A blog a day, keeps the doctor away!!!!

Kennelijk is het in om voor jezelf te bloggen. En uit om toe te geven dat je eigenlijk gewoon een beetje aandachtsgeil bent, en gelezen hoopt te worden. Maar omdat de openlijk aandachtsgeile mensen kritiek hebben op de "Ik blog alleen voor mezelf" bloggers hebben de "ik blog alleen voor mezelf" bloggers iets verzonnen om terug te slaan.

Tegenwoordig bloggen de "Ik blog alleen voor mezelf" bloggers vooral therapeutisch. Het schijnt een heel goed middeltje te zijn tegen allerhande neuroses, fobieën, stoornissen en andere kwaaltjes. Ook wordt je er minder snel oud, verzuurd en verbitterd van, zo schijnt. Eigenlijk is bloggen dus de oplossing om flink te kunnen besparen op geestelijke gezondheidszorg.

Bloggers zouden zodoende een fikse korting behoren te krijgen op hun ziektekosten verzekering. Want, a blog a day, keeps the doctor away. 

Zou jij....

Op feestjes en partijen is het altijd leuk tijdverdrijf om te praten over onmogelijke keuzes of dingen waarvan de kans dat ze gebeuren wel heel erg klein is. Zou je liever doof of blind zijn is zo'n vraag. Ik ken veel mensen die van muziek houden en daarom resoluut zeggen liever blind te zijn, want braille is zo geleerd en boeken hoef je niet perse te lezen, die kunnen je ook voorgelezen worden. Ik vraag me af hoeveel makkelijker braille is dan gebarentaal. En de impact van het niet kunnen zien lijkt mij ook figuurlijk niet te overzien. Maar goed, ik ben dan ook erg gesteld op mijn zicht.

Wat zou je doen met een miljoen, is ook zo'n vraag waar mensen uren over door kunnen praten. Zou je blijven werken? Eindelijk gaan doen wat je leuk vind? Waarom deed je dat dan niet al in de eerste plaats? Wat houd je nu tegen om te doen wat je leuk vind? Gaat het echt alleen om geld? Of zijn er andere drijfveren die jou tegen houden in het doen wat je echt leuk vind? Zou je het uitgeven aan een huis? Een auto?  Of een groot feest geven? Zoveel mensen, zoveel wensen.

Er zijn ook vragen die je veel minder vaak hoort, maar daarom niet minder interessant zijn. Zou jij, bijvoorbeeld trouwen als je daar vrijheid voor terug zou krijgen?

Stel dat je in een fijnmazige cultuur bent opgegroeid (klik hier voor een beetje theorie over f en g culturen) en anderen mensen dus voor jou bepalen wat je doet en met wie je dat doet. Ook al ben ja allang 18 geweest en misschien zelfs wel al 20. Zou je dan met een willekeurig iemand trouwen waar je niet van houd of verliefd op bent gewoon om eindelijk je eigen gang te kunnen gaan? Of zou jij andere manieren vinden om je vrijheid te bevechten?

Misschien moet ik dat op het volgende feestje eens in de groep gooien,  of denk je dat ik de sfeer daarmee om zeep  zou helpen? Omdat dit soort gesprekken eigenlijk bedoeld zijn als entertainment, en niet echt ergens over mogen gaan?

E-mail

Toen ik stage liep bij een jongerencentrum vroeg mijn stagebegeleider om mijn e-mail adres. Ik vond dat toen een beetje een vreemde vraag, e-mailen was iets dat ik voor de lol deed, niet bepaald iets waarbij ik dacht aan mijn stagebegeleider. Het was een draak van een man die mij ieder stagegesprek aan het huilen kreeg. Maar ik was een braaf meisje dus gaf mijn e-mail.Caja_Artemis@msn.com.

Waarom heb je geen e-mail adres met je eigen naam? Vroeg mijn begeleider, je heet toch geen Caja, of wel soms? Ik legde uit dat iedereen een nickname had, dat onze ouders dat wel zo veilig vonden op internet. Maar de man wist van geen ophouden, ik had een zakelijk e-mailadres nodig met mijn eigen naam. Dat stond, beter. Ik was het natuurlijk hartgrondig met de man oneens. Hoezo een zakelijk e-mail adres? Was ik zakelijk dan? Ik droeg toch ook geen mantelpakje? Nee, zakelijk was iets dat ver van mijn bed stond, waar ik later nog wel eens over wilde nadenken, maar nu zeker niet!

Toen ik mezelf een stagiaire hoorde aanraden om een wat zakelijker e-mailadres aan te maken omdat lovleygirrrlllyyyy1993@live.com nu niet bepaald representatief is als je bijvoorbeeld een sollicitatiebrief wilt versturen verbaasde ik mezelf misschien nog wel het meest.

Kennelijk vind ik dus toch dat bepaalde adressen niet kunnen. En niet alleen bij die stagiaire betrapte ik mezelf daarop. Toen ik van een jeugdvriendinnetje zag dat ze nog steeds voornaam+loves+achernaam jongen waarop ze stiekem verliefd was@hotmail.com gebruikte, ook al is ze lang en breed getrouwd met iemand met een totaal andere achternaam vond ik dat ook een beetje stom. En vooral heel erg puberaal eigenlijk. Hoewel mijn Caja_Artemis adres even oud is als dat van haar vind ik dat dan weer wel kunnen, ook nu nog. Natuurlijk heb ik voor zakelijke dingen inmiddels een professioneel adres, met mijn voor en achternaam. Maar ik voel me nog steeds verbonden met Caja_Artemis, het is een deel van mij geworden.

Misschien is dat wel waarom ik inmiddels vind dat je zorgvuldig om moet gaan met welk adres je voor welk doel gebruikt. Het heeft tenslotte alles met imago te maken. Met wie je bent, of wilt zijn. Wat je identiteit is of zou moeten zijn. En hoe serieus zou jij loveleygirllllyyyyy1993 op de werkvloer nemen? Juist dus!

Eerste paasdag

Het is pasen, en kennlijk moet ik nu van alles.
Bomen versieren, eieren verven, eieren verstoppen, met een palmpaastak langs de deuren gaan en liedjes zingen voor de buren of wie ze maar wil horen. Eten, heel veel eten, alsof het kerst is maar dan met eieren.

Eigenlijk heb ik geen tijd om van alles te doen. Eigenlijk moet ik aan mijn website werken, een toneelles voorbereiden. Maar ik word onrustig van alle beelden van gedekte tafels en status updates over haasjes en kippen, die bij me binnen komen.

Dus geef me mijn jas, mijn schoenen en mijn hoed. Laat mij de wereld in gaan. Laat mij niet die loser zijn die alleen maar ziet wat anderen doen, terwijl ze op zondag, op paaszondag nota bene, gewoon maar wat aan het lummelen is. Gewoon maar een beetje aan het werk is. Nee, het is, pasen, en kennelijk moet ik van alles.

Regen

De regen komt met bakken uit de hemel.
Mijn gezicht staat op onweer.
Dan herinner ik me dat ik ooit met mezelf had afgesproken nooit meer chagrijnig te worden van regen. Nee, ik zou altijd lachend door de regen  fietsen. En als bij toverslag verschijnt er een lach op mijn gezicht. Omdat ik instant blij word van die gekke ikke, die zich even had laten verleiden tot volwassen gedrag.

Een voorbijganger die mij ineens ziet lachen kan niet anders dan ook in de lach schieten. Dat was precies de reden waarom ik me zoveel jaren terug had voorgenomen altijd te lachen in de regen. Ik hoopte dat het besmettelijk zou zijn. Er is al zoveel chagrijn. En ook om dit enkel ongenblik van verbondenheid met een vreemde in de stortende regen maakt mij aan het lachen. Mijn dag kan niet meer stuk.

Rust

Het is zo'n zondag waarop alles mag en niets hoeft.
Zo'n zondag van lekker lang in je bed liggen.
Zo'n zondag van zacht gekookte eitjes.
Zo'n zondag van wandelingetjes in het park.
Zo'n zondag waarop je je hoofd leeg kunt maken, even tot rust kunt komen.
Misschien hebben die Christenen het nog helemaal niet zo verkeerd met hun wekelijkse rustdag.
Even een moment om tot inkeer te komen, tot jezelf te komen.
We moeten de hele week al zoveel, er kan nog genoeg gerend en gevlogen worden.
Maar vandaag lekker niet, want vandaag is het zondag rustdag.