donderdag 2 februari 2012

Verwondering WOT # 5

Write On Thursday is een initiatief van Karin Ramaker, ieder donderdag geeft ze ons een woord om ons over te verwonderen, verbazen, door te laten inspireren, kortom een woord om een blog over te schrijven. Het woord van vandaag is 'verwondering'


"Zolang je je blijft verwonderen komt alles goed", zegt de dronken man in het cafe. "Je moet blijven kijken als een kind, verwonder je over de opkomende zon, een boom of dit glas wijn. Terwijl hij dat zegt heft hij zijn glas in de lucht alsof hij een toast wil uitbrengen op verwondering. Ik luister en knik, ja je moet je blijven verwonderen, vind ook ik. "Jij kan dat", zegt hij "jij hebt dat kinderlijke nog in je". En weer knik ik, omdat ik niet weet hoe ik hier op moet reageren, omdat ik weet dat hij me sowieso niet al te serieus neemt of misschien ook wel gewoon omdat hij gelijk heeft. Ja, ik kan dat, ik kan me verwonderen, ik kan kijken door de ogen van een kind en dingen zien alsof ik ze voor het eerst zie. Ik kan onnozele waarom vragen stellen terwijl ik weet dat het antwoord niet belangrijk is, ik kan mezelf dommer voor doen dan dat ik ben omdat ik geen zin heb met kennis en kunde te pochen, omdat het me helemaal niets kan interesseren dat iedereen mij hier onderschat. Ik kan over hele serieuze onderwerpen luchtige verhaaltjes vertellen. Gewoon omdat luchtig ook belangrijk is, omdat je soms ergens om moet kunnen lachen, omdat verwondering je echt verder kan brengen. 


Dan kijkt hij me een fractie van een seconde diep in mijn ogen aan en zegt "Jij bent als de monnik die zich onnozel voordoet, die luistert, liever dan praat, maar eigenlijk een genie is.
En echt ik zie mezelf niet als een genie, maar even voel ik me betrapt, even voel ik al mijn maskers van kinderlijkheid en verwondering van me afvallen als een ui, even weet ik dat ik misschien wel de idioot ben die dacht niet serieus genomen te hoeven worden als ik wat ik weet zoveel mogelijk verstop, voor mezelf houd. Even voel ik me naakt. 



Langzaam trek ik mijn jas, pak ik mijn tas en mompel ik dat ik nu echt weg moet, er moet een metro gehaald. Ik zie je volgende maand wel weer. Ik laat de man achter, zwaai nog even kinderlijk als ik op de trap ben en verdwijn dan snel de nacht in.

13 opmerkingen:

  1. Reacties
    1. Verstilling is ook een goed woord voor een WOT :)

      Verwijderen
  2. Prachtig blog meid, en wat een wijsheid van die man!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jammer voor de man dat hij de volgende dag zijn eigen woorden vergeten is, zich ellendig voelt en weer te vinden zal zijn in het cafe, anderen voorzien van wijsheden, inzichten en duwtjes in de juiste richting..

    BeantwoordenVerwijderen
  4. wat een verwondering! en wat een gaaf verhaal!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Prachtig, blijven kijken als een kind, dat is een wijze les... ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wonderlijk hoe anderen je soms kunnen raken...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Zo mooi! Ik herken dat beeld gewoon uit jouw bijdrage in #blogpraat. Gek, he? Mooi, ook, zowel het herkennen als dit. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik denk dat ik in blogpraat en in dat cafe gewoon mezelf ben. Kennelijk komt dat dus ook over.

      Bedankt voor het compliment :D

      Verwijderen
  8. Wow, wat mooi. Drie keer gelezen. Vooral de zin 'even voel ik me naakt' vind ik zo prachtig.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wow, echt drie keer gelezen? Ik ga me er verlegen van voelen

      Verwijderen
  9. Sowww! Geniaal :-). Verwonder maar heel vaak en laat het me lezen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik zal zeker meer verwonderingen gaan delen :)

      Verwijderen