Feit WOT # 8

Ik hou niet van feiten, ze zijn zo statisch, zo niet meer te veranderen, zo wiskundig. Ze laten zo weinig aan de verbeelding over. En echt, ik snap wel dat het fijn is om feiten te hebben, omdat ze het fundament zijn waar we op voort bouwen. A kwadraat + B kwadraat = C kwadraat. Dat is een feit, een veiligheid ook wel. Niemand zal het hier met me over oneens zijn. Niet dat iedereen weet wat je ermee moet, niet dat ik weet wat je er mee moet (iets met een evenwijdige driehoek meen ik me te herinneren) maar dat doet er niet toe, we hebben met zijn allen aangenomen dat het waar is. Zoals we hebben aangenomen dat niets sneller dan het licht kan gaan en de wereld rond is. Daar valt geen discussie over te voeren. Je kunt het hooguit mededelen.

 "De wereld is rond".
"Ja dat weet ik, en hij draait ook".
 "Klopt".
 Einde discussie.

Leuker is het als het over dingen kan gaan die niet universeel waar zijn.

"Dingen met stippen zijn leuker".
"Weet je dat wel zeker Laura? Ik heb een hekel aan dingen met stippen, ruitjes, die zijn pas hip"
"He getsie, ruitjes? dat meen je niet".
"Ja, vooral de Schotse ruit vind ik erg leuk".
"Oh ja, Schotse ruiten zijn ook wel leuk, maar niet zo leuk als dingen met stippen".

Het geeft meer spanning, meer mogelijkheden tot het verbreden van je horizon. Geef mij maar meningen en laat de feiten aan de wetenschappers die weten veel beter wat ze ermee aan moeten dan ik!

Bekentenis

"Ik moet je iets bekennen", fluisterd hij, terwijl hij een wit kopje ophoud.
Alert door zijn serieuze toon kijk ik naar hem op, ik ben een en al aandacht als ik het kopje aanpak.
"Ik heb geen koffie", zegt hij tenslotte.
Opgelucht schiet ik in de lach, de alarmbellen gingen voor niets af, hij lust, net als ik, geen koffie. Weer iets voor op ons lijstje van gemeenschappelijkheden.

Sleutel

Zodra ik een voet over de drempel heen steek roept mijn collega van de peuterspeelzaal "heb je je sleutel bij je". Een vraag die door het automatisme waarmee hij gesteld word eigenlijk geen waarde heeft.
"Ja natuurlijk" roepen we dan geiriteerd. Waarna we grapjes met elkaar maken over dat we echt geen baby's meer zijn en dat we allemaal volwassen zijn en op ons zelf wonen. Nooit zei ik er iets van, tot ze het voor elkaar kreeg om zelfs toen ze me afzette voor mijn eigen huis te vragen of ik mijn sleutels bij me had.
De maat was vol, natuurlijk had ik die bij me, wat dacht ze wel niet.
De collega had nooit geweten dat ik ik me hier zo aan geiriteerd had. Het was gewoon een vraag die ze thuis ook aan man en kinderen stelde. Ze had er geen kwaad ingezien.
Mee opgehouden is ze er niet. Maar nu vraagt ze het plagerig, vlak voordat ik verbaasd de deur dicht wil doen omdat ik deze toevoeging miste. Zeg uhhhh Lau, ik durf het bijna niet te vragen, maar uhhhhh heb je je sleutel bij je. Het gekke is dat ik nu het een dolletje geworden is ik een glimlach op mijn gezicht het gebouw verlaat, ja hoor mama, ik heb mijn sleutel bij me. Lekker puh!

Beeldbellen met Oma

Mijn Oma was haar tijd ver vooruit, nog voordat mobile telefoons en internet algemeen goed waren droomde zij van beeldbellen. Want dat kon in Amerika meende mijn Oma. Ik weet niet of ik toen der tijd geloofde dat zoiets echt kon.Maar het sprak wel tot de verbeelding. Je moet weten dat mijn Oma overleed toen ik tien was een tijd waarin je met een beetje geluk een comendor 64 achter in de klas had staan en pacman uber cool was.

Vandaag heb ik mijn eerste hangout videochat op google+. Hoe het me gelukt is erin te komen is me nog steeds een raadsel. Maar volgens Elja (miss #blogpraat herself) is dit over een paar jaar vast heel normaal en weet iedereen hoe het werkt. Nu klungelen we maar wat aan, en giebelen een beetje om onze eigen klungeligheid. Onwillekeurig moet ik aan mijn Oma denken, eigenlijk zou ik haar op willen bellen, en willen vertellen dat ik beeldbelde met iemand die helemaal in Amerika woont en dat dat nu ook gewoon in Nederland kan, maar ik vrees dat beeldbellen met het hiernamaals nog niet tot de mogelijkheden behoord.

Kop of munt

Pfffff, zucht Robin terwijl ze uit het raam kijkt., Ik wist niet dat kiezen zo moeilijk kon zijn.
Was ik nog maar zes, toen was mijn grootste zorg of ik de volgende dag met Lotte of met Petra zou gaan spelen. Niets van levensbelang, keuzes die ik net zo goed zou kunnen maken door het opgooien van een muntje. Kop ik speel met Lotte, munt ik speel met Petra. Hoewel dat toen ook hele delicate keuzes leken te zijn. Want stel je voor dat ik twee dagen achter elkaar met Lotte gespeeld had, dan kon dat echt niet nog een derde dag zonder Petra te kwetsen. Maar op de een of andere manier leek het altijd wel weer goed te komen. Nu is het nog maar de vraag of het ooit weer goed komt. Dit keer heb ik er zo'n zooitje van gemaakt, is alles zo krom dat ik niet weet of het ooit weer mogelijk is het recht te maken denkt Robin. In haar hand houd ze een muntje. Zou ze het proberen? Kop het blijft aan, munt ik maak het uit. Zou het zo simpel kunnen zijn? Ze gooit het muntje op, gewoon zomaar, om te kijken wat er gebeurd. Munt, shit, ik wil het helemaal niet uit maken. Ik hou van hem. Maar stel nu dat iedereen gelijk heeft. Dat het een klootzak is, dat hij met mij hetzelfde doet als wat hij toen met Lisa deed? Was dat niet Lisa haar eigen schuld geweest? Was Lisa niet gewoon een stomme trut geweest? Ik probeer het gewoon nog een keertje, voor de zekerheid, je weet maar nooit. En weer gooit Robin het muntje op. Kut! Munt!

Dit blog kwam tot stand met behulp van mijn facebook vriendjes die mij woorden gaven waar ik dit verhaaltje omheen heb verzonnen. Bedankt jongens.

Keuze WOT # 7

Ik ben 10 en ik weet al precies hoe de wereld eruit gaat zien, later als ik groot ben. Als ik nu goed mijn best doe op school dan ga ik strakjes net als Elise studeren voor recreatie medewerkster in Utrecht. Want dat lijkt me zo'n leuk beroep. Ik kan er alles in kwijt wat ik leuk vind. Theater, creativiteit, werken met kinderen, ja dat wil ik! En dan ga ik daarna trouwen en kinderen krijgen.

Ik ben 12 en voordat ik kan gaan studeren in Utrecht moet er nog een middelbare school gekozen worden. Die stap had ik even over geslagen. Gelukkig heeft mama een idee, de agrarische school, een paar dorpen verder op, is dat niet iets voor mij? Ik weet niet precies wat dat is, en mijn vriendinnetjes gaan allemaal naar andere scholen, maar zodra ik daar een voet over de drempel heb gezet ben ik verkocht en heb ik gekozen. Hier ga ik naar school, wat mijn vriendinnetjes ook doen of zeggen. 

Ik ben 16 en ik wist het allemaal zo zeker, ik zou naar Utrecht gaan. Maar als ik kijk wat ik met mijn profiel allemaal kan begint het te duizelen. Er zijn zoveel beroepen die ik uit zou kunnen voeren, zoveel mogelijke levens, hoe weet ik nu welk van deze mogelijkheden het beste voor me is? Laat ik maar gewoon naar Utrecht gaan, me vasthouden aan de keuze die ik maakte toen ik 10 was, ik wil dit tenslotte al bijna de helft van mijn leven. Maar als ik in Utrecht ga kijken verzuip ik in de sfeer daar, bovendien bellen die luitjes maar niet terug, misschien moet ik iets anders gaan doen. Sociaal Cultureel Werk, is dat niet iets voor mij? En dat kan gewoon in Rotterdam. 

Ik ben 17 en ik heb het best mogelijke leven gekozen dat er maar te kiezen viel. Sociaal Cultureel Werk is mij op het lijf geschreven. Soms dan ben ik boos, heb ik hier nu al die jaren voor op mijn tenen gelopen, dit hoorde toch boven mijn niveau te zijn? Ik was toch een dom meisje? Waarom gaat dit mij dan zo makkelijk af? Maar verder voel ik me als een vis in het water. Misschien durf ik binnenkort zelfs wel uit de kast te komen. 

Ik ben 19 en mijn leven is een zooitje. Maar niet door keuzes die ik maakte. Men zegt dat niet kiezen ook een keuze is maar ik geloof niet dat dat hier iets mee te maken heeft. Anderen hebben voor mij gekozen. En dus leef ik nu van dag tot dag uit een rugzakje. Ik moet mezelf wel aardig vinden nu, want ik ben alles wat ik heb. 

Ik ben 20 en heb een vriendinnetje, toch maak ik de keuze om voor drie maanden weg te gaan naar het buitenland. Dit was mijn droom toen ik tien was. Recreatie medewerkster maar dan in luxe hotel resort aan de Griekse kust. Met haar hou ik weinig rekening, ik ken haar nog niet zo goed en wil het haar niet mijn hele leven nadragen als ik straks spijt krijg als ik niet gegaan ben. 

Ik ben 21, geworden op Griekenland. Mijn verjaardag hier was heel bijzonder, iedereen had er zoveel werk van gemaakt. Ik weet een ding, nu ik zo gewend ben aan al deze vrijheid wil ik niet meer terug naar huis. Maar waar moet ik dan heen? Het vriendinnetje vraagt of ik bij haar wil komen wonen. Ik weet het niet, misschien moet ik dat maar doen, ze is hier een maandje op bezoek geweest en dat ging goed, waarom zou dat langer niet goed gaan? En wat voor een werk moet ik eigenlijk gaan doen als ik strakjes terug ben? Vriendinnetjes zijn op een BSO gaan werken. Zal ik dat ook maar een tijdje gaan doen? Tot ik weet wat ik echt wil?

Ik ben 25 en vraag me af wat ik nu met mijn leven moet. Mijn relatie is niet zo heel goed, maar ik denk dat het mijn enige kans op kinderen is. Ga ik blijven, ongelukkig worden maar wel met kinderen? Of ga ik weg, met een kans op geluk maar dan wel zonder kinderen? Ik durf de keuze niet zo goed te maken. Gelukkig maakt het vriendinnetje de keuze voor mij. "Misschien moet je maar weg gaan schreeuwt ze in een woede aanval" en mijn keus is snel gemaakt. Misschien moet ik dat maar doen ja! Ik bel een van mijn beste vrienden en drie maanden later woon ik met hem. 

Ik ben 29, ik heb al best wat keuzes gemaakt, of keuzes niet gemaakt en er zullen best nog wel wat keuzes bij komen die ik dan wel of niet zal maken. Soms dan hoop ik nog steeds dat ik op een dag wakker word en dat ik dan precies weet wat ik worden wil, of wat ik moet met de rest van mijn leven. Maar eigenlijk weet ik dat best wel al een beetje. Ik wil een succes maken van www.sprookjesjuf.nl. Die kinderen, ach die gaan waarschijnlijk niet meer komen, maar dat geeft niet, zonder ben ik ook heel gelukkig. En dat huwelijk? Ik weet niet waar ik op mijn tiende dat malle idee vandaan haalde, misschien is mijn leven anders geworden dan ik toen dacht, misschien zal mijn leven anders worden dan ik nu denk. Maar dat geeft niet, ik heb nog een eindje voor de boeg, maar ik ben mans genoeg! 

De God - Spiriview #1

Spiriview is een initiatief van Miss Artemis en Florine Fleur. Elke  eerste en derde woensdag van de maand geven zij je een view in hun spirituele wereld door middel van een creatief werkje. De opdracht van deze eerste keer is de god.

Op verzoek toch nog een aanpassing aan dit blog. De tekst van de foto is niet te lezen en zal ik hieronder uittikken. 

Oh God, 

Een hufter moet je zijn.
Groot, sterk, robuust, veel kracht, weinig emotie.
Je kunt het je niet veroorloven dat je kinderen je zien huilen. Want jij bent het die hen beschermen moet. Voor zwakte is geen plek. Je moet een voorbeeld stellen.Dus donder je en tier je en overschreeuw je jezelf. En emoties? je zult ze wel hebben, als niemand kijkt, als je helemaal alleen bent, als je zeker weet dat niemand je betrappen kan.
Maar niet in het openbaar, want vrouwen willen geen mietjes, vrouwen willen beschermd worden. De wereld rust op jouw schouders.
Een hufter moet je zijn.

Ook meedoen? De opdracht voor de volgende keer (woensdag 7 maart) is 'bidden'. Meedoen terwijl jezelf geen blog hebt? Mail je inzending naar Miss Artemis dan wordt je inzending als gastblog geplaatst. Wanneer je meedoet dan kan je de link naar jouw inzending onder dit bericht plakken.