Eerst willen we dat onze kinderen overal bereikbaar zijn en geven we ze een telefoon,met onbeperkt toegang tot het internet, vervolgens zeuren we dat onze kinderen overal bereikbaar willen zijn.
Persoonlijk vind ik dat nogal krom. Ja, met een smartphone kun je altijd en overal online zijn. En ja, de verleiding is dan ook groot om dat altijd en overal te doen. Maar kunnen die kinderen er wat aan doen? Hebben wij ze ooit opgevoed met het idee dat je niet altijd en overal bereikbaar hoeft te zijn? Zelfs niet als het wel kan?
Waarom gelden regels die ooit normaal waren nu ineens niet meer? Als je bij een balie kwam en de persoon achter de balie was jou aan het helpen, terwijl ondertussen de telefoon ging, dan werd die niet opgenomen! Tenzij er toestemming aan jou werd gevraagd, en weet je wat er dan gezegd werd? Heeft u een moment? Want het was algemeen bekend dat een persoon die jij kon aanraken voor ging op een persoon die je niet kon aanraken.
Als we dat soort regels nu eens met elkaar afspreken? Gewoon die telefoon niet opnemen terwijl je gezellig met vrienden een drankje zit te doen op een terrasje. Echt menselijk contact met mensen die je aan kunt raken voorrang geven op mensen die ergens anders zijn? Als we nu eens beginnen met opvoeden in plaats van zeuren. Als we nu eens met elkaar in dialoog gaan en zelf ook het goede voorbeeld geven?!?!
En nee, ik ben echt geen heilige, ik what's app, sms, facebook, wordfeud en telefoneer ook als ik met andere mensen ben. Maar steeds vaker merk ik hoe fijn het is om tijdens een dagje Efteling echt in de Efteling te zijn. Om op dat terrasje mijn telefoon eens niet op tafel te hebben liggen. Gewoon om echt contact voorrang te geven!
donderdag 18 april 2013
Acceptatie?!?
In de metro tegenover mij zitten twee stokoude vrouwtjes, hun haren grijs en hun gezichten vol rimpels. Ik probeer ze voor me te zien, toen ze mijn leeftijd hadden, en die eerste grijze haar, die eerste rimpel die niet meer wegging ontdekte. Dan zie ik mezelf 40, 50 misschien wel 60 jaar van nu. Als op mijn hoofd alleen nog maar grijs te vinden is en de groeven in mijn gezicht niet meer weg te denken zijn. Het is onomkeerbaar, het overkomt iedereen die ouder word. Kijkend naar die vrouwtjes bedenk ik me dat berusting en acceptatie misschien wel de beste medicijnen zijn. En dat alles wat ik hoef te doe is accepteren dat ook ik ouder word. Dat ik geen Dorian Grey ben, en dat je de komende jaren zult gaan zien hoe het leven mij tekent, tot ik op een punt kom dat het niet meer uit maakt hoe ik eruit zie. Omdat iedereen van mijn leeftijd die botox en facelifts te veel gedoe vind eruit zal zien als een rozijntje. Eigenlijk kan ik dus maar beter nu alvast beginnen met die acceptatie.
Op dat moment komt er een vrouw binnen. Op de plek waar ooit haar neus gezeten had zat nu alleen nog maar een pleister. En mijn acceptatie het leven te nemen zoals het komt begint te wankelen. De vrouw zonder neus kijkt naar zichzelf in een handspiegeltje. Ik meen een traan over haar wang te zien lopen. Maar misschien is die daar alleen in mijn verbeelding. Acceptatie van iets dat iedereen over komt, dat wil er bij mij nog wel in. Maar acceptatie van het verliezen van een neus, een borst, een arm? Ik weer niet of ik dat zou kunnen. Kennelijk heb ik nog een lange weg te gaan. En jij? Accepteer jij je uiterlijk precies zoals het is? Ook als het veranderd?
Op dat moment komt er een vrouw binnen. Op de plek waar ooit haar neus gezeten had zat nu alleen nog maar een pleister. En mijn acceptatie het leven te nemen zoals het komt begint te wankelen. De vrouw zonder neus kijkt naar zichzelf in een handspiegeltje. Ik meen een traan over haar wang te zien lopen. Maar misschien is die daar alleen in mijn verbeelding. Acceptatie van iets dat iedereen over komt, dat wil er bij mij nog wel in. Maar acceptatie van het verliezen van een neus, een borst, een arm? Ik weer niet of ik dat zou kunnen. Kennelijk heb ik nog een lange weg te gaan. En jij? Accepteer jij je uiterlijk precies zoals het is? Ook als het veranderd?
dinsdag 16 april 2013
fotoserie 4 van 30
Mijn "Photo a week project" kwam een beetje stil te liggen omdat ik de afgelopen twee weken bijna niet meer buiten kwam, de griep en later aanhoudende vermoeidheid zorgde dat ik mijn dagen vooral in en om mijn bed heb doorgebracht. En voor de opdracht die op mijn lijstje stond moest ik nu net naar buiten. Want "Lettebox" was de volgende opdracht. Echt, wie zit daar nu op te wachten?!?
Hoewel ik het thema weinig inspirerend vind ben ik er toch maar op uit gegaan.
Ik krijg nog steeds heel veel post van de vorige bewoners. Die dan in stapeltjes overal in mijn huis belanden. Dat was ik een beetje zat, dus heb ik een rode pen gepakt en overal netjes "retour afzender" opgezet. Laten we hopen dat ik ze nu niet weer terug krijg. (dat is me eerder namelijk al eens overkomen)
Hoewel ik het thema weinig inspirerend vind ben ik er toch maar op uit gegaan.
Ah kijk, daar is hij al, mijn oude trouwe brievenbusje. Niet eens zo heel erg ver bij mijn huis vandaan. Ik word er altijd een beetje vrolijk van dat ze nog bestaan. Met al dat e-mailen, twitteren, facebooken en what's appen tegenwoordig toch een beetje nostalgie. Sinds een tijdje heb ik zelfs weer een penvriendinnetje, helemaal nostalgie.
Brieven erin!!! Zo, op naar huis.
Mijn eigen brievenbus is weer leeg, nu alle post van vorige bewoners weer weg is. Kom maar op met die post!!!!
maandag 15 april 2013
Opgelucht
Ik ben zo ontzettend opgelucht. Want even was ik bang dat ik overwerkt was, of misschien zelfs wel een burn-out heb. Zo ontzettend moe ben ik. En het maakt niet uit hoe veel ik slaap, ik blijf moe. Ik was zo bang dat ik mezelf voorbij gerend was (zonder te groeten in het voorbijgaan). Ik maakte de stomste fouten, struikelde ineens over stoeptegels, was kribbig waar ik anders geduldig was, had paniek aanvallen, dingen die heel logisch zijn vond ik ineens helemaal niet logisch meer, ik haalde woorden door elkaar zonder dat ik er erg in had en als mijn omgeving me er dan op wees dat ik iets raars gezegd had was ik me van geen kwaad bewust, ik bleef maar hoesten, ben op de meest vreemde momenten ineens ontzettend duizelig, heb migraine en ga zo maar door en ga zo maar door.
Zag mezelf al maanden thuis zitten. Iets waar ik niet goed in ben en helemaal geen zin in heb. Maar gelukkig wees bloedonderzoek anders uit. Ik heb een te weinig aan vitamine b. En dat heeft een 1 op 1 verband met alle hierboven genoemde klachten.
Dus bye bye neerslachtigheid en energielevel dat constant in het rood staat. En hallo oude ik, die ik die wel tegen een stootje kon! Die ik die ondanks alles zo ontzettend veel plezier uit haar werk haalde altijd. Die ik, die ik weer ga worden als mijn b levels weer op orde zijn!
Zag mezelf al maanden thuis zitten. Iets waar ik niet goed in ben en helemaal geen zin in heb. Maar gelukkig wees bloedonderzoek anders uit. Ik heb een te weinig aan vitamine b. En dat heeft een 1 op 1 verband met alle hierboven genoemde klachten.
Dus bye bye neerslachtigheid en energielevel dat constant in het rood staat. En hallo oude ik, die ik die wel tegen een stootje kon! Die ik die ondanks alles zo ontzettend veel plezier uit haar werk haalde altijd. Die ik, die ik weer ga worden als mijn b levels weer op orde zijn!
Collage, of hoe ik het leven bij de lurven pak
Al een hele tijd was ik bezig met het maken van een collage. Een collage van dingen die ik leuk vind, een collage over wie ik ben, maar bovenal een collage die mijn doelen uitbeelden.
Door mijn hele huis liggen plaatjes die ik had uitgeknipt om in een van de drie collage's verwerkt te gaan worden. Vandaag ben ik dan eindelijk met lijm in de weer gegaan.
Ik ben Sprookjesjuf, heksje, Alice in Wonderland, die vriendin waarbij iedereen eindeloos kopjes thee komt drinken, troost wil vinden, zijn of haar verhaal kwijt wil, een vrouw van deze tijd met volle agenda en te hippe smartphone, Alice in Wonderland, want het leven blijft een wonder en pas echt de moeite waard als je voor het ontbijt al 7 onmogelijke dingen heb gedacht, ik heb altijd bloemen om mijn fiets heen gewikkeld, hou van mooie spulletjes, ben liefhebbend, soms dan heb ik behoefte aan rust en natuur, ik draag bijna nooit make-up maar als ik het draag is het in your face, knalrode lippen en ogen zo zwart als ebbenhout, dit jaar heb ik een huis gekocht, mijn paleisje, waarin ik voor een deel de rust kan vinden waar ik naar verlang. Of ik het leven pas bij de lurven ben gaan grijpen op mijn dertigste? Dat weet ik niet. Ik ben nog maar een half jaartje dertig, dus de tijd zal het leren, maar ik voel wel dat het tijd is voor verandering. En die veranderingen laat ik nu eens een keertje niet aan me voorbij gaan. Ik zoek ze op, stel ze in werking, want als ik het laat sudderen blijft het in de weg staan. Ik wil dingen achter me laten. En ondertussen alles opschrijven in een notitieboekje dat altijd in mijn tas zit. Ik wil eindelijk eens die sprong in het diepe gaan wagen en voor Sprookjesjuf niet alleen maar een website hebben maar meer opdrachten binnen slepen, want die maken me vrolijk, geven me energie! En Miss Artemis, die wel een domein bezet houd, maar verder niets doet moet ik ook maar eens naar buiten laten treden. Ik denk erover om heksenconsults te gaan verzorgen, waarin ik kaarten leg, en iets tastbaars mee geef dat bij het thema van de vraag hoort, een steen, een kruid, een yogaoefening voor thuis. Ik weet nog niet precies welke vorm het gaat krijgen. Misschien is het niet voor het eerst, ik heb wel eerder dingen gedaan die ik bijzonder vind, maar na een sleur van werken, wonen, eten en slapen is het wel tijd om het leven opnieuw bij de lurven te pakken!!!!
Door mijn hele huis liggen plaatjes die ik had uitgeknipt om in een van de drie collage's verwerkt te gaan worden. Vandaag ben ik dan eindelijk met lijm in de weer gegaan.
Ik ben Sprookjesjuf, heksje, Alice in Wonderland, die vriendin waarbij iedereen eindeloos kopjes thee komt drinken, troost wil vinden, zijn of haar verhaal kwijt wil, een vrouw van deze tijd met volle agenda en te hippe smartphone, Alice in Wonderland, want het leven blijft een wonder en pas echt de moeite waard als je voor het ontbijt al 7 onmogelijke dingen heb gedacht, ik heb altijd bloemen om mijn fiets heen gewikkeld, hou van mooie spulletjes, ben liefhebbend, soms dan heb ik behoefte aan rust en natuur, ik draag bijna nooit make-up maar als ik het draag is het in your face, knalrode lippen en ogen zo zwart als ebbenhout, dit jaar heb ik een huis gekocht, mijn paleisje, waarin ik voor een deel de rust kan vinden waar ik naar verlang. Of ik het leven pas bij de lurven ben gaan grijpen op mijn dertigste? Dat weet ik niet. Ik ben nog maar een half jaartje dertig, dus de tijd zal het leren, maar ik voel wel dat het tijd is voor verandering. En die veranderingen laat ik nu eens een keertje niet aan me voorbij gaan. Ik zoek ze op, stel ze in werking, want als ik het laat sudderen blijft het in de weg staan. Ik wil dingen achter me laten. En ondertussen alles opschrijven in een notitieboekje dat altijd in mijn tas zit. Ik wil eindelijk eens die sprong in het diepe gaan wagen en voor Sprookjesjuf niet alleen maar een website hebben maar meer opdrachten binnen slepen, want die maken me vrolijk, geven me energie! En Miss Artemis, die wel een domein bezet houd, maar verder niets doet moet ik ook maar eens naar buiten laten treden. Ik denk erover om heksenconsults te gaan verzorgen, waarin ik kaarten leg, en iets tastbaars mee geef dat bij het thema van de vraag hoort, een steen, een kruid, een yogaoefening voor thuis. Ik weet nog niet precies welke vorm het gaat krijgen. Misschien is het niet voor het eerst, ik heb wel eerder dingen gedaan die ik bijzonder vind, maar na een sleur van werken, wonen, eten en slapen is het wel tijd om het leven opnieuw bij de lurven te pakken!!!!
Miss Artemis geeft weg, week 4 en 5
Week 4
In de kelder vond Miss Artemis nog twee tasjes met oude kleding. Die zijn ook ingeleverd bij de H&M, met de kortingsbonnen heeft ze nog een vriendinnetje blij kunnen maken. Shopvriendin was aangenaam verrast dat Miss Artemis eens meer van korting bij deze winkel wist dan zij. Ze is namelijk lichtelijk verslaafd aan de H&M.
Week 5
Op Facebook zijn er initiatieven gestart om dingen met elkaar te ruilen in verschillende steden. Onder de noemer Ruilandel ....... (vul op de puntjes de naam van een stad in). Rotterdam neem daar ook aan deel. Dus heeft ze een vitrinekast ter ruiling aangeboden. Uiteindelijk wilde er niemand ruilen, maar er was wel een meisje dat hem op wilde komen halen voor haar nieuwe huisje.
Binnenkort maar eens kijken of er meer is dat ik kan aanbieden ter ruiling/weg geef.
Met het weggeven van de boeken gaat het niet helemaal goed, mensen begrepen niet dat ze de boeken mochten houden, van de weggeven boeken is er dus alweer 1 retour gekomen. En dat terwijl ik alweer een stapeltje had klaar liggen om de volgende keer weg te geven. Nu ja, we blijven stug doorgaan totdat iedereen het begrijpt. Op het moment doe ik verschillende fantasie titels weg, mocht je interesse hebben laat dan gerust een bericht achter.
Liefs,
Miss Artemis
In de kelder vond Miss Artemis nog twee tasjes met oude kleding. Die zijn ook ingeleverd bij de H&M, met de kortingsbonnen heeft ze nog een vriendinnetje blij kunnen maken. Shopvriendin was aangenaam verrast dat Miss Artemis eens meer van korting bij deze winkel wist dan zij. Ze is namelijk lichtelijk verslaafd aan de H&M.
Week 5
Op Facebook zijn er initiatieven gestart om dingen met elkaar te ruilen in verschillende steden. Onder de noemer Ruilandel ....... (vul op de puntjes de naam van een stad in). Rotterdam neem daar ook aan deel. Dus heeft ze een vitrinekast ter ruiling aangeboden. Uiteindelijk wilde er niemand ruilen, maar er was wel een meisje dat hem op wilde komen halen voor haar nieuwe huisje.
Binnenkort maar eens kijken of er meer is dat ik kan aanbieden ter ruiling/weg geef.
Met het weggeven van de boeken gaat het niet helemaal goed, mensen begrepen niet dat ze de boeken mochten houden, van de weggeven boeken is er dus alweer 1 retour gekomen. En dat terwijl ik alweer een stapeltje had klaar liggen om de volgende keer weg te geven. Nu ja, we blijven stug doorgaan totdat iedereen het begrijpt. Op het moment doe ik verschillende fantasie titels weg, mocht je interesse hebben laat dan gerust een bericht achter.
Liefs,
Miss Artemis
zondag 14 april 2013
Dansende heksen
Heksje, valt er te lezen in mijn bio, maar wat ik dan zoal heks, daar blog ik eigenlijk nooit over. Vaak voelt dat te persoonlijk, alsof je je stilste gebeden maar even met de wereld deelt. Nu weet ik uit ervaring dat delen soms tot wonderen kan leiden. Toen ik blogde dat ik graag een website wilde maken, was er niet lang daarna een vriendinnetje die dat las en dat werk graag voor mij uit handen nam, en Sprookjesjuf was een feit. Om maar eens een voorbeeld te noemen. Dus delen moet, zodat het universum het kan horen en je te hulp kan schieten. Schreeuw je wensen luid en duidelijk!!!! Maar soms maakt delen ook een beetje kwetsbaar. Ik denk dat iedere blogger het wel herkent dat je soms ergens niet over schrijft omdat het nog zo vers is, zo nog bezig is, je er nog niet met genoeg afstand naar kunt kijken. Zo is dat ook met hekserij.
Maar toen ik vandaag in een kaarsvlam zat te staren en wat probeerde te schrijven, voor mij is magie onlosmakelijk verbonden met kaarsen en met schrijven, zag ik ineens heel duidelijk visioenen van dansende vrouwen. Ik herkende die beelden direct. Ik volgde een godinnen workshop bij Tara Anka en vorig jaar ook al eens bij Lucia Maanvrouwe. Godinnenworkshops zijn alleen toegankelijk voor vrouwen. Hoewel ik daar altijd iets tegen heb gehad moet ik zeggen dat deze workshops toch heel bijzonder en krachtig zijn geweest. Want het is echt anders als er geen mannen bij zijn. Zodra de muziek aan gaat komen de lijven in beweging, eerst in zichzelf gekeerd, voorzichtig, verlegen, maar al snel hebben we in de gaten dat hier niemand is die een oordeel over ons heeft en worden de bewegingen heftiger en grootser. Hier is niemand om te verleiden, of om indruk op te maken, niemand waar we gevat of grappig tegen hoeven te doen, ons mooier voor te hoeven maken dan we zijn, we zijn immers onder elkaar. Dus dansen we, en luisteren we naar de opdrachten die ons worden gegeven. We dansen en denken, en lachen en denken en dansen ons vrij.We laten ons opzwepen door de muziek, high van de klanken die ergens anders zo anders zouden klinken, die ergens anders zo veel andere betekenissen zouden kunnen hebben. Maar hier is dat niet nodig.
Al dansend kom je soms tot mooie inzichten over wie je bent, wie je zou willen of kunnen zijn. Je omhelst je eigen vrouwelijkheid die onder vrouwen (die voor zover jij weet niet op vrouwen vallen) echt anders is dan in een discotheek waar iedere beweging begeerlijk of afstotelijk bevonden kan worden. En je voelt dat de magie er vanaf spat.
Maar zodra je de ruimte uit loopt en aan iemand probeert te vertellen wat je net heb mee gemaakt, wat je net hebt gevoeld, dan schieten woorden te kort. Dan kom je niet verder dan, nu ja we danste, en het voelde zo goed, zo mooi, en ik kreeg inzichten waarvan ik niet wist dat ik ze in me had. Je ziet de ander, die waaraan je dit verhaal verteld dan weg kijken, en je weet dat het niet over komt. Want magie is niet iets waar je over kunt praten, het is iets dat je moet mee maken, ervaren, voelen. En als je toch probeert er woorden aan te geven voelt het alsof het als zand door je vinger glipt. Misschien schrijf ik er daarom wel nooit over. Ik weet ook niet of ik er goed aan doe dit te plaatsen. Aan de andere kant, het ergste dat me kan overkomen is dat u niet begrijpend weg kijkt. Ben ik even blij dat ik veilig in mijn eigen kamer zit, waar ik dat lekker niet kan zien!
Maar toen ik vandaag in een kaarsvlam zat te staren en wat probeerde te schrijven, voor mij is magie onlosmakelijk verbonden met kaarsen en met schrijven, zag ik ineens heel duidelijk visioenen van dansende vrouwen. Ik herkende die beelden direct. Ik volgde een godinnen workshop bij Tara Anka en vorig jaar ook al eens bij Lucia Maanvrouwe. Godinnenworkshops zijn alleen toegankelijk voor vrouwen. Hoewel ik daar altijd iets tegen heb gehad moet ik zeggen dat deze workshops toch heel bijzonder en krachtig zijn geweest. Want het is echt anders als er geen mannen bij zijn. Zodra de muziek aan gaat komen de lijven in beweging, eerst in zichzelf gekeerd, voorzichtig, verlegen, maar al snel hebben we in de gaten dat hier niemand is die een oordeel over ons heeft en worden de bewegingen heftiger en grootser. Hier is niemand om te verleiden, of om indruk op te maken, niemand waar we gevat of grappig tegen hoeven te doen, ons mooier voor te hoeven maken dan we zijn, we zijn immers onder elkaar. Dus dansen we, en luisteren we naar de opdrachten die ons worden gegeven. We dansen en denken, en lachen en denken en dansen ons vrij.We laten ons opzwepen door de muziek, high van de klanken die ergens anders zo anders zouden klinken, die ergens anders zo veel andere betekenissen zouden kunnen hebben. Maar hier is dat niet nodig.
Al dansend kom je soms tot mooie inzichten over wie je bent, wie je zou willen of kunnen zijn. Je omhelst je eigen vrouwelijkheid die onder vrouwen (die voor zover jij weet niet op vrouwen vallen) echt anders is dan in een discotheek waar iedere beweging begeerlijk of afstotelijk bevonden kan worden. En je voelt dat de magie er vanaf spat.
Maar zodra je de ruimte uit loopt en aan iemand probeert te vertellen wat je net heb mee gemaakt, wat je net hebt gevoeld, dan schieten woorden te kort. Dan kom je niet verder dan, nu ja we danste, en het voelde zo goed, zo mooi, en ik kreeg inzichten waarvan ik niet wist dat ik ze in me had. Je ziet de ander, die waaraan je dit verhaal verteld dan weg kijken, en je weet dat het niet over komt. Want magie is niet iets waar je over kunt praten, het is iets dat je moet mee maken, ervaren, voelen. En als je toch probeert er woorden aan te geven voelt het alsof het als zand door je vinger glipt. Misschien schrijf ik er daarom wel nooit over. Ik weet ook niet of ik er goed aan doe dit te plaatsen. Aan de andere kant, het ergste dat me kan overkomen is dat u niet begrijpend weg kijkt. Ben ik even blij dat ik veilig in mijn eigen kamer zit, waar ik dat lekker niet kan zien!
Abonneren op:
Posts (Atom)