Conclusie

Ik ben tot de conclusie gekomen dat het beter is dat je huiswerk op bloggen lijkt, dan dat bloggen op huiswerk lijkt. Oh zo!

Als huiswerk op bloggen gaat lijken

Voor mijn portfolio van de cursus hoe wordt ik een VVE verantwoorde peuterspeelzaaljuf in 6 stappen moet ik verslagjes schrijven van de activiteiten die we gedaan hebben. Een paar regeltjes tekst en heel veel foto's. Het voelt alsof ik aan het bloggen ben, en even weet ik niet of dat nu een goed of een slecht teken is.

Want een tekst die op een blog lijkt is dat wel serieus genoeg voor een werkstuk waarop ik beoordeeld en misschien ook wel veroordeeld ga worden?

Of betekend het dat schrijven zo mijn tweede natuur is geworden dat ik het niet meer op een andere manier kan?

Ik zal een stukje uit mijn werk citeren zodat jullie mee kunnen oordelen. Dan mag je zelf weten of je wilt beoordelen, veroordelen of gewoon alleen een oordeel hebt ;)

Voor ordenen en tellen hebben we iets leuks bedacht. Trek allemaal je schoenen maar eens uit, dan gaan we passen en meten wie de kleinste schoen heeft en wie de grootste. Ondertussen werd er natuurlijk ook hard geteld, want je hebt 2 voeten, met 5 tenen aan iedere voet, dat zijn er samen tien. En hoeveel kinderen zijn er eigenlijk? Hoeveel schoenen zouden die kinderen met elkaar hebben? We maakte een lange slang van schoenen. En toen ook van onszelf. Nu zijn we samen 1.

We hebben zoveel geteld, dat Graaf Tel er jaloers op zou worden.

Hierbij staan dan foto's van kinderen die schoenen tegen elkaar houden om te kijken welke de grootste is en welke de kleinste. En een foto van alle schoenen op een rij met de eigenaren van die schoenen in polonaise achter elkaar en achter hun schoenen. Maar die mag ik niet plaatsen omdat er kinderen op staan.

Ik ben niet meer in staat een oordeel te vellen. Denk dat ik er maar eens een nachtje over ga slapen.

kusjes 

Omdat Leo Vroman dood is, en helden niet dood mogen gaan. Maar aan de andere kant, helden gaan nooit dood, nooit echt, nooit helemaal! Hier een gedicht van zijn hand.

Het wordt wel weer tijd dat ik nieuwe dichters ga ontdekken trouwens, want nu Rutger Kopland en Leo Vroman beide niet meer onder ons zijn geloof ik dat ik nog maar weinig dichters leed die onder de levenden zijn.

Veel heden hoe

Een half petje kip,
een popotamus hip,
twee muisjes vleer,
vier hanen weer,
acht beelden voor,
zestien kijkjes door,
twee en dertig vliegjes vuur,
vier en zestig kastjes muur,
honderd acht en twintig fouten druk,
een kippetje tuk?
twee honderd zes en vijftig stokken tover,
vijf honderd twaalf tochten over,
en ongeveer
duizend minnen meer

Uit de oude doos, werken in Friesland

 

Ik was 19 en had een droom. Werken in een recreatieteam op een camping of bungalowpark. Dus solliciteerde ik voor een baantje bij het Noord Nederlands Bureau voor Toerisme. Ik werd uitgenodigd om een weekendje te komen solliciteren/ trainingen te volgen in Groningen. Vond ik natuurlijk hartstikke leuk en spannend. 

Tijdens de trainingsdagen werden we ook getest op dingen die ze niet van te voren vertelde. Zo werd er bijvoorbeeld verteld dat je onbeperkt mocht drinken, als je maar netjes afturfde wat je gedronken had, zodat je aan het eind kon betalen voor wat je had afgenomen. Er was echter een maar, op was op.  Je kunt je voorstellen dat er een groepje was dat op de eerste avond de voorraad voor het hele weekend opdronk. Waarmee zij de kans op de baan verspeelden. 

Ook moesten we afwassen zonder afwasborstel. Toen we met wc-papier zo goed als mogelijk toch nog probeerde af te wassen scoorde we daar punten mee. Zogenaamd hoefde je nooit mee te helpen met op te ruimen, maar als je net deed alsof je iets opruimde door een beetje heen en weer te lopen met een stoel kreeg je daar natuurlijk weer punten voor. Dat had ik snel genoeg door. 

Toch was ik oprecht verbaasd toen ik het telefoontje kreeg dat mij vertelde dat ik was aangenomen. Ik kon het niet helemaal geloven. Want was ik niet een beetje te verlegen voor dit werk? De meneer die mij het goede nieuws kwam vertellen merkte dan ook op dat ik verbaasd klonk. En dat dat niet nodig was, want ik beschikte kennelijk over de juiste eigenschappen en het verantwoordelijkheidsgevoel dat bij deze functie paste.

Het weekend dat ik naar mijn eerste camping in Groningen ging lazen we op de terugweg dat het NNBT niet meer bestond. Ik zag mijn droom al in duigen vallen. Maar gelukkig werden we overgenomen door Recreatie Oost Nederland. En werd ik de hele zomervakantie lang naar Friesland gestuurd. RON had een iets andere manier van personeel werven en selecteren. Pannenkoeken kleefden aan de muur van ons appartement, de vaat ging vies de kasten in en frikandellen werden gegeten voor het ontbijt. Maar was een geweldige tijd heb ik hier gehad. 

En wat mis ik die vriendschappen die ik daar gesloten heb. Straks toch maar eens kijken of ik mijn collegaatjes van toen kan vinden op Facebook. :) 

Dagelijkse rituelen

Heb ik een dagelijks heksenritueel?

Doorgaans heb ik te weinig discipline voor een dagelijks ritueel. Het lukt me niet eens om tijd vrij te maken om te ontbijten of te strijken. Laat staan voor dagelijkse rituelen.

Soms lukt het me echter wel om iedere ochtend mijn dag te beginnen met het trekken van een orakelkaartje. Deze week is absoluut zo'n week. En  ik merk dat het me goed doet om te lezen dat ik in mijn eigen kracht moet geloven, dat ik mijn zegeningen moet tellen, dat ik moedig moet zijn en wat er ook gebeurd, vooral mezelf moet blijven. Het lijkt alsof ik de kaarten bewust in deze volgorde neerlegde. Maar ze komen tot mij als een stripverhaal waarvan ik iedere dag een plaatje mag lezen.

Andere tijden kijk ik dagelijks in een kaarsvlam. Doe ik aan yoga of mediteer ik wat. Maar zoals het vaak gaat in tijden dat je er eigenlijk het meest behoefte aan hebt, dan voel je je zo druk in je hoofd dat het lijkt of je er geen tijd voor hebt. In zo'n periode zit ik nu. Echt, ik probeer mezelf netjes aan het mediteren te krijgen. Of aan magisch werk op wat voor een manier dan ook, maar het gewone dagelijks leven kost me al zoveel energie dat ik moe thuis kom na een 10 urige werkdag. Maar, als het goed ik komt daar binnenkort wat verandering in. En zal ik meer tijd voor mezelf en mijn magische  en huishoudelijke taken hebben.

Wel kom ik om de drie weken samen met mijn vrouwengroep. Waarin huiswerkopdrachten voorkomen waar ik in de tussenliggende periode aan de slag ga. Afgelopen keer bijvoorbeeld moesten we goede en slechte eigenschappen van onszelf noteren en die dan aan een element toekennen. Aan het einde zou je dan kunnen zien of je in balans bent. Dat is natuurlijk niet een oefening waar je in een avondje mee klaar bent. Overigens ben ik volgens mij wel redelijk in balans.

Ik heb periodes gehad waarin ik iedere ochtend en avond een soort gebedjes opzij. Daar ben ik mee gestopt. Misschien omdat ik het niet meer nodig heb. Maar misschien is ook dit gewoon een kwestie van discipline.

Blogreview

Ik dacht dat je wel zou bloggen over je blogreview, tweet Visje. En eerlijk gezegd had ik dat zelf ook gedacht. Maar toen ik ging zitten wilde het blog over mijn eettafel geschreven worden. Dat had ook van alles te doen met de blogreview overigens. Een van de deelnemers gaf namelijk aan dat hij mijn tafel zo mooi vond. Hoewel hij op de nominatie stond om misschien ook vervangen te gaan worden, ben ik daar van afgezien, want inderdaad, het is een prachtige tafel.

Maar ter zake, een blogreview, wat is dat eigenlijk?
Nou daar kan ik kort over zijn. Op maandag avond tussen 20.00 uur en 21.00 is er een groepje twitterende bloggers dat bij elkaar komt om een uurtje te kletsen over allerhande onderwerpen die met bloggen van doen hebben. Ik weet niet meer hoe het kwam, maar ik was wat aan het grappen met een van de organisatoren en voor ik het wist had ik mezelf ineens opgegeven voor de volgende review. Waarbij al die hele leuk, lieve maar ook erg kritische mensen dus naar mijn blog kwamen kijken om daar hun blik op te werpen.

Allereerst moet de blogger een vraag beantwoorden die simpel lijkt, maar dat in mij geval niet is. Namelijk wie ben je, hoe lang blog je, waarom blog je en waarover blog je.

Ik ben Miss Artemis, zo ver kom ik nog wel, ik blog sinds 2008, eerst op een web-log blog, maar dat hield op met bestaan dus nu blog ik ook al weer een paar jaar op Miss Artemis. Ik blog omdat ik het leuk vind over, hekserij en spiritualiteit, mijn werk, en dus ook over kinderen, over groen zijn en doen, over (homo) emancipatie, over muziek, musea, boeken die ik lees, eigenlijk over alles wat er in mij op komt. Probeer dat maar eens in 140 tekens te proppen. Ik heb het mezelf er makkelijk van af gemaakt door het samen te vatten als: ik blog over alles wat er in mij op komt.

Hoe leuk dat is daar waren de meningen nogal over verdeeld.

Ik kreeg reacties als "Eigenlijk heb ik geen idee waar je over blogt, is dat erg?" tegenover reacties als "Je blog gaat wel degelijk iedere keer ergens over, alleen niet steeds over hetzelfde."

Over een ding was bijna iedereen het eens, die achtergrond, die is toch wel heel erg druk, en de sidebar daardoor bijna niet te lezen. Of ik dat niets iets transparanter kon maken. Uhhhh oke, help!!! Dat kan ik natuurlijk niet, dit is gewoon een standaard achtergrond. Inderdaad een beetje druk, maar hoe kan dat ook anders met een blog dat over zoveel dingen gaat? Dat hoort toch ook een beetje druk te zijn? Gelukkig werd me van een heleboel kanten hulp aangeboden. Erg fijn!!!

Omdat de heksenblogs de laatste tijd nogal in aantal zijn toegenomen waren daar ook meningen over. De meeste super lief, mensen lijken het echt interessant te vinden om hier meer over te lezen. Aan de andere kant waren er mensen die het maar ver van hun bed vonden. En eigenlijk niet zo goed wisten wat ze ermee aan moesten. Ik kan me dat wel voorstellen.

Als afsluitende vraag kwam nog of ik mijn blogfrequentie niet iets omhoog kon schroeven. Want er zijn dus schatten van mensen die lezen wat ik schrijf en daar plezier aan beleven. <3 <3 <3 voor jullie :) En uhhhhh, ik doe mijn best.

Terug kijkend was het dus een hele lieve blogreview. Met hele nuttige tips. En uhhhh lezers die niet blogpraten, hebben jullie nog iets op of aan te merken? Grijp dan nu je kans ;)

Eetkamertafel

Hoe mooi de nieuwe meubels die ik heb ook zijn, de meeste reacties krijg ik op mijn eetkamertafel. Of ik nu foto's aan mijn collega's laat zien, op Facebook plaats of er over blog, de tafel krijgt de meeste aandacht.

De Gitarist zou het liefst een gitaar van mijn tafel maken. Want het hout is zo lekker oud. En als je dat moet kopen, is dat onbetaalbaar. Maar voor mij is de tafel ook onbetaalbaar. Want hij is van mijn Oma geweest. Mijn Oma is al heel lang dood, ik geloof dat ik 10 was toen ze dood ging, dan is ze dus al twee keer zo lang dood als dat ik haar gekend heb. Natuurlijk was de tafel ook van mijn Opa, maar ik denk net iets meer van mijn Oma.

Net als ik hadden Opa en Oma niet echt een heel groot huis. En nam de tafel nogal wat ruimte in. Meestal stonden er kaarsen op, en van die stengels met zout erop en heel soms met pindakaas erin. Je kent ze wel. Als kind vond ik niets leuker dan die stengels in die kaarsen duwen. Als het dan begon te stinken, en mijn ouders waarschuwend vroegen of ik toch zeker niet die stengels in de kaars aan het duwen was, ontkende ik dat natuurlijk en stak ik het half verbrande stokje snel in mijn mond. Als mijn moeder dan waarschuwde dat het echt heel gevaarlijk was, en dat je ziek kon worden als je dat op at zette ik mijn meest onschuldige gezichtje op. Ik deed tenslotte helemaal niets. 

Aan deze tafel at ik, tekende ik, en kleurde ik al toen ik nog maar een heel klein meisje was. Nog kleiner dan nu. Eigenlijk deed ik alles wat ik nu nog steeds doe aan die tafel. Alleen zoute sticks in kaarsen duwen en daarna toch nog opeten dat is iets dat ik al heel lang niet gedaan heb.
Maar dat kan ook komen omdat ik die eigenlijk stiekem helemaal niet zo lekker vind. Of ze nu wel of niet geroosterd zijn in een kaars.