als na die verstikkende kus. Tot nu had ze gedacht dat ze het zich had verbeeld. Dat die priemende ogen niet echt waren. Ook al waren er anderen die ze ook hadden gezien. Constant op haar gericht. Haar wereld stortte in. 

Nooit meer liet ze iemand zo dichtbij komen. Nooit meer durfde ze toe te geven aan haar behoefte aan zorg. Het duurde jaren voordat ze weer mensen durfde te vertrouwen. Met horten en stoten. Ze had geleerd dat je het lijden niet uit de weg kon gaan, maar het wel dragelijker kon maken.  En dat lukte haar, ze is sterk.

50 books vraag 3

 Wat is jouw favoriete plek om een boek te lezen? 

Eigenlijk wilde ik hier heel artestiek foto's maken van mezelf lezend op mijn favoriete plekjes.
Maar het bleek lastiger dan ik dacht om en een boek en mezelf in beeld te krijgen terwijl ik ook nog met een hand de foto moest maken. Dus dat werd hem niet. En er is ook niet echt een fotograaf voorhanden die mij een handje kon helpen.

Om dan maar gewoon heel uitvoerig te omschrijven dat ik vooral lees in bed of bad, liggend in ieder geval is ook zo saai. Dus speel ik een beetje vals met een gestolen foto.

Maar zo ongeveer zit ik het liefst te lezen.