Woensdagmiddag knutseltip Koreaanse vliegers

Geen idee waarom dit een Koreaanse vlieger werd genoemd. Maar het is een super leuke eenvoudige en goedkope manier van vliegers maken. En wonder boven wonder werkt het nog echt ook.

Benodigdheden: Crêpepapier, gekleurd (vouw)papier, eventueel opplak oogjes, touw en een wc rol, prikpen, schaar.

Versier je wc rol, gebruikelijk is om dit te doen in de vorm van een dier, vissen schijnen in Korea nogal veel voor te komen. Maar Er komt niemand controleren dus voel je vooral vrij om je creativiteit te gebruiken.

Zorg dat aan de onderkant van je ontwerp een "staart van crêpepapier komt. Aan de bovenkant prik je twee gaatjes waar je met een touwtje een lusje door maakt. Hier kun je een lang touw aan vast knopen op het moment dat je echt gaat vliegeren. Maar stiekem zijn ze ook al heel erg leuk om zo op te hangen.

Veel knutselplezier. Mocht jij ook de ideale tip hebben voor de woensdagmiddag knutseltip laat even een berichtje achter.

Is het niet schattig?

Drakenbrieven deel 3

Hoi Draakje,

Dag 4

Het wandelen wat is een beetje zat. Ik weet dat helden geacht worden te reizen te voet of paard. Maar die helden leefde in een andere tijd. Ik heb de trein dus genomen naar ter Apel. Niet dat ik denk dat je daar woont, maar het is je dichtstbijzijnde mogelijke verblijfplaats. En wat denk je? Ter Apel heeft helemaal geen kasteel. Van je vrienden moet je het hebben. Na even googlen kwam ik erachter dat er wel een klooster is. Had ik natuurlijk ook even uit moeten zoeken voordat ik vertrok. Waarom ben ik toch zo verdomde impulsief? Nu ja, nu ik hier toch ben, morgen maar eens een kijkje nemen in dat klooster.

Groetjes,

Een impulsief meisje

Hi Draak,

Dag 5

Ik nu al 5 dagen naar je op zoek en sta hier in een klooster in Groningen. En natuurlijk is er geen enkele aanwijzing te vinden over jouw verblijfplaats. Het is in ieder geval overduidelijk dat je hier nog nooit geweest bent. Ik ben een beetje radeloos en heb geen idee wat mijn volgende stap moet zijn. Misschien moet ik maar gewoon naar huis gaan en mijn zoektocht naar jou laten voor wat het is. Maar ergens ben ik ervan overtuigd dat ik je ga vinden.

Als ik naar mijn vrienden zou luisteren moet ik de bergen in. Maar er zijn zoveel bergen. Morgen zal ik een lijst maken van alle bergen die ik ken. Hopelijk helpt dat me om te bepalen wat ik hierna moet doen.

Een hopeloos meisje

Heksedames, brieven aan Carolien

Hallo Carolien, 

Het blijft toch een beetje tegen de klok  in werken. Met dagen die structureel uren te kort komen.
Te veel dingen om te doen en een vrij hoog tempo dat wij onszelf opleggen. Iedere week elkaar schrijven, het liefst om 21.21 plaatsen, op maandag. Waar jij op de een of andere manier een ontzettend groot talent voor lijkt te hebben. Volgende week maandag weet ik niet of het me lukt om op tijd te briefbloggen. Ik zal dan in het vliegtuig terug naar huis zitten. Terug van een paar dagen Oslo. Ik ben heel erg benieuwd. Nog nooit in Oslo geweest. Of in welke willekeurige andere plek in Noorwegen dan ook. Jij wel?

Ondertussen maak ik me boos. Boos omdat google kennelijk in staat is om op basis van de gegevens die mijn telefoon naar ze verzend over waar ik me bevind kan uitrekenen hoeveel uur ik per maand wandel!!! (en hoeveel dat scheelt met vorige maand). Op basis  van diezelfde gegevens kon de politie na een Koninginnedag feestje een paar jaar geleden mij een sms'je sturen om te vragen of ik toevallig getuige was geweest van een misdrijf dat was gepleegd in de omgeving van waar ik was op dat tijdstip. Maar mijn gestolen telefoon terug vinden, dat kunnen ze niet?!? Als je erover nadenkt is dat toch van de zotten? Ze hebben het Imei nummer en allerhande codes mee genomen. Het komt er dus op neer dat ze theoretisch WETEN waar dat ding is. Maar burgers beschermen, boeven vangen, het schijnt niet zo heel erg hoog op het prioriteiten lijstje van de politie van Rotterdam en misschien zelfs wel de politie in het algemeen te staan. 

Ja, in mijn gezicht deden ze alsof ze het heel erg serieus namen. En het berichtje in de krant de volgende dag leek ook echt alsof ze daar oprecht in waren. Roofoverval van een 30 jarige vrouw voor de deur van haar eigen woning viel er te lezen. En het leek alsof het niet over mij ging. Maar daarna ben ik eigenlijk behoorlijk in de steek gelaten door diezelfde politie. Want toen een vriend aangifte deed van een groepje mannen die mij behoorlijk intimideerde (weken lang, zo'n drie keer per week) na de overval werden wij weg gezet als overgevoelige gekkies. En bovendien nog racistisch ook. Want deden we nu alleen maar aangifte omdat deze meneer een kleurtje had. Verbouwereerd antwoordde ik dat het te maken had met postuur, afkomst, en het intimideren dat eigenlijk direct na de overval begon. En dat ik er weinig aan kon doen dat ik overvallen werd door een gekleurd iemand.

Nu ja, het houd me bij tijd en wijlen dus nogal bezig. En dat terwijl het nu bijna een jaar geleden is. Maar nog steeds kan ik 's avonds mijn straat niet inlopen zonder hyperalert te zijn en minstens twee keer over mijn schouder te kijken of er iemand achter me loopt. En dat is dan dus al een hele vooruitgang. Ik heb maanden gehad dat ik helemaal niet meer alleen mijn straat in durfde en eigenlijk het liefst wilde verhuizen.

Hoe is het verder met jou? En met je vader? Lijkt me toch behoorlijk schrikken zo'n telefoontje. En hoe vaak het ook gebeurd iets waar je nooit helemaal aan went.

Oh, is het alweer zo laat, ik moet op gaan schieten. En dat op zondag. Maar er moet geoefend worden voor een modeshow op een fantasy festival waar ik in mee loop over twee weken. Ik heb de meiden die ook mee lopen nog niet ontmoet. Maar ik geloof dat de gemiddelde leeftijd rond de 14 ligt. Ik weet niet of ik met mijn 31 jaar nu blij moet zijn dat ik kennelijk als even jeugdig als een meisje wordt ervaren of niet.

Annyway, ik ga weer rennen.

Groetjes, 

Laura 

......................................................................................................................................................................

Hi Laura,

Ook je gehaaste mails vind ik leuk. En die van mezelf trouwens ook redelijk uniek, omdat het - alhoewel ika nders ook een blog bijna aan één stuk doortik - het een speciaal effect heeft op et schrijven zelf om met een zelfopgelegde deadline te werken, en ja, ik maak er inderdaad een sport van om om 21.12 (niet om 21.21 maar als jij dat doet is helemaal prima hoor) online te gaan. De eerste keer dat dat er niet naar uitziet te gaan lukken, ga ik m in proberen te plannen.

Sorry lieve mensen, niet op maandag, ik maak er een zooitje van. Gelukkig is Carolien wel heel trouw. Mijn nieuwe laptop blijkt echt een ramp te zijn. Ik moet een half uur wachten voordat hij eindelijk is opgestart en daarna stopt hij er om de haverklap mee, welke browser ik ook gebruik. Voel me een beetje ten einde raad. Met heel veel geduld kom ik vast tot een oplossing. Maar dat geduld heb ik even niet, want in ren en vlieg modus. Al weken. Ik hoop dat jullie maar vooral Carolien me kunnen vergeven. 

xxxx

Hallo Carolien, 

Wat een heerlijk moment van bezinning even een brief aan jouw tikken.
Eerder schreef ik al over behoefte aan rust, een pas op de plaats, even helemaal niets. Maar ik lijk iedere keer precies het tegenovergestelde te doen. Toch heb ik vrijdag een avondje niets gedaan. En dan voel ik me meteen weer schuldig. Want zo vaak ben ik niet in Rotterdam tijdens het weekend. Dus als ik hier ben, ben ik dan eigenlijk niet verplicht om die tijd met vrienden door te brengen? 

Ik kon de behoefte om vrienden uitnodigen onderdrukken en ben lekker enveloppen gaan versieren voor mijn snailmail vriendinnetjes all over the world. (over hen schreef ik ook al eerder) Een heerlijk nutteloze bezigheid. En ik weet dat het gewaardeerd wordt.
Want zij doen zelf ook altijd hun best om van de enveloppen mini artworks te maken.

Zaterdag moest ik echter vroeg uit de veren voor het zomerfeest van een van mijn werklocaties. Mijn collega had geroepen dat wij het samen wel zouden presenteren (zodat we niet hoefde op te treden) maar uiteindelijk kon zij niet, gingen alle optredens niet door en stond ik het in mijn eentje te presenteren. Heel fijn. Daarna als een gek door naar een vriendinnetje die modellen nodig had voor een fotoshoot. Ze wilde een jaren 50 pin-up girl achtige sfeer neerzetten met vooral heel veel ijsjes en moest daarbij aan mij denken. Uhhh oke, Nu had ik haar sowieso al veel te lang niet gezien. En is het altijd fijn om creatieve mensen om je heen te hebben. Dus hop in de trein. 

Op de terugweg reed ik bijna langs de liefde, dus toch maar een paar haltes blijven zitten om nog even samen te kunnen eten.

Ondertussen ben ik ook nog geslaagd voor mijn examen Nederlands. Ik kan het zelf bijna niet geloven. Ik weet dat ik nog de nodige d en t fouten maak. En krijg ook regelmatig commentaar dat mijn spaties iets te gretig gebruikt worden. Had dus verwacht dat ik het onderdeel spelling niet zou halen. Maar kennelijk was ik met spreken, luisteren en lezen zo goed dat het gemiddelde uiteindelijk goed genoeg was. (Eigenlijk heb ik geen idee hoe ze het precies berekenen).

Morgen met Blogpraat ben ik er trouwens al weer niet. Tori Amos is in town. En een vriend had een extra kaartje gekocht. Nu vind ik Tori op cd best leuk, maar live is het het meest vreselijke concert geweest waar ik ooit geweest ben. Ik geef haar dus een herkansing. Ben heel erg benieuwd of ze me dit keer wel weet te raken. 

Hoe was jouw week? 

En uhhh leuk trouwens dat verhaal over je tattoo. Als je verhalen achter tattoos weet gaan ze als vanzelf meer leven. De mijne is eigenlijk niet zo heel mooi. Veel te dik gezet. En toch ben ik er blij mee, misschien wel juist daarom. Maar daarover later meer. Voor nu hoor ik mijn kussen heel hard mijn naam roepen. Ik denk dat ze met gemist hebben. 

Liefs, 

Laura  

En ze schreef terug. Ik blijf me erover verbazen :)

...................................................................................................................................................................

Hi Laura, voor mij hetzelfde, * heerlijk moment van bezinning om een brief aan jou te tikken. Alleen bij mij denkelijk alweer in stukjes, omdat ook de maandag zich zo opdeelt.
Ik heb je brief klaargezet zodat ik in ieder geval een begin kan maken en er in de loop van de dag, het begin van de avond, verder aan kan schrijven.

Zometeen eerst naar, hoe heet dt in tegenswoordig Nederlands, Afvalscheidingsstation geloof ik. Vroeger noemden we dat de stort of de vaalt.
Er staat een en ander aan zakken plastic en glaswerk wat ik, omdat ik in de binnendorpsekern woon, cq voetgangersgebied, maar zeer sporadisch aan de ophaaldienst kwijt kan.
Hier zijn geen containers voor plastic etcetera in de buurt, en zelfs voor de gewone vuilnis moet ik een flink endje lopen.
Dat plastic mag één keer in de twee weken aan de straat, maar dan na 22.00 uur en vóór 07.00 uur en dat lukt mij bijna nooit. 

Regrow that stuff

Als kind wilde ik niets liever dan mijn eigen moestuintje. Het hoefde echt niet groot te zijn, gewoon een klein hoekje in de tuin dat helemaal van mij zou zijn was voor mij voldoende.
Het tuintje werd mij wel steeds beloofd, maar ik kreeg het nooit. Toen ik ging samenwonen hadden we een balkon, maar het was erg onaangenaam om daar op te zitten. Want we hadden ook een onderbuurvrouw. Zo eentje die 24/7 in haar tuin zat en altijd heel erg HARD aan het praten was. Behalve als ze aan het roddelen was, over de buren of zo. Dan ging ze fluisteren.

Zodra ik een stap op mijn balkon zette ging dat als volgt:
Hebbie die theedoeken van de Hema? Ja zien er leuk uit he? Maar afdrogen, ho maar. Mijn dochter heb ze ook. En blablablablablablabla.......

of:
Ja ja ja ja, jij denkt dat je wel even sla op je balkon kan laten groeien, nou meid, bespaar je de moeite, want je doet het helemaal verkeerd. Weet je wat jij zou moeten doen, blablablablablablablablabla.

Ik trok de deur snel achter me dicht en hoopte dat ik in mijn huis onzichtbaar zou zijn. Het was niet alleen die buurvrouw die zo was. Later kwam ik nog weleens mensen tegen die claimde dat ze ook mijn buur geweest waren. Ik had hen nog nooit gezien, maar ja, wij waren nu eenmaal de roddel van de buurt, want ik woonde toch in dat huis met die twee vrouwen? Uhhhh nou meneer, technisch gesproken was ik een van die twee vrouwen.

Hoe dan ook, als ik toen had geweten hoe je snel en super leuk (en ook nog eens goedkoop) je eigen keukentuintje kon maken van de restjes die je over hebt in de keuken had ik dat vast en zeker gedaan.





Op de foto zie je bleekselderij en bosuitjes. Maar bij mij in de keuken vind je inmiddels ook sla, prei en basilicum. Tot ongeveer 5 cm boven de oorspronkelijke wortels afsnijden, en in het water zetten. Regelmatig verversen. En wonderen ontstaan. Er groeit gewoon een nieuwe plant uit de plant die je al had. De bosuitjes heb ik uiteindelijk in de aarde gezet. Maar dat hoeft niet perse.

Veel kook en regrow plezier!!!

Oh ja, de basilicum snijd je niet af tot aan de wortels, daarvan neem je juist mooie topjes die je in een borrelglaasje water zet :)

Heksendames, brief aan Caro deel 6

Hallo Carolien,

Ik herken wat je schrijft.Mijn briefblogjes aan jou zijn ook wel echt
aan jou gericht. Ik realiseer me dat we ze op onze blogs plaatsen. En
dat er dus andere zijn die mee kunnen (en zullen?) lezen. Maar ik
schrijf aan jou. Jij bent de persoon die ik beter leer kennen door
deze brieven. En dat er mensen zijn die daar bij mee lezen en mee
leven, dat is leuk, en fijn, maar zij blijven annoniem. En hoe kun je
je richten tot iemand die je niet kent?

Nee, in deze brieven ben jij mijn eenmanspubliek, of eenvrouws, zo je
wilt. En ik vind dat waardevol. Geen mindere waardige vorm van
schrijven of bloggen. Mensen zijn niet voor niets al zolang gek op
brievenboeken en dergelijke. Of e-mail boeken zouden dat dan
tegenwoordig worden denk ik. Het voelt anders. Het ademt
persoonlijkheid uit. Alsof je een kijkje in de keuken bij de ander mag
nemen. Nu zijn wij natuurlijk sowieso al bloggers. En lijkt het alsof
we constant openhuis houden. Alsof we onze vuile was op straat hangen,
geen filters kennen, geen prive, geen privacy. Maar als bloggers onder
elkaar weet je wel beter.

Je weet hoe je zelf bepaalde dingen weg laat. Je weet hoe je je eigen
prive, je eigen privacy, je eigen innerlijke wereld bewaakt en
tegelijk ook in staat bent om te delen, Echt te delen. Oprecht te
delen. Zoveel te delen dat het lijkt alsof je werkelijk alles deelt.

Wat een mooi moment omschrijf je trouwens met je Tante Ik heb nog maar
weinig familie over. Er zijn natuurlijk wel tantes, en ooms, vooral
heel veel ooms. Maar de meeste van hen zijn van de kant van mijn
vaders familie. Mensen die ik van mijn 10e tot mijn 19e nooit zag. En
na die tijd eigenlijk ook vooral op begravenissen. Er is te veel
gebeurd. Ik was nog een kind toen zij door een ruzie met mijn ouders
ook mij de rug toekeerde. En later hebben ze ook niet echt moeite
gedaan om dat contact te herstellen. Ze vonden dat dat vanuit mij
moest komen. Wat ik zelf lastig vond omdat ik totaal geen band meer
met die mensen had. En bovendien ook vond dat zij verantwoordelijk
waren voor dat contact. Ik bedoel was het nu echt zoveel moeite om een
kaartje te sturen met mijn verjaardag of met Kerst?

Mijn moeder heeft 1 broer. En ook daar is nooit een traditie ontstaan
van wekelijks bij elkaar op de koffie komen. We zien elkaar op
bruiloften en begravenissen. En zo vaak gebeuren die dingen niet. Soms
mis ik dat best wel. Familie waar je je leven mee deelt. Waar je voor
kunt zorgen en die voor jou kunnen zorgen. Maar ik geloof dat ik me er
maar bij neer moet leggen dat het is zoals het is.

Zelf heb ik nog niet voor nageslacht gezorgt. dus ik moet mijn
nichtjes maar extra vertroetelen zodat ik niet alleen en achter de
geraniums dood ga;)
Het lijkt me heel fijn als zij later een keer per maand in mijn tuin
(die ik niet heb) de maan zouden willen fotograven, wijn zouden willen
drinken, hapjes zouden willen eten en praten, heel veel praten over
het leven en dat soort dingen.

Fijne week,

En tot snel!

Laura

......................................................................................................................................................................

En ze schreef terug, dit keer een extra lieve brief. Alsof ze zelf niet veel deelt, alsof mijn reacties op haar niet openhartig zijn omdat zij zo openhartig is <3 <3 <3

 Hallo lieve Laura,

Wat ben ik vandaag extra onder de indruk van je brief die net op mijn digitale deurmat rolt. Het raakt me hoe en wat je deelt en doet me peinzend naar buiten staren.

Ik heb een akelige uitgestelde-klusjes dag, althans zo voelt het nu. Meestal als ik er dan eenmaal aan begin valt het reuze mee, ik hoop dat het vandaag ook zo is, maar daarnet in de keuken overviel de paniek me. En nu zit ik achter de computer een brief naar jou te schrijven in plaats van goed aan de gang te zijn.
Denkelijk hou ik hier een pauze. Om koffie te zetten, door te peinzen en aan de andere slag, de klusjes-slag te slaan, dan schrijf ik straks verder aan jou.

***
Ik kon eens uitslapen vanmorgen, na weer wat doorgehaalde nachten en las over Wubbo Okkels zijn doelgerichte afscheidsbrief en kort gesprek wat hij met een journalist had op de dag voor zijn overlijden. Hij heeft me altijd al geïnspireerd en greep na zijn initiële eerste en latere ruimtereis avondturen opnieuw mijn aandacht met zijn niet aflatende focus op duurzaamheid en schone brandstof.  Hoe hij tenslotte met zijn ziekte niercel kanker  is omgegaan heeft dat eigenlijk alleen maar versterkt.

Lees hierrrrr verder 

Knutseltip #3 Schellenstok

Vandaag heb ik een muzikale knutseltip voor jullie. Want wat is er leuker dan zelf muziek maken? Juist ja, zelf muziek maken op je zelfgemaakte instrument. Ik ga jullie vertellen hoe je een leuk exemplaar kunt maken dat bijna niets kost. Ook dit is weer een workshop die Sprookjesjuf aan kan bieden. Neem contact op via mail om te zien wat er allemaal mogelijk is.

Voor deze activiteit heb je nodig:
Een lint (wij kochten deze bij Xenos, daar hebben ze een leuk assortiment met verschillende kleurtjes en patronen)
Een latje om verf mee te roeren. (als je een dikker latje hebt liggen is het aan te raden dat te gebruiken)
3 spijkers
3 kroonkurken
en een hamer

Wikkel het lint om het handvat. Dit ziet er leuk uit, en voorkomt tegelijk dat er splinters in je vingers komen van het latje. Timmer de kroonkurken in het latje vast. Zorg dat het spijkertje iets uit steekt zodat de kurk ruimte heeft om heen en weer te bewegen. Je kunt het gaatje in de kurk groter maken door het spijkertje een beetje heen en weer te wiebelen voordat je het geheel in het latje timmert.

Als je een dikker latje en langere spijkertjes gebruikt kun je ook meerdere kurken aan een spijkertje vast maken voor een extra mooi geluid. Het is dan aangeraden om de kroonkurken eerst plat te slaan met een hamer.

En schudden maar!!! Veel plezier met muziek maken.