To plog or not to plog

Nou, oké dan, als Elja een plog uit mijn leven wil dan kan ze die krijgen. 

Ik begin mijn dag dus onder de douche, boeiend hé?!?

Ontbijtje van 2 vitamine d3 pillen, heeeeeeel gezond :P 

Nog even mijn haar borstelen en make-up doen in de metro, want dat spaart tijd. 

Hadden jullie mijn Einsteinbarbietas trouwens al gezien, gevoerd met stippen. Ben er zo blij mee :) 

In dit gebouw moest ik overduidelijk niet zijn, waar zijn ze ook alweer heen verhuisd? 

Ah, gevonden, eerst maar eens beginnen met een kopje warme chocolademelk. Ik bedoel dat is toch het leukste van een cursus volgen. Dat je dan de hele dag gebruik mag maken van de warme dranken automaat. Kijk mij trouwens eens goed bezig zijn met mijn zelf meegebrachte beker. 

Zo, de cursus kan beginnen. 

Of toch niet, want de beamer viel ineens uit, en onze juffen zijn heel lief maar niet zo heel technisch. De rechter juf heeft trouwens een sjaal met stippen om, dus die is leuker, want dingen met stippen zijn leuker. Dat is nu eenmaal een feit. 

Dan maar een opdracht doen waar geen beamer voor nodig is. We moesten een voorwerpje kiezen en een duo vormen met de andere persoon die hetzelfde voorwerpje had als jij. Op zoek naar de andere vis dus!!!! 

Gevonden!

Ondertussen verhuisd naar een lokaal waar de beamer het wel deed. 

Even een plaspauze, ik mag mijn haar trouwens wel weer eens wassen. 

Mijn collega is ook goed bezig, dat kun je zien aan haar dopper! 

Eventjes een lunch bij elkaar shoppen. Onder die tuccies liggen trouwens avocado's, lekker voor op brood. Niet dat u straks denkt dat ik mijn dagen doorkom op vitamine pillen en tuccies. 

En weer verder met de cursus. Voor de afwisseling kregen we een rollenspel. Heerlijk even een lastige ouder mogen spelen. Als mijn kind niet van snoezen houd dan gaat 'ie toch lekker iets anders doen. Boeiend! 

Zusje woont heel dicht bij de cursus ruimte, en is niet zo heel lang geleden bevallen van een dochtertje. Volgens mij werkt dit plog gebeuren toch het beste als je Martine heet, je een dagelijks portie BN'ers de wereld in kan slingeren, je schattige kindertjes hebt, of schattige dieren, of een combinatie van sommige van bovenstaande dingen, of allemaal. Ik voldoe aan welgeteld 0 van deze dingen. Dus ik ben heel blij dat ik een fotootje van de baby van zusje mag komen maken. 

Ahhhhhh een baby, smelten jullie al? 

 Zusje vroeg of ik wilde blijven eten. Dus gingen we boodschappen doen, natuurlijk met de baby. 

Bloemkool en aardappeltjes omdat ik het zeggen mag 

Zusje is de opschepper van de avond! 

De baby mocht naast mij op tafel staan zodat ik er een speen in kon stoppen als dat nodig was. Is ze niet schattig?!?!?

Even de babyspuug uit mijn haar wassen. En ook gewoon lekker relaxen in bad natuurlijk. Totat Rafael belt. Hij vraagt of ik wijn wil drinken. Ik zeg dat ik in bad lig te dobberen. Hij zegt dat hij over 5 minuten bij me voor de deur staat. In huize Artemis kan ook nooit eens iets gaan zoals ik het bedacht had. Mezelf dus maar uit bad slepen. 

De wijn werd mede, maar dat is eigenlijk alleen maar een goede zaak! 

We luisteren naar Ann Brun en naar Patti Smith. Want dat is gewoon een fijne bezigheid. Ondertussen praten we over meditatie en het leven. Want dat is ook een fijne bezigheid. 

Dit was dus mijn plog. Ik vind Ploggen nog steeds stom geloof ik. Hoewel ik foto's maken van zo'n beetje alles dan weer wel leuk vind. En jullie? Wat vinden jullie ervan? Is ploggen iets dat ik vaker zou moeten doen? Of verlangen jullie ook nu al terug naar gewoon een ouderwetse Miss Artemis post met lekker veel tekst en lekker weinig foto's? To plog or not to plog, dat blijft dus de vraag. 

De kracht van dank je wel

Nog niet zo heel lang geleden domineerde dit mijn woonkamer:

Sorry voor de mensen die inmiddels echt dachten dat mijn huis er heel vt wonen uit zag. Troepperig en druk zijn echter woorden die mijn natuurlijke habitat meer eer aan doen. Maar daar gaat dus verandering inkomen. Want ik heb nieuwe kasten besteld. En deze kasten zijn inmiddels opgehaald door Adelheid.

Nu ken(de) ik Adelheid eigenlijk helemaal niet. Nu ja, ik weet dat ze bevriend is met Roos, en Roos is oké want Roos en ik hadden ooit een soort van dingetje. Dus dan zal Adelheid ook wel oké zijn. En we hebben elkaar op Facebook, omdat we dezelfde heksserige hobby hebben. Zodoende hadden we dan ook afgesproken dat we elkaar in 2014 echt zouden gaan ontmoeten. Toen hadden we alleen niet bedacht dat dat zou gebeuren omdat ik opruimwoede zou krijgen en zij mijn oude kasten wel een nieuw leven wilde geven.

De vorige keer dat iemand mijn oude kast (of eigenlijk die van Neelis) een nieuw leven wilde geven was dat via de Facebook groep Ruilhandel Rotterdam gegaan. Het meisje is kwestie was de kast komen halen en mompelde nog net dank je wel. Erg hartelijk was ze niet. Omdat de site Ruilhandel Rotterdam heet zou je verwachten dat ze zou vragen waar ik tegen wilde ruilen, of dat ze op zijn minst een reep chocolade of een bosje bloemen zou mee nemen. Maar niets van dat alles. Ik had dat nogal raar gevonden. Niet dat ik nu zo hebberig ben. Als ze wel iets had gegeven had ik dat ook doorgegeven aan Neelis. Maar een klein gebaar van dank vond ik op zijn plaats. Neelis hintte dus dat ik best een reep chocolade (of twee) voor de kasten mocht vragen, toen ik geen idee had wat en of ik er iets voor moest vragen.

Uiteindelijk maakte ik de deal dat de kasten opgehaald zouden worden voor een bosje bloemen. Adelheid ook helemaal blij want die bleek een opleiding tot bloemist gedaan te hebben en had er helemaal zin in om zelf een boeketje voor me te maken.

Maar eerst moesten de kasten nog leeg geruimd gaan worden.

De inhoud van kast 1

                             

Kast twee ook leeg

                                 

Kijk maar, geen boek meer te zien

Nu dus wachtten tot de lege kasten opgehaald zouden worden. Dat was nog best wel een gedoetje. Want dan was er weer wel vervoer, en dan toch weer niet, of toch wel, nee toch niet, oh jawel toch.

Ik was ondertussen iets anders gaan doen dus haastte me bij de laatste "oh jawel toch" naar huis. 

Voor Adelheid was het ook een beetje een last minute gebeuren, dus van bloemen kwam het niet meer. Maar van welke chocolade hield ik nu eigenlijk? Ik liet weten dat de bloemen van mij ook een andere keer mochten. Veel leuker als er bloemen staan op het moment dat de nieuwe kasten er zijn, en dat die dan ook netjes ingericht zijn. En dat mijn huis er niet  uitziet alsof ik  alleen maar tussen de boeken leef. 

Maar omdat ze dat zo sneu vond en ze heel erg blij is met alleen al het vooruitzicht van de kasten had ze een pakketje met hebbedingetjes samengesteld bij wijze van ruilhandel. 

Daarna werd ik nog een stuk of tien keer bedankt. En nee, ik zit niet heel erg te wachten op deze frutsels. En ja, er is een grote kans dat er weer dingen van doorgegeven of geruild worden. Maar toch ben ik er heel erg blij mee. Gewoon omdat ze de kracht van dank je wel uitademen. Het mag misschien gek klinken, maar ik heb deze kasten nu al zo veel liever weg gegeven dan de kast van Neelis! En dat allemaal door een simpel, naar gemeend, dank je wel! 

Uit de oude doos #2 Ome Willem

De Film van Ome Willem, welk zichzelf respecterend kind uit de jaren '80 keek er niet naar?!?
En nog steeds hebben we aan een 'deze vuist op deze vuist', 'joepie de poepie' of 'lusten jullie ook een broodje poep?', genoeg om weer even terug de tijd in te gaan. In een tijd waarin er maar 3 netten waren was het niet de vraag of je keek, natuurlijk keek je. En ik dus ook!

Kennelijk deed Ome Willem niet alleen leuk op tv maar ook in het theater. Als ik het me goed herinner (mam, vul me gerust aan als het niet klopt) is dit in het wijktheater van Slinge geweest. Mijn Tante Gon deed daar geloof ik 'iets' Wat precies weet ik niet. Maar ik herinner me dat we er vaker naar theater achtige dingen gingen en dat mijn zusje er een keer een gigantische chocolade medaile won.

Mijn zusje was er ook dit keer bij, eigenlijk zou ik met haar op de foto gaan, maar ze vond Ome Willem van zo dichtbij toch wel een beetje eng. Dus zette ze het op een brullen. Daarom sta ik nu op de foto met Fabian, mijn neefje. Toen ze gezien had dat wij de foto overleefde wilde ze toch ook wel. Maar Ome Willem was alweer druk bezig met hele belangrijke dingen. Zoals handtekeningen uitdelen, of op de foto gaan met anderen kinderen. Dus zijn zusje en ik samen op de foto gegaan, zonder Ome willem. Aangezien foto's toen nog annoloog gemaakt werden, en dat beslist niet goedkoop was dachten mensen nog heel goed na wat ze met die 24 opnames die op een rolletje stonden gingen doen. Dubbel afdrukken gebeurde ook nog niet als vanzelfsprekend Ik denk dus dat die foto bij zusje in het album terecht is gekomen. Ik zal het dus moeten doen met deze foto, en de herinnering aan deze middag.

OMG ik ben een nestje aan het bouwen!!!

Oh, oh, het is echt wel een beetje heel erg gesteld met me.

Vorige week kocht ik dus een nieuw salontafeltje. Ik voorspelde toen al dat het gedonder nog niet afgelopen zou zijn. Want mijn kasten zijn ook aan vervanging toe. Ik weet al ruim een jaar wat ik wil hebben. Lagere boekenkasten zodat ik er plantjes en dergelijke op kan zetten, en daar dan ook nog bij kan om ze water te geven! Bij gebrek aan vensterbanken is dat toch wel heel erg fijn! (En nee, door een gedeeltelijk verlaagd plafond is het bijna onmogelijk om een vensterbank te maken!!) En iets met deurtjes ervoor, zodat niet al mijn troep zo in het zicht staat, zoals nu wel het geval is!

Toevallig bleek dat dus te bestaan in de serie waarvan ik ook een bureautje heb. (ik zeg nu wel toevallig maar eigenlijk is hier natuurlijk gewoon sprake van voorbedachte rade) En hoefde je als je dit weekend bestelde  geen verzendkosten te betalen. (dat was dan weer wel echt toevallig) .Binnenkort staat dit dus bij mij in de woonkamer en dit.

Wat te doen met mijn oude kasten? Eigenlijk wilde ik ze in de berging zetten. Maar de berging staat nog vol met spullen van de gitarist die daar tot na zijn eigen verhuizing nog wel zullen blijven staan. Dan maar een oproepje op Facebook zetten, misschien dat ik er iemand blij mee kan maken. Ik had die gedachten nog niet uitgedacht of iemand wilde ze al op komen halen. Volgende week zijn ze dus weg. Je begrijpt dat de rest van mijn weekend bestond uit kasten uitruimen *zucht*
Gelukkig had ik daar in de kerstvakantie al een beginnetje mee gemaakt, en ook niet onbelangrijk, bestaat het overgrote gedeelte uit boeken die ik makkelijk op kan stapelen tegen de muur tot hun nieuwe huisje geleverd word.

Oke, ik kan me voorstellen dat het voor de meeste mensen tot nog toe nog niet heel erg verschrikkelijk klinkt. Maar voor mij is dit toch best wel een dingetje! Ik heb nog nooit een heel interieur van hetzelfde gehad. En al helemaal niet netjes in het wit! *gruwel*. Mijn vorige huis had alle kleuren van de regenboog, behalve wit! Zelfs de muren hadden een tikkeltje geel, omdat het anders zo uuuuh nou ja, wit zou zijn.

Waarom dan toch de omslag? Nou daar kan ik kort over zijn. Als de stoel rood is, te tafel geel, het behang paars, roze en goud, de theepot knalroze, de kussentjes roze,paars, groen en geel, de gordijnen paars, de kasten van berken fineer, de bank grijs, de onderzettertjes roze en paars, de kopjes blauw met bloempjes en werkelijk alles om je heen kleur heeft, dan krijg je vanzelf behoefte aan heel veel wit! (Zodat al die leuke gekleurde hebbedingetjes beter tot hun recht komen)

Bovendien schreeuwde dit huis om zilver toen ik het kocht. Mijn nichtje dacht daar anders over, die vond vooral dat het huis schreeuwde om een boom. Ze was dan ook een beetje teleurgesteld dat ik geen boom aan het verven was in mijn woonkamer.

Wat is er dan wel zo erg?
Nou daar kan ik kort over zijn! Het lijkt alsof ik er niet meer mee kan stoppen. Toen ik net nog even langs de Marskramer liep om een deurmat te halen, want ik had daar toevallig een leuk exemplaar gezien, met roosjes, ik ben gek op roosjes, bijna net zo gek als dat ik op stippen ben, en dat is dus echt heel erg gek! Kwam ik  met heel veel thuis, leuk voor in huis, en met 40% korting want de Marskramer gaat Capelle verlaten, maar niet met een deurmat. Nee ineens had ik placemats nodig, want ze zagen er zo mooi Gothic uit, en eer dat weer in de mode is.... En die driearmige kandelaar, die kon ik toch niet laten staan? En.... En...En....

Als een virus grijpt het om zich heen. Alles wat zilver is, en glimt MOET ineens mee naar huis. OMG, ik ben een nestje aan het bouwen! Het moet niet gekker worden. Ik hoop van harte dat ik alle volgende fases oversla. En ook dat die plotselinge nestdrang snel over slaat!!! Want ik herken mezelf niet meer terug!!!! Help.

De oude doos #1

Vandaag had ik op Twitter een gesprekje over de Expreszo, een tijdschriftje voor en door homojongeren. Toen der tijd was dat best wel een ding. Internet was opkomend maar werd vooral "gevaarlijk" gevonden. Zoekmachines waren nog niet zo geavanceerd. Er waren wel wat boeken, maar dat die boeken bestonden leerden we dan weer in Expreszo.Kortom wilden we informatie over homo zijn waren we aangewezen op het tijdschrift. En voor contacten met anderen holebi's was er het Expreszo forum. Een warme community waar ik heel wat uurtje op heb doorgebracht.Uiteindelijk, was alleen een beetje online bijdehand doen tegen elkaar, niet genoeg en werden er heuse forummeetings georganiseerd. Ik was nog jong en mocht niet stad en land afreizen om die meetings te bezoeken. Maar als Mohamed niet naar de berg toe komt, dan komt de berg naar Mohamed. Dus organiseerde ik zelf een forummeting in Rotterdam. Een erg leuke en drukbezochte avond. 

Vanaf toen volgde er steeds meer leuke ontmoetingen met mijn forumvriendjes en vriendinnetjes. Gelukkig werd ik ook een beetje ouder en kreeg ik meer bewegingsvrijheid. Uiteindelijk mocht ik ook naar andere steden om uit te gaan, als ik maar zorgde dat ik ergens kon logeren of werd thuisgebracht. 

Ik weet niet meer zeker op deze foto nu in de Lollipop in Tilburg is genomen of op een Club Ritz feestje in Utrecht. (Aldo, jij was er bij, weet jij het nog?) 

De jongen op de foto heet Thijs, dat weet ik niet omdat ik me dat kan herinneren, maar omdat het bij d de foto staat. En als het goed is is de foto in 2002 genomen. Ik weet wel dat ik met Thijs een gesprek had over hoe handig het was om vrienden te hebben met dezelfde maten als jij, dan kon je namelijk kleding ruilen en er voor weinig geld toch steeds totaal anders uitzien. Ik ben en was klein en tenger van stuk. Dus daar zat nog wel een probleempje. Daarnaast had (en heb) ik vooral homo mannen als vrienden. Dus of dat nu zo'n goed idee is voor kledingruil festijnen? 

Thijs beloofde me dat we daar iets aan zouden doen, we zouden vriendinnen gaan zoeken van mijn lengte, sterker nog, hij kende nog wel een paar meisjes die ook niet zo groot waren. Ik geloof niet dat ik Thijs daarna ooit nog IRL heb gezien, en ook in de cyberwereld zijn we elkaar kwijtgeraakt. Zo gaat dat als je jong en onbevangen bent. 

In de rubriek de oude doos zal ik steeds foto's plaatsen met een verhaal erbij uit vroegere tijden. Heb jij ook een oude foto met een verhaal erbij dat je wilt vertellen en past dat niet op je eigen blog? Dan kun je het altijd als gastblog hier plaatsen. Je kunt natuurlijk ook op je eigen blog over je oude foto's schrijven. Ik hoop jullie te zien en te lezen. 

Stilleven schrijven

Terwijl ik gisteren nog schreef over hoe ik schrijfopdrachten zou gaan zoeken, online, loop ik er vandaag min of meer toevallig tegenaan. Het begon allemaal door een tweet over welke twitter persoonlijkheden jij om advies zou vragen en over welke onderwerpen/gebieden.

Ik maakte een min of meer grappig lijstje waarop ik Yoeke Nagel als damestasjesadviseur aan wees. Aangezien Yoeke damestasjes gebruikt als orakel en zodoende heel wat tasjes voorbij heeft zien komen. Ik volg Yoeke niet op twitter omdat ik haar al op Facebook heb en ze zeker in het begin ontzettend veel tot op het irritante af dubbelposte. Nu toch maar weer eens op haar profieltje klikken om te kijken wat ze eigenlijk allemaal te melden heeft. En dat zag ik ineens een tweet staan over januari schrijfmaand en iets met schrijfopdrachten. Nieuwsgierig klik ik door.

Opdracht 1 sla ik over, want daar heb je een krant voor nodig. En ik heb geen krant. Natuurlijk zou ik een tijdschrift of een boek kunnen nemen. Maar ik kan ook morgen zo'n gratis krantje mee nemen en hem alsnog met een krant doen. Niemand heeft immers gezegd dat je de opdrachten in chronologische volgorde moet doen.

Opdracht twee is meer in mijn straatje. En met een maximum van 100 woorden precies waar ik zin in heb. Gewoon even een kort stukje. Zodat ik eventjes de illusie heb van iedere dag bloggen. Je moet een stilleven schrijven waarin je drie voorwerpen omschrijft en iets met een metafoor. Klik hier als je de hele opdracht wilt lezen. En je weet net zo goed als ik dat je dat wilt ;)

En hier komt dan wat ik er van heb gemaakt:

De verhuisdoos staat nog midden in de kamer, onaangeroerd. Tape en een schaar liggen er naast, bijna terloops. Ik zit op de bank en staar naar dit tafereel, te verlamd om meer dan dat te doen. Oh ik weet heus wel dat ik met spullen zou moeten slepen, dat ik moet wikken en wegen. Wat neem ik mee? Wat laat ik achter? Maar ik kan het niet, nog niet nu. Dus zit ik op de bank, drink ik koude thee en staar ik naar doos die straks mijn nieuwe leven mee neemt. Maar nu nog even niet.

Schrijf jij ook mee?!?

Creatief schrijven

Een van mijn vrienden plaatste een tijdje terug op Facebook dat ze een nieuwe baan had en wel als "Creatief schrijver". Mij sprak dat meteen tot de verbeelding. Want wat is dat dan? Een creatief schrijver. Wat moet je dan doen? En hoe kun je daar in vredesnaam een baan van maken. Natuurlijk vuurde ik die vragen meteen op haar af. Het bleek dat ze profielen moest opstellen van mensen die echt zouden kunnen bestaan, maar dat niet doen, zodat die "personages" gebruikt kunnen worden voor reclamedoeleinde. Wat dat ook precies mogen zijn.

Ik stel me zo voor dat ze een formuliertje kreeg dat er ongeveer zo uit zou kunnen zien.

Naam: Jan de Vries
Burgerlijke staat: Gehuwd
Kinderen: 2 een jongen en een meisje
Beroep: automonteur
korte schets: Jan de Vries woont samen met zijn vrouw en twee kinderen in een gezellige vinexbuurt met een Ikea inrichting en een keurig geveegd stoepje. Ze hebben een tuin die onderhouden wordt door de broer van Els, zijn vrouw. In ruil daarvoor helpt hij de broer van Els met computerproblemen. Ze hebben twee kinderen, Marloes en Johan van 14 en 16. De kinderen doen het goed op school. Jan werkt als automonteur, maar liever had hij advocaat geworden. Helaas was er vroeger geen geld om door te leren. Daarom maakt hij veel overuren zodat zijn kinderen de opleiding kunnen krijgen die hij niet kreeg. Zijn kinderen waarderen dat maar matig. Toch is Jan gelukkig. Hij schaakt graag. Dat geeft hem intellectuele voldoening. 

NEXT!

Maar zo eenvoudig kan het toch niet zijn?

Hoe dan ook, toen ik zag dat er een workshop Creatief schrijven werd gegeven tijdens de opendag van centrum Djoj besloot ik daar aan mee te gaan doen. Misschien zou ik dan een antwoord vinden op wat creatief schrijven nu precies is. En ook niet onbelangrijk, hoe het een beroep kan zijn.

Je kunt er dus in ieder geval je werk van maken door het te onderwijzen is het eerste dat ik leer. Dat onderwijzen doe je door een groep leerlingen te verzamelen die je oefeningen en opdrachten geeft in creatief schrijven. Creatief schrijven is vooral schrijven vanuit je gevoel en niet vanuit je hoofd, is zo ongeveer de samenvatting van de folder die ik mee kreeg. Nu ja, dat moet niet al te moeilijk zijn lijkt me. Ik ben een blogger! Enthousiast stort ik me dus maar op de opdrachten die we opkrijgen.

Eerst moeten we ons hoofd leeg schrijven. Daarna moeten we een voorwerp pakken en ons invoelen in het voorwerp alvorens we een verhaal over dat voorwerp gaan schrijven vanuit het gezichtspunt van dat voorwerp. Ik zeg, appeltje eitje!

Castagnetten
Ik ben een castagnetten, groen, van hout, een klein beetje beschadigd. Dat geeft niet, die beschadigingen, het herinnert me aan vroegere tijden, de tijden met Rosa. Oh, ik weet nog goed, de lach op haar gezicht toen ze me vond. Ik lag op een kleedje tussen allerhande koopwaar, opzichtige sjaals en allerhande curiosa. Rosa had alleen oog voor mij gehad. Ze had het hout waarvan ik gemaakt ben gestreeld met haar vingertoppen en gefluisterd "jij bent ban mij, wij gaan samen heel veel plezier maken". En zo gebeurde het.
Rosa met haar rode hakjes en bloemen in het haar nam mij mee uit dansen. En een plezier dat we hadden, samen, Rosa en ik. Dagen en nachten lang danste zij terwijl ik er vrolijk op los klikklakte, tot ieders plezier. Maar tijden veranderde. Rosa ging steeds minder dansen, er kwamen kinderen en kleinkinderen, voor mij had ze geen tijd meer. Ik belande in een kast, waar het donker en muf was. Totdat haar kleindochter mij vond. Nu hand ik aan een haakje in de kamer van de kleine meid. Gedanst wordt er niet meer, maar dat geeft niet. Want, wij hebben elkaar gekend, Rosa en ik.  

Bij de volgende opdracht kregen we een verhaal te horen over Oom Karel, het zwarte schaap van de familie die overleden was in Verwegistan en jou een erfenis na liet, je hoefde hem alleen maar even op te komen halen met bijgesloten ticket. Je kende de man eigenlijk helemaal niet zo heel goed.

Oom Karel is overleden, en hier zit ik dan met een ticket naar Verwegistan en een begeleidende brief van de Notaris. Of ik eventjes wil langskomen om het over de erfenis te hebben. Het voelt niet goed, helemaal niet goed zelfs! Ik heb de beste man maar een keer in mijn leven ontmoet.
Waarom ik? Waar nu? Dit kan ik toch niet aannemen? Bovendien, wat moet ik nu in Verwegistan? Aan de andere kant, kan ik het wel heel goed gebruiken. Nee, niet het geld, maar die reis, dat avontuur, dat onbekende! Even weg uit de dagelijkse sleur. En ik ben volgende week toch vrij. Een hele week met niets anders te doen dan uitslapen en lummelen. Misschien gebeurd dit niet voor niets, misschien moet ik gewoon gaan, kan mij het schelen.
Gedachten komen en gaan, terwijl ik besluiteloos met die brief en dat ticket op mijn schoot zit. Het melodietje van mijn mobieltje doorbreekt mijn gedachten. "Nova", valt er te lezen op mijn mijn display, en ik neem op. Als een stortvloed van woorden komt mijn verhaal eruit. Wanhopig sluit ik af met een "Wat moet ik doen?". Gaan! Natuurlijk! Roept Nova enthousiast. Zal ik anders met je mee gaan? Nu klinkt het ineens wel heel aanlokkelijk. Ja, wil je dat doen, vraag ik. 

We sluiten af met een elfje over wat we van de workshop vonden. Zoals de hele tijd schrijf ik tegen de wijzers van de klok in. Want je kreeg wel heel erg weinig tijd voor de opdrachtjes. En ik dacht nog wel dat ik een redelijk snelle schrijver was. Viel dat even tegen.

Hier
In Djoj
Schrijf ik letters
In mijn rode opschrijfboekje
fijn 

Hoe je in dit creatief schrijven op een andere manier dan erin onderwijzen een broodwinning kan zien is me nog steeds geheel onduidelijk. Maar leuk was de workshop wel. Dus heel misschien ga ik nog eens een lesje volgen. (of gewoon online naar wat oefeningen zoeken)